သိုင္းသမားတစ္ေယာက္၏ အတၳဳပၸတိၲ (5)
ေဖ့စ္ဘြတ္ မွ ကူးယူပါ၏
facecbook တြင္ျကည့္ရႈပါမည္
ဆက္လက္၍ဖတ္ရဳခ်င္လွ်င္ ေအာက္တြင္ဖတ္ပါ ⏬⏬
သမားေတာ္ ေကြ႔မု၏ အိမ္မွာ မီးတဟုန္းဟုန္းေတာက္လာေသာေၾကာင့္ ေသမင္းေခၚသံတို႔ လန္႔ျဖန္႔သြားၾက၏။
"ဟာ မီး မီး"
"ဟာ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ "
"ျငိမ္းၾကစမ္း ျမန္ျမန္ "
ေသမင္းေခၚသံတို႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာကာ အေလာတႀကီး ေတြ႔ရာႏွင့္ မီးအားျငိမ္းသတ္ရန္ ႀကိဳးစားၾကေသာ္လည္း အရာကား မထင္ေပ။တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အိမ္ေလးအား မီးက ဝါးၿမိဳသြားေတာ့ေလသည္။ေသမင္းေခၚသံတို႔ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္လ်က္ရွိေနၾကေတာ့သည္။သူတို႔မွာ ျပသနာအႀကီးအက်ယ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရျပီ မဟုတ္ပါလား။ဂုိဏ္းခ်ဴ ပ္က သူတို႔အား ယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အခ်စ္ဆံုးဇနီးအား သူတို႔ႏွင့္ လက္လႊဲခ့ဲသည္ျဖစ္ျခင္းပင္။ပို၍ ဆိုးရြားသည္က ကုပိုေက်ာက္၏ ရင္ေသြးကေလးပင္။ကုပိုေက်ာက္တြင္ ဇနီးႏွစ္ေယာက္ရွိေသာ္လည္း ဇနီးႀကီးမွာ ကေလးမရႏိုင္ေပ။ထို႔ေၾကာင့္ ယ့ဲခ်င္းအား ခ်စ္ျမတ္နိုးျပီး ယ့ဲခ်င္းတြင္ သူ၏ရင္ေသြးရွိသည့္အခ်ိန္မွ ပို၍ ဂရုစိုက္လာကာ အစြမ္းကုန္အလိုလိုက္ခ့ဲသည္။ယခုလည္း ဂိုဏ္းတြင္းရွိသမားေတာ္မ်ားအား ျပသခ်ိန္တြင္ မီးဖြားလွ်င္ ယ့ဲခ်င္း၏အသက္ဆံုးရႈံးႏိုင္သည္ဟု သိရေသာေၾကာင့္ သိုင္းေလာကရွိ အေတာ္ဆံုးသမားေတာ္ထံ သူတို႔အား ပို႔ေဆာင္ရန္ တာဝန္ေပးခ့ဲျခင္းျဖစ္သည္။ဦးႀကီးယ့ဲက မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္လ်က္
"က်ဴ ပ္တို႔ေတာ့ ေခြးေတြေလာက္ေတာင္ အသံုးမက်ေတာ့ဘူး။ဂိုဏ္းခ်ဴ ပ္ႀကီးက က်ဴ ပ္တို႔ကို ယံုၾကည္လို႔ ဂိုဏ္းခ်ဴ ပ္ရဲ့ အႀကီးက်ယ္ဆံုးအလုပ္ခိုငး္ခ့ဲတာ။အခုေတာ့ "
ဦးႀကီးယ့ဲသည္ ေသဆံုးရမည္ကို ေၾကာက္၍မဟုတ္ေသာ္လည္း ဂိုဏ္းခ်ဴ ပ္က သူတို႔အား ထားေသာ ယံုၾကည္မႈ႔ကို မထိန္းသိမ္းနိုင္ေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာမွာ ၂ဆခန္႔ အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားေတာ့သည္။သို႔ေသာ္ ေသမင္းေခၚသံတို႔ထဲမွ ေသမင္း ၈က
"အကိုႀကီး က်ဴ ပ္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီအိမ္ထဲမွာ လ်ိဳ႕ဝွက္ေျမေအာက္ခန္းရွိမယ္ ထင္တယ္"
ေသမင္းေခၚသံတို႔သည္ အမွတ္စဥ္ျဖင့္ ေရတြက္ေခၚဆိုၾက၏။ထိုထဲတြင္ ေသမင္း ၈ သည္ စဥ္းစားေတြးေတာဥာဏ္ အလြန္ေကာင္းသူ ျဖစ္ေလ၏။သူ၏စကားေၾကာင့္ ဦးႀကီးယ့ဲ ေခါင္းေထာင္လာကာ မ်က္ႏွာတစ္မ်ိဳးျဖင့္
