ေရးသူ - ေငြဇင္ေယာ္ဦး(မိုးကုတ္)
“ ဒီမွာ….ရွင့္စာအုပ္အေၾကြးေတြက ေထာင္နဲ႔ခ်ီေနၿပီ။ နည္းနည္းပါးပါး ဖဲ့ဆပ္ပါဦးလား။ ကၽြန္မတို႔လည္း မရွိလို႔ လုပ္စားရတာ…စာအုပ္ေတြလည္း ထြက္သမွ် ေန႔တိုင္း လက္ငင္းေငြေခ်ၿပီး ျပန္ျပန္၀ယ္ေနရတာမို႔ အေၾကြးလည္း တင္ေနၿပီ…နည္းနည္းပါးပါးဆို ထားပါေတာ့ အခုဟာက….. ”
တစ္ဖက္ခန္းမွ စူးခနဲ ထြက္လာေသာ အသံက်ယ္က်ယ္ေၾကာင့္ ေခါက္ဆြဲစားေနရင္းတန္းလန္းႏွင့္ ‘ ျမ ’ လန္႔ဖ်ပ္သြားမိသည္။ ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ့ေနမိသည္မို႔ ရုတ္တရက္ လန္႔သြားမိျခင္းပင္…..။
“ ဟုတ္ကဲ့ပါ….ဒီလကုန္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ တခ်ိဳ႕တစ္၀က္ ရွင္းေပးထားပါ့မယ္ ”
“ ဟြန္႔…ရွင့္လကလည္း တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ကုန္ကို မကုန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အျပတ္ပဲေနာ္။ မေပးရင္ လံုး၀လာမငွားနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္မေယာက္်ား အားနာတတ္တိုင္း လူေတြက အခြင့္အေရးကို ယူလြန္းတယ္ ”
‘ ျမ ’ က ကိုယ္ေလးကို အနည္းငယ္တိမ္းေစာင္း၍ တစ္ဖက္ခန္းသို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္မိလွ်င္ ‘ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာေပ ’ ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ ထို႔အတူ ထိုမိန္းမ ပြစိပြစိႏွင့္ ေရရြတ္ေနသံကိုလည္း မသဲမကြဲ ၾကားေနရေသးသည္။ ခဏအၾကာတြင္ လူတစ္ေယာက္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကိုင္လ်က္ ထြက္လာသည္။
“ အားနာစရာကြာ….မင္းကလည္း ”
“ အို…ဘာအားနာစရာလိုလဲ။ သူတို႔ကသာ မတရားလုပ္လို႔ အားနာရမွာ အရင္တုန္းကလည္း စာအုပ္ငွားဖတ္ၿပီး ပိုက္ဆံလည္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေရာ ေပၚကို မလာေတာ့ဘူး…ေနာက္ ကၽြန္မတို႔ ေမ့ေပ်ာက္ေလာက္ၿပီထင္မွ ျပန္ေပၚလာတာ ရွင္လည္း အသိပဲ… ကၽြန္မက အေၾကြးစာရင္းေပါင္းထားတဲ့ စာအုပ္ ထုတ္ျပမယ္ဆိုေတာ့ ရွင္က အားနာၿပီး ဆက္ငွားျပန္ေရာ…အခုလည္း ”
“ ေအးပါကြာ….စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ဟာကို တစ္ခါတေလေတာ့လည္း သည္းခံရတာေပါ့ မိန္းမရာ…. ”
“ ဘာတစ္ခါတေလလဲ…ရွင့္ဟာက ဆယ္ခါလည္းမကေတာ့ဘူး။ ဒီလိုလူမ်ိဳး လာမငွားလို႔ ကၽြန္မတို႔ဆိုင္ ျပဳတ္မသြားဘူး။ အက်ိဳးေတာင္ ယုတ္ေသးတယ္ သိရဲ႕လား ”
“ ေအးပါကြာ….ဒါေပမဲ့လည္း မင္းကေျပာေတာ့ မင္းကို လူမုန္းတာေပါ့…. ”
ေယာက္်ားလုပ္သူက ေလသံေအးေအးႏွင့္ ေဖ်ာင္းဖ်ႏွစ္သိမ့္၍မဆံုးေသး ထိုမိန္းမ၏ အသံက ေဆာင့္ခနဲ ထြက္လာျပန္သည္။
