စာကိုေၾကညက္ေစျခင္း။
ဒီတစ္ခါေတာ့၊ စာသမားတို႔အေၾကာင္းေရးခ်င္တယ္။ စာသမားေတြဟာ၊ စာကို ေၾကညက္ကို ဘယ္လို ခ်က္ၾကသလဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း။
စာဖတ္တာဟာ၊ အစာစားတာနဲ႔ တူပါတယ္။
အစာ စားဖို႔၊ စားမယ့္ အစာကို ျပင္ဆင္တယ္။ ခ်က္ျပဳတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕က၊ တန္ဆာဆင္ျပီးေတာင္ စားပါတယ္။ စာသမားေတြ လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ရိွပါတယ္။ စာမဖတ္ရင္၊ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္သလိုမ်ဳိး။
တိတ္ဆိတ္တဲ့ေနရာ၊ ရွာတယ္။ သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္တဲ့ ေနရာထိုင္ခင္းကို လုပ္တယ္။ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ကို ယူတယ္။
ေရေႏြးၾကမ္းၾကဳိက္ရင္၊ ေရေႏြးၾကမ္း။
ေကာ္ဖီၾကိဳက္ရင္၊ ေကာ္ဖီ။
လက္ဖက္ရည္ ၾကဳိက္ရင္၊ လက္ဖက္ရည္။
ဒါဟာ၊ စာသမားေတြ လုပ္ေလ့လုပ္ထရိွတဲ့ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္နည္းပါပဲ။ ရိုးရွင္းပါတယ္။ သိပ္ရိုးရွင္းပါတယ္။ အခု ေျပာခ်င္တာက၊ စားလိုက္တဲ့ အစာကို အစာအိမ္ထဲမွာ ေၾကညက္ေစသလို၊ ဖတ္လိုက္တဲ့ အသိကို နားလည္မႈ အျဖစ္ ဘယ္လို ေျပာင္းသလဲဆိုတာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
သိျခင္းဟာ၊ မွတ္သားျခင္း အေပၚမွာ အေျခခံတယ္။
နားလည္ျခင္းဟာ၊ ေၾကညက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
မွတ္သားဉာဏ္ ေကာင္းလို႔၊ သိလိုက္ေပမယ့္၊ အဲ့ဒါကို လက္ေတြ႕က်င့္သံုးဖို႔၊ ဒါမွ မဟုတ္ သံုးသပ္ဆင္ျခင္ဖို႔ အတြက္၊ နားလည္မႈ အဆင့္ကို ကူးမွ ရတယ္။ နားလည္မႈ အဆင့္ကို မကူးေျမာက္ႏိုင္ရင္၊ လက္ေတြ႕က်င့္သံုးျခင္းလည္း မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ သံုးသပ္ဆင္ျခင္ျခင္းဆိုတာလည္း ေဝးေရာ။
စာကို ဖတ္လိုက္ေတာ့၊ ဦးေႏွာက္ထဲေရာက္ေပမယ့္ အေသြးအသားထဲ မေရာက္ရင္၊ ေၾကညက္တယ္လို႔ မေခၚ ႏိုင္ပါဘူး။
အစားစားလိုက္ရင္၊ ပါးစပ္က တစ္ဆင့္ အစာအိမ္။
အစာအိမ္ကတစ္ဆင့္၊ အဆင့္ဆင့္ ေခ်ညက္ျပီး၊ အူသိမ္အူမေတြကတစ္ဆင့္ အာဟာရကို ဆုိင္ရာအေသြးအသားေတြဆီကို ပို႔သလို ျဖစ္ပါတယ္။
အရိုးအတြက္ အာဟာရက အရိုးအတြက္။
အေၾကာအတြက္ အာဟာရက အေၾကာအတြက္။
အသားအတြက္ အာဟာရက အသားအတြက္… စသည္ျဖင့္။
ဖတ္လိုက္တဲ့ အစာက၊ မ်က္လံုးေနတစ္ဆင့္၊ ဦးေႏွာက္။
ဦးေႏွာက္ကေန၊ ႏွလံုးသား။
ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႏွလံုးသားကေန…. တစ္ကိုယ္လံုးကို စိမ့္ပ်ံ႕။
လူ႕တစ္ကိုယ္လံုးကို ပ်ံ႕ႏွံ႔ဖို႔၊ ဦးေႏွာက္မွာ ေၾကညက္ရမယ္။ ႏွလံုးသားမွာ၊ ေၾကညက္ရမယ္။ အဲ့လို ေၾကညက္ဖို႔ အတြက္၊ စာသမားဟာ အလုပ္ (၄) ခုကို လုပ္ရတယ္။
နံပါတ္ (၁) အလုပ္က၊ စာကို အာရံုပ်ံ႕လြင့္မႈ နည္းနည္းနဲ႔ စူးစိုက္ျပီး ဖတ္တာ။
နံပါတ္ (၂) အလုပ္က၊ သိထားတဲ့ အသိကို ျပန္စဥ္းစားတာ၊ ျပန္ေတြးေခၚတာ။
နံပါတ္ (၃) အလုပ္က၊ စဥ္းစားေတြးေခၚထားတဲ့ အသိကို၊ တျခားသူနဲ႔ ေဆြးေႏြးတာ၊ ျငင္းခုန္တာ၊ ဖလွယ္တာ။ မွ်ေဝတာ။ ေမးခြန္းထုတ္တာ။
နံပါတ္ (၄) အလုပ္က၊ တတ္ႏိုင္သမွ် လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးၾကည့္တာ။