"မင္းက ဘယ္လိုထင္လို႔လဲ " ဟု စိတ္ဝင္းစားကာ ေမးျမန္လိုက္၏။က်န္သူမ်ားကလည္း ေသမင္း ၈ ထံမွ ထြက္လာမည့္စကားအား စိတ္ဝင္စားသြားၾကသျဖင့္ သူ႔အား ၾကည့္လိုက္ၾက၏။ေသမင္း ၈ က
"သမားေတာ္ေကြ႔မုဟာ ဒီအရြယ္မျဖစ္နိုင္ဘူး။သူ႔ဟာ သိုင္းသမားတစ္ေယာက္ပံုေပါက္ေနတယ္။ဒီလူနဲ႔ သမားေတာ္ဟာ တစ္နည္းတစ္ဖံု ပတ္သက္ေနမယ္။အိမ္ဟာ မီးေလာင္တာထက္ မီးရႈိ႕တာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်မ်ားတယ္။ေနာက္ျပီး စားေသာက္ဆိုင္က တာဝန္ခံဟာလည္း သိုင္းသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔မ်ားျပီး ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ေနရမယ္"
သူ၏ အခ်က္က်လွေသာ စကားေၾကာင့္ က်န္သူမ်ား ျငိမ္က်သြားေလသည္။အတန္ၾကာမွ တစ္ဦးက
"ဒါနဲ႔ ဟိုကေလးေကာ "
"အ့ဲကေလးက အႀကံတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေရာက္ေနတာ ျဖစ္မယ္"
ေသမင္း ၈ က ေတြးေတြဆဆႏွင့္ ေျပာလာသည္။သူတို႔သည္ အတန္ၾကာ တိတ္ဆိတ္သြားၾကျပီး ျပာက်ခါနီးေနေသာ အိမ္အား ၾကည့္ေနၾက၏။ျပာက်သြားခ်ိန္တြင္ လ်ိဳ႕ဝွက္ေျမေအာက္ခန္း ရွိမရွိရွာရမည္ဟု အားလံုးရင္ထဲတြင္ ေတြးေနၾကသည္ မဟုတ္လား။
"ခင္ဗ်ားတို႔က ေျမေအာက္ခန္းရွာဖို႔ ျပာက်တ့ဲထိ ေစာင့္ေနတာလား" ဆိုေသာ စကားသံႏွင့္ အတူ ကေလးငယ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့သည္။သူတို႔သည္ ထိုကေလးငယ္အား ၾကည့္လိုက္ၾကကာ စိတ္မ်ားတိုလာၾက၏။ကေလးငယ္ႏွင့္လူ၏မ်က္နွာမွာလည္း ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေပ်ာက္ဆံုးဟန္ပံုသ႑ာန္ ျဖစ္ေန၏။မွန္ေပသည္။သူ၏ေရာဂါသည္ ေမြကင္းစကေလး၏ အသည္းျဖစ္သည္။ေရာဂါအား ကုသရန္အတြက္ နာရီပိုင္းပင္ မရွိေသးေသာ ကေလးငယ္လိုအပ္ေနသည္ မဟုတ္လား။သူသည္ တစ္ေနရာ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနခ့ဲေသာ္လည္း လ်ပ္တျပက္ဓား ရွီက်င္းလုအား ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ ရင္မဆိုင္ခ့ဲေပ။ဦးႀကီးယ့ဲက သူ႔အဖြဲ႔သားအား မ်က္ရိပ္တစ္ခ်က္ျပလိုက္ျပီး ေဒါသခ်ဳပ္တည္းကာ
"မင္းက ဒီမွာဘာလုပ္ေနတာလဲ "
"အ့ဲတာက အေရးမႀကီးပါဘူး။အေရးႀကီးတာက ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာကိုပဲ"
ကေလးငယ္ႏွင့္ ရင့္ရင့္သီးသီးစကားေၾကာင့္ သူတို႔ေဒါသအား မထိန္းနိုင္ၾကေတာ့ေပ။နဂိုကတည္းက သူတို႔သည္ ဤကေလးမၾကည္ခ့ဲၾကေပ။ဦးႀကီးယဲ့က