“မုန္းတယ္….ဟုတ္လား….မုန္းပါေစေပါ့ ကိုလင္းေ၀ရယ္….ဒီလို အမုန္းခံရေအာင္ ဖန္တီးခဲ့တာ ရွင္ပဲေလ….ရွင္အသံုးမက်လို႔သာ ကၽြန္မ လူဆိုးလုပ္ေနရတာလည္း သတိရပါဦး…ဟင္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္မတရားလုပ္တာခံရခံရ ေဟာ့ဒီ ရွင့္ပါးစပ္က အေသေကာင္လုိ ပိတ္ထားေတာ့ ေဟာ့ဒီမိန္းမက ၀င္၀င္ေျပာေနရတာကိုး ”
“ တိုးတိုးေျပာစမ္းပါ ၿငိမ္းရယ္…လူၾကားလို႔မွ မေကာင္းဘူး ”
“ ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း…ဂရုကိုမစိုက္ဘူးသိလား…ေျပာကိုေျပာမွာ…ကၽြန္မရင္ထဲမွာ မ်ိဳသိပ္ထားရတာမ်ားၿပီ….ရွင့္ကို ယူခဲ့တုန္းက ဒီေလာက္ ထံုတံုတံု ႏိုင္လြန္းလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိဘူး…ရိုးသားေအးေဆးလြန္းတဲ့ အေနအထိုင္…ကၽြန္မနဲ႔ အသြင္တူလို႔ ေခါင္းညိတ္ခဲ့မိတာ…”
ဘုရားေရ… ‘ ျမ ’ သည္ ေသာက္လက္စေရေႏြးၾကမ္းပင္သီးမတတ္ အ့ံၾသသြားမိသည္။ ဤမွ် ေအးေဆးႏူးညံ့လွေသာ သူမေယာက္်ားႏွင့္ သူမသည္ အသြင္တူခဲ့ဖူးသတဲ့လား…။ မယံုႏိုင္စရာ…။ ကက္ကက္လန္ေအာင္ ႏႈတ္သီးေကာင္း လွ်ာပါး ေျပာဆိုတတ္သည့္ မိန္းမကေလ…။ ျဖစ္ေတာ့လည္း ျဖစ္ႏိုင္သားပဲကြယ္။ ‘ ျမ ’ က ေမာင့္ကို ျမင္ေယာင္မိရင္း နာက်င္စြာ ၿပံဳးလိုက္မိေသးသည္။
၂။
ထိုမိန္းမေနရာကို အစား၀င္၍ ခံစားၾကည့္မိလွ်င္ ဤသို႔ေျပာင္းလဲသြားတာ မထူးဆန္း။ ‘ ျမ ’ ကိုယ္တို္င္ေတာင္ အရင္ကႏွင့္ တစ္စက္ကေလးမွ် မတူ၊ အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲခဲ့ေသးလွ်င္…။ သို႔ေသာ္ ‘ ျမ ’ တို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ေျပာင္းလဲသြားတာခ်င္း တူေသာ္လည္း ေျပာင္းလဲပံုခ်င္းက ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
ေဘးအျမင္ႏွင့္ၾကည့္လွ်င္ လင္ေယာက္်ားလုပ္သမွ် တစ္ခြန္းမွ် ကန္႔ကြက္စကားမဆိုဘဲ စကားနည္း ေအးေဆးလြန္းသည့္ မိန္းမ၊ ေရႊေပၚျမတင္ဘ၀ႏွင့္ အိမ္မွာ ေအးေအးၿငိမ္းၿငိမ္း ေနရေသာ ဇနီးမယားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ‘ ျမ ’ ကို ျမင္ၾကလိမ့္မည္။
စီးပြားအရွာေကာင္း၍ အကြက္ေက်ာ္ျမင္တတ္ေသာ၊ ပါးနပ္လူရည္လည္ေသာ ‘ ေမာင့္ ’ ကို ရျခင္းသည္ ျမ၏ကံ ေကာင္းလြန္းသည္တဲ့လား။ ထိုသို႔ ခ်ီးက်ဴးအားက်ေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ စကားသံတို႔ကို ၾကားရတိုင္း ‘ ျမ ’ ၿပံဳးမိတတ္စၿမဲ။ ထိုအၿပံဳးတြင္ အနာတရမည္မွ်ေရာေႏွာ ပါ၀င္ေနမွန္း ‘ ျမ ’ ကိုယ္၌သာ အသိဆံုးျဖစ္သည္။ ‘ ျမ ’ ကေတာ့ မွန္ထဲတြင္ ကိုယ့္ရုပ္ကို ျပန္ၾကည့္မိတိုင္း ယခင္က သြက္လက္ထက္ျမက္လြန္းခဲ့သည့္ ‘ ျမယြန္းႏြယ္ ’ ဟူသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ျပန္လည္တမ္းတမိတတ္သည္။ ‘ ျမယြန္းႏြယ္ ’ သည္ အရာရာကို