ဒီအလုပ္ (၄) ကို တတ္ႏိုင္သမွ် စူးစုိက္ျပီး လုပ္ရင္၊ ဖတ္ထားတဲ့ စာက ေၾကညက္ဖို႔ ျဖစ္တယ္။ ေၾကညက္တဲ့ စာကသာ၊ အာဟာရအျဖစ္ကို ေျပာင္းလဲႏိုင္ျပီး အေသြးအသားကို ေထာက္ပံ့ပါတယ္။ အေသြးအသားကို ေထာက္ပံ့တဲ့ စာအာဟာရကသာ၊ လူကို ခြန္အားျဖစ္ေစတယ္။ လူ႕စြမ္းအားကို ျဖစ္ေစတယ္။ လူ႕စြမ္းေဆာင္ ရည္ကို ျမွင့္တင္ေပးႏိုင္တယ္။
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေသာ စာဖတ္သမားမ်ားက၊ စာေတြ အမ်ားၾကီး ဖတ္ၾကေပမယ့္ အက်ဳိးသိပ္မရၾကဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့၊ ေၾကညက္ျခင္း ျဖစ္စဥ္ကို သတိထားျပီး၊ မလုပ္ျဖစ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္လိုက္တဲ့ စာကို နားလည္တဲ့ အဆင့္ကိုေရာက္ဖို႔၊ ကိုယ့္ဘာသာ စဥ္းစားေတြးေခၚတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူး။ တျခားသူနဲ႔ ေဆြးေႏြးရမယ္။ ဖလွယ္ရတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ အျမင္သေဘာထား မတူတဲ့သူနဲ႔ ေဆြးေႏြးရင္၊ ပိုလို႔ေတာင္ အက်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။
ပညာဆိုတာ၊ မတူျခင္းေတြ၊ တိုးတိုက္ျခင္းေတြကေန ျဖစ္ေပၚလာတာ။
တကယ့့္ စာသမားတစ္ေယာက္ဟာ၊ စာရဲ႕ ေၾကညက္ျခင္းကို လုပ္ဖုိ႔ အေပ်ာ္တမ္း လုပ္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ေသခ်ာ ဂရုဓမၼထားျပီး လုပ္ဖို႔ လိုတယ္။ ေသခ်ာစူးစုိက္ျပီး၊ လုပ္မွ ျဖစ္မယ္။ လုပ္တစ္ခ်က္၊ မလုပ္တစ္ခ်က္ လုပ္ေနလို႔ လည္း မရဘူး။ ျပတ္ေတာင္း၊ ျပတ္ေတာင္း လုပ္တာ။ ေကာက္ရိုးမီးလို လုပ္တာေတြ မျဖစ္ေစရဘူး။
ပညာျဖစ္ဖို႔၊ အေပၚယံ ေၾကညက္ျခင္းနဲ႔ မရဘူး။
တိတိက်က်ျဖစ္ဖို႔၊ ေရးသားသင့္က ေရးရမယ္။
ဖရန္စစ္ေဘကြန္က ေျပာဖူးတယ္။ ေရးသားျခင္းက၊ တိက်ျခင္းကို ျဖစ္ေစသည္…တဲ့။ ေဆြးေႏြးျခင္းက၊ အရံသင့္ ျဖစ္ေစသည္…တဲ့။
စာဖတ္သမားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက၊ လိုရင္ ဦးေႏွာက္ထဲက ခ်က္ျခင္း ထုတ္ဖို႔ မလြယ္တဲ့ အျဖစ္ကို ၾကံဳတယ္။ အဲ့ဒါ့ မေၾကညက္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အရံသင့္မျဖစ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့၊ အစာစားတဲ့ အခါ ဝမ္းထဲမွာ မေၾကညက္ရင္၊ အာဟာရ မျဖစ္တဲ့ အျပင္ လူကို ဥပၸါဒ္ေပးတယ္။ လူကို ဒုကၡေပးတယ္။
ဖတ္တ့ဲ့စာက မေၾကညက္ရင္၊ လူကို ဒုကၡေပးတယ္။ ဖတ္သူရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစ တယ္။ စာမေၾကတဲ့သူဟာ၊ ဘာမွ မသိတဲ့သူထက္ လူ႕ပတ္ဝန္းက်င္ကို ပိုလို႔ ဒုကၡေပးႏိုင္ပါတယ္။
အဂၤလိပ္စကားမွာလည္း ရိွတယ္။
Little Knowledge is dangerous… တဲ့။
ဒါက၊ ျပည့္ျပည့္ဝဝ မသိရင္၊ ျပည့္ျပည့္ဝဝ နားမလည္ထားရင္ အႏၱရာယ္ရိွတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။
အေပၚယံသိတာဟာ၊ လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းကို အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္ေစတယ္။
ဒါကို သမုိင္းသာဓကေတြ ေလ့လာၾကည့္ရင္၊ ေတြ႕ႏိုင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။
#စာစကား (၄)
မင္းေသ့
photo : google