"မင္းကေကာ ဒီမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ " ဟု ေဒါသစိတ္အား ထိန္းကာ အစ္ေအာက္လိုက္၏။ထိုစကားေၾကာင့္ ကေလးငယ္ႏွင့္လူမွာ အနည္းငယ္ေတြေဝသြားေလသည္။မွန္ေပသည္။သူသည္လည္း ဤေနရာသို႔လာရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပ်က္သုဥ္းသြားခ့ဲၿပီ မဟုတ္လား။သူသည္ ယ့ဲခ်င္းတို႔ က်န္းနန္းျမိဳ႕ရွိ ႀကိဳးၾကာစားေသာက္ဆိုင္တြင္ေတြ႔ရွိကတည္းက ေနာက္ေယာင္ခံကာ လိုက္ခ့ဲျခင္း ျဖစ္သည္။ယခုေတာ့ သူ႔ႀကိဳးစားမႈ႔က သဲထဲေရသြန္သလို ျဖစ္သြားခ့ဲၿပီ ျဖစ္ေလသည္။ထိုစဥ္ ေသမင္းေခၚသံတို႔က ကေလးငယ္၏ ေဝေတြေနျခင္းအေပၚ အခြင့္အေရးယူလိုက္ၾကျပီး လက္လႊတ္မခံပဲ ဝင္ေရာက္တိုက္ခိုက္လိုက္ရာ ကေလးငယ္မွာ လန္႔သြားကာ သူ၏ ကိုယ္ေဖာ့ပညာႏွင့္ ခုန္ဆုတ္ရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားေလေတာ့သည္။အတြင္းအားအေကာင္းဆံုးျဖစ္သည့္ ေသမင္း ၂ ၏ လက္ဝါးက သူ႔ရင္ဘတ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေတာ့၏။
"ဘုန္း "
ေသမင္း ၂ ၏ အတြင္းအားပါေသာ လက္ဝါးက သူ႔ညာဖက္ရင္ဘတ္သို႔ ျပင္းထန္စြာ ရုိက္မိသြားရာ ကေလးငယ္သည္ ဝါးတစ္ရုိက္ခန္႔ လြင့္ထြက္သြားေလေတာ့သည္။အေတာ္ေၾကာက္စရာအတိႏွင့္ လက္ဝါးရုိက္ခ်က္ပင္။မ်က္စိတစ္မိွတ္အတြင္း အေျခအေနကား ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားေခ်ျပီ။ေသမင္းေခၚသံတို႔၏ အစြမ္းကား ေၾကာက္စရာေကာင္းလွေပသည္။ကေလးငယ္မွာ လဲက်ေနရာမွ လူးလဲထလာကာ ေသြးမ်ားထိုးအန္ေတာ့ေလသည္။ကေလးငယ္၏ အျဖစ္အားၾကည့္ကာ ေသမင္းေခၚသံတို႔ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားၾက၏။သူတို႔ထင္ထားခ့ဲသည္မွာ ဤကေလးငယ္မွာ သိုင္းပညာ ေၾကာက္စရာေကာင္းလိမ့္မည္ဟု ထင္ထားခ့ဲၾကသည္။
"ဟာ "
"အို "
အာေမဋိတ္သံမ်ား ေသမင္းေခၚသံတို႔ထံမွာ အလန္႔တၾကား ထပ္မံေပၚလာေတာ့သည္။အေၾကာင္းမွာ ထိုကေလးငယ္၏ ပါးေရမ်ားမွာ တြန္႔လာျပီး ရြဲက်လာေတာ့ေလသည္။ထိုကေလးငယ္မွာ အႏိုင္ႏိုင္ထရပ္လိုက္ျပီး သူ၏ေၾကာက္စရာအတိႏွင့္ မ်က္နွာအား တစ္ခ်က္ကိုင္စမ္းလိုက္ျပီး နာက်ည္းစြာ တစ္ခ်က္ေအာ္ရယ္လိုက္၏။သို႔ေသာ္ သူ႔ရယ္သံမဆံုးခင္မွာပင္ ေသြးမ်ားပြက္ခနဲ အန္လိုက္ေတာ့၏။ထို႔ေနာက္ အႏိုင္ႏိုင္ရပ္ကာ သူတို႔အား ၾကည့္ကာ
"ဒီအေၾကြးကို မွတ္ထားပါ။ငါမဆပ္ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ မင္းတို႔တစ္သက္ ေၾကာက္လန္႔ေနေစရမယ့္ လူတစ္ေယာက္ ငါမရ ရေအာင္ရွာလာမယ္"
သူသည္ ထိုစကားအား အႏိုင္ႏိုင္ေျပာလိုက္ျပီး အက်ီၤတြင္းသို႔ လက္ႏိုက္လိုက္၏။လက္ျပန္ထုတ္လာေသာအခါ ေဆးတစ္ဗူးပါလာျပီး ေဆး၅ လံုးခန္႔ပါးစပ္ထဲ သြင္းလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္
"ဒီအေၾကြးကို မွတ္ထားပါ " ဟု ဆိုကာ ေျပးထြက္သြားေလေတာ့၏။ေသမင္းေခၚသံတို႔မွာ ယခုထိသူတို႔မ်က္စိအား မယံုၾကည္ႏိုင္စြာ ျပဴ းၾကည့္ေနၾကေသာေၾကာင့္ တားဆီးဖို႔ပင္ ေမ့ေနၾက၏။အတန္ကေလးၾကာမွာ ဦးႀကီးယ့ဲက ေလးျပင္းစြာ သက္ျပင္းခ်ကာ