ကိုယ့္ေျခကိုယ့္လက္ႏွင့္ လုပ္ကိုင္ရမွ ေက်နပ္သူ၊ အရာရာမွာ ဦးေဆာင္ဆံုးျဖတ္ခြင့္ရမွ…။ ေနာက္က်တြန္႔ဆုတ္ ေတြေ၀မႈေတြ မရွိ…။ သြက္သြက္လက္လက္ႏွင့္ လူအမ်ားေရွ႕တြင္ ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတတ္သည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္။ ထိုသို႔ အျပဳအမူစရိုက္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ‘ ျမ ’ ကို ေမာင္ သေဘာက်ခဲ့တာ မဆန္း။ ေမာင္သည္လည္း ‘ ျမ ’ ႏွင့္ အေနအထိုင္၊ စိတ္ဓာတ္ေရးရာခ်င္း တူမွတူ။ မလိုအပ္ဘဲ အိတ္ထဲမွ ပိုက္ဆံ ငါးျပားေစ့မထြက္ေစရသည္အစ ဘယ္လိုလုပ္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္အလုပ္ျဖစ္သည္အဆံုး ကြက္ေက်ာ္ျမင္တတ္သည္။
ေမာင္သည္ အၿမဲလိုလို တက္ၾကြလန္းဆန္းေနကာ ဆက္ဆံေရး ခ်ိဳသာေျပျပစ္သည္။ အလုပ္ႏွင့္လက္ မျပတ္။ လိုအပ္လွ်င္ ျပတ္သားျပဖို႔လည္း ၀န္မေလးတတ္…။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူ ‘ ျမ ’ ကို သေဘာက်ႏွစ္သက္ျခင္းသည္ ‘ ျမ ’ အတြက္ ကံဆိုးမႈ သက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ အေပါင္းအသင္းေတြကလည္း ‘ ျမ ’ တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို လုိက္ဖက္လြန္းလွသည္ဟု တိုက္တြန္းၾကသည္။ ‘ ျမ ’ ကုိယ္တိုင္လည္း ေမာင့္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္မိသြားခဲ့ပါသည္။ ထိုအရာသည္ ‘ ျမ ’ ၏ အရံႈးတည္း။ စက္ဘီးစီးလွ်င္ သူမ်ားနင္း၍ ‘ ျမ ’ က ေနာက္ကယ္ရီခံုေပၚတြင္ လိုက္စီးရျခင္းကို မုန္းတတ္သည့္ ‘ ျမ ’ ေမာင္ႏွင့္ခ်စ္သူျဖစ္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ေမာင့္္ခါးကိုဖက္၍ ဆိုင္ကယ္လိုက္စီးခဲ့ရသည္။ ‘ ျမ ’ ၏ စက္ဘီးကေလးကို အေဆာင္ထဲသြင္းကာ ေသာ့ခတ္ထားလိုက္ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ‘ ျမ ’ က ေက်ေက်နပ္နပ္ႏွင့္ပင္ လက္ခံခဲ့ပါသည္။ ေမာင္ႏွင့္လက္တြဲ၍ တက္ညီလက္ညီ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ၾကလွ်င္ ‘ ျမ ’ တို႔ႏွစ္ေယာက္ အနာဂတ္သည္ ထြန္းေတာက္ ၀့ံစားလာမွာ မလြဲဟု ယူဆခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ ‘ ျမ ’ ၏ ခမ္းနားေသာ အေတြးတို႔သည္ ေမာင္ႏွင့္လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ တစ္စတစ္စ ၿပိဳကြဲပ်က္စီးခဲ့ရသည္။
၃။
“ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အသြင္တူတယ္၊ ဘာညာနဲ႔ တိုက္တြန္းၾကလို႔…ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလည္း ရွင့္ကို…ငါ့လိုပဲ တစ္ေန႔ စကားဆယ္လံုးကြဲေအာင္ေတာင္ မေျပာတဲ့လူ၊ သူတစ္ပါးအေပၚလည္း အားနာငဲ့ညွာတတ္တယ္…အရက္၊ ေဆးလိပ္၊ ကြမ္း အကုန္ကင္းရဲ႕ဆိုၿပီး ယူလိုုက္တာ…ငါးပါးကို ေမွာက္ေရာ ”
ေႀသာ္….သူမသည္လည္း ‘ ျမ ’ လုိ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ သူမေယာက္်ားကို လက္ထပ္ခဲ့သတဲ့လား….။ ေလာကမွာ ‘ ျမ ’ တို႔လို မိန္းမေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနသည္ေပါ့။
“ တစ္ခါတေလလည္း စဥ္းစားမိတယ္….ကၽြန္မကိုေတာင္ အားနာလို႔ ယူခဲ့သလားလို႔ ”
“ ဟာကြာ…မဟုတ္တာ ”
“ ဟုတ္တယ္ေလ…ရွင္ ဒီေလာက္အားနာလြန္းတာ…စာအုပ္ငွားၿပီး လာမပို႔ရင္လည္း လုိက္မေတာင္းရဲဘူး….မပို႔ေသးမွန္းသိသိႀကီးနဲ႕ ပို႔ၿပီးသားလို႔ ျငင္းရင္လည္း ခံေနလိုက္တာပဲ…သူမ်ားပိုက္ဆံလာေခ်းရင္လည္း မရွိဘူး…ဘာညာနဲ႔ လွည့္ပတ္မေျပာတတ္ဘူး…ဘယ္ေလာက္လဲဆိုၿပီး လက္က အိတ္ေထာင္ထဲႏႈိက္ၿပီးသားအဆင္သင့္….ရွင္ အဲဒီလို ေ၀သႏၱရာလုပ္ေနလို႔ ကၽြန္မတို႔ ဒံုရင္းကေန ခုလို မတက္တာ သိလား….ေနဦး၊ ရွင့္စာအုပ္ဆုိင္ အံဆြဲမွာ ‘ ကိုလင္းေ၀ အာရွဓနဘဏ္ခြဲ ’ လို႔ ေရးထားလုိက္ဦးမယ္ ၾကည့္ေန….ေပးသင့္တာေပးရင္က တစ္မ်ိဳး၊ အခုဟာက လက္ဖက္ရည္ဖိုးကအစ….အရက္ေသာက္ဖို႔အဆံုး အဲဒါ သံုးတာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖဳန္းတာရွင့္ သိရဲ႕လား ”
“ ေအးပါကြာ….ေနာက္ဆို ဆင္ျခင္ပါ့မယ္ ”
“ ရွင့္ကို ေျပာလုိုက္ရင္ ဒီအတိုင္းပဲ….ရွင့္ကို ဆင္ျခင္ခိုင္းတာမဟုတ္ဘူး….ရွင့္ကို ႏိုင္စားလြန္းတဲ့ လူေတြကို ဆင္ျခင္ေအာင္ေျပာခုိင္းတာ…တကတဲ ကိုယ့္အိမ္မွာ ငွားထားတဲ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္သည္ကိုေတာင္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ခိုင္းဖို႔ အားနာသတဲ့….တကယ္ တကယ္ ရွင့္ကို ကၽြန္မ စိတ္အရမ္းကုန္တယ္…ကၽြန္မအျဖစ္က ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ ဖိနပ္တစ္ရန္ျဖစ္ဖို႔ ဘယ္နဲ႔ညာ ႏွစ္ဖက္ေပါင္းေပးရတယ္….ဒါမွ အဆင္ေျပေျပ လမ္းေလွ်ာက္ႏို္င္မွာေပါ့…အခု ကၽြန္မက အေရာင္တူ၊ အရြယ္တူ၊ ဆိုဒ္တူတဲ့ဖိနပ္ေတာ့ ရပါရဲ႕….တစ္ဘက္တည္းျဖစ္ေနတာ ခက္တယ္…ဘယ္ခ်င္းဘယ္၊ ညာခ်င္းညာ ျဖစ္မွေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၿပီး ခရီးတြင္ပါ့မလဲ ”
ထိုမိန္းမ၏ စကားကို ‘ ျမ ’ က စိတ္ထဲမွ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေထာက္ခံမိသည္။ ဘယ္ညာ ေျခလွမ္းညီဖို႔ဆိုတာ တစ္ခါတစ္ရံလည္း ေယာက္်ားႏွင့္မိန္းမ အေတြးခ်င္း ထပ္တူမက်ဖို႔ လုိအပ္ေသးသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ရွိေနၿပီးေသာ အေျခအေနတစ္ခုမွ ေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရသူေတြလည္း ‘ ျမ ’ တုိ႔ မိန္းမသားေတြသာ ျဖစ္သည္။ အစပထမ၌ “ ကိုယ္က ေယာက္်ားပဲ…. အရင္ဦးေဆာင္လုပ္ၾကည့္ဦးမယ္…အေျခက်ၿပီဆိုမွ တျဖည္းျဖည္း တြဲေခၚတာေပါ့ ” တဲ့။ ရႈပ္ေထြးကာ ခက္ခဲမွားယြင္းမႈ မ်ားလွေသာ ေက်ာက္ကုန္သည္ေလာကကို သူ စ၀င္ေတာ့ ‘ ျမ ’ သည္ လိုလိုခ်င္ခ်င္ႏွင့္ပင္ ေနာက္မွာေနရစ္ခဲ့ပါသည္။
တျဖည္းျဖည္း သူ အလုပ္ကို ကၽြမ္းက်င္လာေတာ့ ‘ ျမ ’ က သူ႔ကို တြဲေခၚေပးရန္ စကားစသည္။ “ ကိုယ္ရွာတာနဲ႕ ေလာက္ေနတာပဲကြာ။ အိမ္မွာပဲ ေအးေအးေနပါ။ ကိုယ့္ကို သားေလးတစ္ေယာက္သာ ေမြးေပးေနာ္ ” ဟု အခ်ိဳသပ္ကာ ေမာင့္ဆႏၵကို ဖြင့္ဟေတာ့လည္း ‘ ျမ ’ က မျငင္းဆန္ႏိုင္ဘဲ သူ႔အလုိက် သားေလးတစ္ေယာက္ ေမြးေပးခဲ့သည္။ သိုိ႔ေသာ္ သမီးကေလးသာျဖစ္၍ သူက သားလိုခ်င္သူမို႔ ‘ ျမ ’ ကို ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ေမြးခိုင္းျပန္သည္။ ‘ ျမ ’ က လက္မခံေတာ့။ ‘ ျမ ’ လိုခ်င္ေတာင့္တခဲ့ဖူးေသာဘ၀ႏွင့္ ရရွိလာေသာ လက္ေတြ႔ဘ၀သည္ ကြာျခားလြန္းလွသည္။ အိိမ္ထဲတြင္ ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တကုပ္ကုပ္ အလုပ္ရႈပ္ကာ လင္ေယာက္်ား ျပန္အလာကိုလည္း အဆန္႔သား ေမွ်ာ္ေနရေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္မ်ိဳးကို ‘ ျမ ’ ၿငီးေငြ႕လြန္းေနၿပီ။ ‘ ျမ ’ ကို လက္တြဲျဖဳတ္၍ ေခ်ာင္ထိုးေသာ ေမာင္သည္ ‘ ျမ ’ ၏ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို ေခ်မြရက္ခဲ့သူပင္။
မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ေနရာအစစ္အမွန္သည္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္၏ ေက်ာျပင္တစ္ခုေနာက္တြင္သာ ရွိမွန္း ‘ ျမ ’ သည္ နာက်င္စြာ ရိပ္မိ သိရွိလာခဲ့သည္။
၄။
မိန္းမတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္သည္ ေတြးေခၚထက္ျမက္ပံုခ်င္း ထပ္တူညီေနလ်က္ ‘ ျမ ’ ဘာေၾကာင့္ ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရသလဲ နားမလည္ႏိုင္ေခ်။ ပထမဦးဆံုး အရံႈးက ‘ ျမ ’ ၏ ႏွလံုးသားကို ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေအာင္ ဆြဲငင္ႏို္္င္ေသာ ေမာင့္ကို ခ်စ္သြားမိစဥ္က၊ ဒုတိယအရႈံးက သမီးေလးကို ငဲ့ညွာ၍ ‘ ျမ ’ ၏ အတၱေတြကို ခ်ိဳးႏွိမ္ခဲ့စဥ္က ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး တတိယအရံႈး၏ ေနာက္မွာ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ထပ္ဆင့္အရံႈးေတြ တသီတတန္းႀကီး ကပ္ပါလာကာ ‘ ျမ ’ ၏ မူလျဖစ္တည္မႈ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရသည္။
အမ်ား၏ အျမင္တြင္ ‘ ျမ ’ သည္ လင္ေယာက္်ားလုပ္စာကို ေအးေအးလူလူႏွင့္ စားေနခြင့္ရေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ပင္။ ‘ ျမ ’ ၌ အိမ္ရွင္မတာ၀န္ကလြဲ၍ မည္သည့္၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမွ်မရွိ။ ေမာင္၏ သာမန္ဇနီးမယားဘ၀မ်ိဳးပင္ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ ထိုသို႔ျဖစ္ေအာင္လည္း ေမာင္ကိုယ္တိုင္ တျဖည္းျဖည္း ဖန္တီးခဲ့ျခင္းဆိုတာ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ‘ ျမ ’ သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါသည္။ တစ္ခါက “ ရွင္ ကၽြန္မကို ဘာလို႔ ယူခဲ့တာလဲေမာင္ ” ဟု နာနာၾကည္းၾကည္း ေမးခဲ့ဖူးသည္။ သူကေတာ့ ခပ္ေအးေအးႏွင့္ပင္ “ အသြင္တူလို႔ေပါ့ ျမရဲ႕… မင္းက ကိုယ္နဲ႔ စရိုက္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္တူတယ္ ” ဟု ေျဖခဲ့သည္။ ဆိုလိုသည္က ‘ ျမ ’ သည္ ရိုးသားေအးေဆး ထံုအေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ ေမာင္က ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။ ထိုသို႔သာဆိုလွ်င္ ‘ ျမ ’ သည္လည္း ကံဆိုးစြာ ေမာင္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ထူးေတာ့လည္း မထူး။ ယခုလည္း ျမသည္ အလိုဆႏၵဟူသမွ်ကို ႏႈတ္ပိတ္၍ ရင္ထဲမွာ သိမ္းဆည္းသို၀ွက္ထားတတ္ေသာ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြမ်ားေရွ႕တြင္ ၿပံဳး၍ စကားနည္း ေအးေဆးလွေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ ထိုျမက အတုအေယာင္သက္သက္။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ နင္းေခ်ခံထားရေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ မူလဘ၀ကို လူေတြ အလြယ္တကူ ေမ့ပစ္ႏိုင္ၾကတာ ‘ ျမ ’ အံ့ၾသမိပါသည္။ ျမသည္ မိန္းမတစ္ေယာက္သာျဖစ္၍ ေငြအရွာေတာ္ေသာ ေယာက္်ားကို ပို္င္ဆိုင္ခြင့္ရရံုႏွင့္ ဘ၀တစ္ခုလံုး ၿပီးျပည့္စံုၿပီဟု သူတို႔သတ္မွတ္ၾကလိမ့္မည္။ ဒါသည္ သူတို႔ ‘ ျမ ’ ရင္ထဲမွ ကြက္လပ္မ်ားကို မျမင္ၾက၍ပင္။
“ ဘ၀ဆိုတာ တိုက္ပြဲ ” ဟုဆိုလွ်င္ ျမက မဲ့ၿပံဳးကေလးသာ ၿပံဳးမိသည္။ ‘ ျမ ’ အျဖစ္က ေျခေထာက္ေတြက်ိဳးေနလို႔ စစ္ပြဲကထုတ္ပယ္ခံထားရတာႏွင့္ ဘာမွ်မထူး။ ငွက္ေတြက ပ်ံရင္း ေသၾကသလို၊ လူေတြက ႀကံရင္း ေသၾကသည္တဲ့။ ‘ ျမ ’ အဖို႔ေတာ့ ႀကံစည္ႀကိဳးစားခြင့္မရဘဲ ေလွာင္ခ်ိဳင့္စံငွက္ဘ၀ႏွင့္ အရိုးထုတ္သြားရေတာ့မည့္ ဟန္ပင္။ သာမန္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ေက်နပ္ေနေပ်ာ္စရာေကာင္းမည့္ ဘ၀ဆိုေပမယ့္ ျမအတြက္ေတာ့ အလြန္တရာ ၿငီးေငြ႕စိတ္ပ်က္လြန္းေနခဲ့ၿပီ။ ‘ ျမ ’ သည္ ယခင္ကတည္းက သာမန္လမ္းကို ေလွ်ာက္ခဲ့ခ်င္သူမဟုတ္။ ထိုးေဖာက္ထြက္ကာ လမ္းသစ္ေလွ်ာက္လိုခဲ့သူ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ေမာင္ ‘ ျမ ’ ကို ခ်စ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထင္တိုင္းျဖစ္မလာတတ္ေသာ ကံတရားသည္ ‘ ျမ ’ ကို ရိုက္ပုတ္ႏွိပ္စက္ကာ လွည့္ျဖားႏိုင္လြန္းလွသည္။
၅။
“ ေအးကြာ….ကိုယ္အရင္ကတည္းက ထံုအ ရိုးသားလြန္းတယ္။ အားနာတတ္တယ္ဆိုတာ သိရက္သားနဲ႔ မင္း ဘာလို႔ယူခဲ့ေသးလဲ ”
ၾကည့္စမ္း။ ေမးပံုက အေက်ာႀကီးနဲ႔ ‘ ျမ ’ သည္ အေတြးမွ ဖ်တ္ခနဲ လန္႔ႏိုးသြားကာ ခံျပင္းစြာ ေရရြတ္မိသည္။ ေယာက္်ားမ်ားသည္ အကုန္လံုး အတူတူပင္။ ေမာင္သည္လည္း ျမကို စိတ္မရွည္စြာ ခႏိုးခနဲ႔ ေမးခဲ့ဖူးသည္။ သည္လူႏွင့္ စကားလံုးခ်င္းသာကြဲမည္။ အဓိပၸါယ္ကျဖင့္ အတူတူ။ ဘာတဲ့ “ ကိုယ္အခုလိုမ်ိဳး အေရွ႕ကေန ဦးေဆာင္ဦးရြက္လုပ္ရတာ ၀ါသနာပါတဲ့အေၾကာင္း သိရက္နဲ႔ အစကတည္းက ဘာလို႔မျငင္းခဲ့ေသးလဲ ” တဲ့။ အဲဒီလို ေမးတာေလာက္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ကို မညွာမတာ ေခ်ာင္ပိတ္ရာက်သည့္ ေမးခြန္းမ်ိဳး မရွိဟု ‘ ျမ ’ ေတြးမိသည္။ ထိုစဥ္က ‘ ျမ ’ သူ႔ကို ဘာတစ္ခြန္းမွ် ျပန္အေျဖမေပးျဖစ္ဘဲ နာၾကည္းစြာ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ “ ေမာင့္ကို ခ်စ္လို႔ေပါ့ ” ဟု ေျဖလိမ့္မည္အထင္ႏွင့္ ၿပံဳးရိပ္လႊမ္းေသာ ေမာင့္မ်က္ႏွာက္ုိ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ‘ ျမ ’ က ဥေပကၡာျပဳတတ္စၿမဲ။ ‘ ျမ ’ ႏွလံုးသားထဲတြင္ မ်ိဳသိပ္လြန္း၍ ထုထည္အံုႀကီးမားလွေသာ အစိုင္အခဲႀကီးကို ေမာင္မသိေအာင္ ခ်ဳပ္တည္းႏို္င္ဖို႔ ဤတစ္နည္းပဲရွိသည္မွန္း ျမသာအသိဆံုး။ ကိုယ့္လိုအင္ဆႏၵ စိတ္ကူးေတြကို ပိတ္ပင္တားဆီး၍ သူ၏ရွင္သန္ျဖစ္တည္မႈထဲ စီးေမ်ာေအာင္ အဓမၼဖန္တီးခဲ့ေသာ မူလဘ၀ ‘ က ’ ႀကီးကို ‘ ယပက္လက္ ’ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ခဲ့ခ်င္ေသာ ေယာက်္ားကို ျမက ‘ ခ်စ္တယ္ ’ ဟု ေျဖဖို႔ မည္သို႔မွ် ႏွလံုးသားလိပ္ျပာမသန္႔ေတာ့တာ အမွန္ပင္။ အခ်စ္ႏွင့္ အႀကိဳက္ကို ဦးစားေပး၍ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေသာဘ၀မွာ ျမ၏အတၱေတြကို ျမွဳပ္ႏွံသၿဂိဳဟ္ရမည့္ သခ်ိၤိဳင္းတစ္ခုဟု ‘ ျမ ’ က မထင္မွတ္ထားခဲ့။ ‘ ျမ ’ သည္ မွန္ရာကို ၀န္ခံရလွ်င္ ျမ၏ဘ၀အတြက္ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးႀကီးထား၍ ေမာင့္ကို လက္တြဲခဲ့ျခင္း မဟုတ္။ ျမတစ္ေယာက္ တည္းေနလွ်င္လည္း ‘ ျမ ’ ဘ၀ကိုေတာ့ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိတာပင္။ သို႔ေသာ္ ျမက မိန္းမသားပီပီ တစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ရျခင္းထက္ ေမာင့္လက္ကိုတြဲ၍ ႏွစ္ေယာက္အားႏွင့္ဆိုလွ်င္ ျမ၏အနာဂတ္ ပို၍ေတာက္ပေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးသည္။ ဒါကို ေမာင္က “ ျမက ကိုယ့္အတၱပဲ ကိုယ္ၾကည့္တဲ့ မိန္းမ ” ဟု ေ၀ဖန္တတ္ေသးသည္။
“ ေျပာေလ ၿငိမ္း၊ ကိုယ္ အရင္ကတည္းက ဒီလိုပဲေနတတ္တာ မင္းအသိဆံုးပဲ ”
ထိုေယာက္်ား၏အသံက ေမာင့္လို ခပ္ၾသၾသ မဟုတ္တာကလြဲလွ်င္ ခႏိုးခနဲ႔ ေလသံက တစ္သားတည္း။ ေျပာလိုက္ေလကြယ္။ ျမသည္ အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္လာသည္။ ထိုမိန္းမ၏ အေျဖသည္ ‘ ျမ ’ ရင္ထဲတြင္ ရွိႏွင့္ေနေသာ ေမာင့္ကို ျမ၏ မ်က္၀န္းမွတစ္ဆင့္ သိေစခဲ့ေသာအေျဖႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟု ျမ ထင္သည္။ ေပါင္းသင္းလာၾကသည့္ အိမ္ေထာင္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္္လံုး မိန္းမတစ္ေယာက္၏ရင္ထဲတြင္ စူးနစ္၀င္ေနေသာ ဆူးတစ္ေခ်ာင္း၏အစကို ဆြဲႏုတ္ျပလိုက္ေစခ်င္သည္။
သို႔ေသာ္…..
“ အို….အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ မႊန္ေနတာကိုး ”
“ ဘာမႊန္တာလဲ ”
“ ရွင္ေနာ္ မႀကီးမငယ္နဲ႔ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ ကၽြတ္ ”
မူႏြဲ႕ကာ ရယ္ခ်င္ဟန္စြက္ေနေသာ အသံကို ၾကားလိုက္ရစဥ္ ျမ၏ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးစိတ္တို႔သည္ ေအာက္ဆံုးထိ ထိုးက်သြားသည္။ မိန္းမသားေတြဟာ ရံႈးေနရက္တန္းလန္းႏွင့္ေတာင္ ဘာေၾကာင့္ မနမထားႏိုင္ၾကတာတဲ့လဲ။ ‘ ျမ ’ နားမလည္ႏိုင္။ အဲဒီလိုပဲ “ ျမက ေမာင့္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ထက္ မာနတရားထားဖို႔ကို ပို္မက္ေမာတာ ေမာင္နားလည္ေပးလို႔ကို မရဘူး ” တဲ့။ ျမ၏ ျဖစ္တည္ခြင့္အေရးကို မာနဟု ေမာင္က ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့သည္။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာပဲ ျမတို႔ႏွစ္ေယာက္ လမ္းခြဲျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။
အခုေတာ့လည္း ႏွလံုးသား အလိုဆႏၵကို ဆန္႔က်င္ၿပီး တည္ေဆာက္ဖန္တီးခဲ့ရသည့္ ျမရဲ႕ ကမၻာေသးကေလးက ေနေပ်ာ္စရာေကာင္းေနခဲ့ၿပီ။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပြ႕ဖက္ကာ ေမာင့္ကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတမိသည့္ အခ်ိန္မ်ားမွလြဲ၍ေပါ့။
×××××××××××××××××××××××××
မိန္းမတစ္ေယာက္တြင္ ေယာက်္ားႏွင့္တန္းတူ လူသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ကိုယ္ျဖစ္လိုရာ ဘ၀မ်ိဳး ဖန္တီးတည္ေဆာက္ခြင့္ကို မာန ဟု ေမာင္ ယံုၾကည္ေနသေရြ႕ ျမတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ေ၀းေနၾကတာပဲ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။
ေငြဇင္ေယာ္ဦး(မိုးကုတ္)
ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း ၊ ေအာက္တိုဘာလ ၊ ၂၀၀၄