"သူဟာ ကေလးမဟုတ္ဖူးပဲ "
က်န္သူမ်ားမွာ သူတို႔ႀကံဳေတြ႔ခ့ဲသည္ကို ယခုခ်ိန္ထိ မယံုၾကည္ႏိုင္စြာ တိတ္ေနၾကဆဲ။
"သူဘယ္ေလာက္ထိ အသက္ရွင္မလဲ "
ဦးႀကီးယ့ဲက ထိုကေလးအားရုိက္လိုက္သူေသမင္း ၂ အား ၾကည့္ကာ ေမးလိုက္၏။ေသမင္း ၂ က တစ္ခ်က္ေတြေဝသြားျပီး
"သူဟာ အခုခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေသသြားရမွာပါ။အခုမေသသြားတာေတာ့ အ့ံၾသသြားမိတယ္။ဒါေပမ့ဲ အကယ္၍ သူဟာ အစြမ္းထက္တ့ဲ သမားေတာ္ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားဆံုး ၁၀ ႏွစ္ပါ"
ထိုသူသည္ ေတြးေတြဆဆႏွင့္ ေျပာေလသည္။သူတို႔အားလံုးအတန္ၾကာ တိတ္ဆိတ္သြားျပီးမွ ေသမင္း ၅ က
"က်ဴ ပ္တို႔ စားေသာက္ဆိုင္ကို အျမန္ဆံုး သြားမွပဲ" ဟု လံုေဆာ္လိုက္ေလ၏။သူတို႔သည္ ႀကိဳးၾကာစားေသာက္ဆိုင္၏ ဆိုင္တာဝန္ခံအား စစ္ေဆးေမးျမန္းရန္အတြက္ ျဖစ္၏။သို႔ေသာ္ ေသမင္း ၈ က
"သူရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး"
သူ၏စကားအား က်န္သူမ်ားကလည္း အတန္ငယ္ စဥ္းစားလိုက္ၾကျပီး နားလည္သေဘာလိုက္ၾကသျဖင့္ ရီေဝမႈိင္သြားၾကေတာ့၏။ဦးႀကီးယ့ဲက
"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဴ ပ္တို႔ သခင္မေလးကို ရွာၾကတာေပါ့"
သူ၏စကားအား က်န္သူမ်ားက သေဘာတူသည့္အလား ေခါင္းညိမ့္လိုက္ၾက၏။ထို႔ေနာက္သူတို႔သည္ ေသမင္းလက္သမားေတာ္ ေကြ႔မု၏ အိမ္ျခံဝင္းမွ လ်င္ျမန္စြာ ထြက္ခြာသြားၾကေတာ့သည္။မေန႔ကအထိ ေအးေဆးတည္ျငိမ္ကာ လူရွိသည္ဟုပင္ မထင္ရေသာ သိုင္းေလာက၏ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ေသမင္းလက္သမားေတာ္ ေကြ႔မု၏အိမ္ေတာ္ေလးသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္
မီးခိုးတစ္ေငြ႔ေငြ႔ႏွင့္ ျပာပံုသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့၏။
®®®®
လို႔ရန္ျမိဳ႕!!!နံနက္ခင္း၏ ေရာျခည္ျဖာက လို႔ရန္ျမိဳ႕အား အလွဆင္ေနသေရာင္ပင္။ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ လမ္းမႀကီးတြင္ လူမ်ားစည္ကားသိုက္ျမိဳက္ေနျပီး ေစ်းသည္မ်ား၏ ေအာ္ေစ်းေရာင္းသံမ်ားက ညံစီလ်က္ရွိေနသည္။လမ္းမေပၚတြင္ သူ႔အဖြဲ႔ႏွင့္ ကိုယ့္အဖြဲ႔ ကိုယ့္လူႏွင့္ သူ႔လူမ်ား စုရုံးလမ္းေလ်ာက္သူကေလ်ာက္ ထိုင္ျငင္းခံုေနၾကသူမ်ားက ျငင္းခံုေနၾကေလသည္။ထိုလမ္းမႀကီးထဲတြင္ အဝတ္အစားသစ္သစ္လြင္လြင္ အာက်ယ္ အက်ယ္ေရာင္းခ်ေနၾကေသာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ထင္ေပၚေနေလ၏။သူတို႔လင္မယားမွာ သူတို႔လုပ္ငန္းနွင့္ လားလားမွ်မသက္ဆိုင္ေသာ အဝတ္အစားမ်ား ဝတ္ဆင္ထားၾကေလသည္။သစ္လြင္ေတာက္ပလြန္းေသာ အညိဳေရာင္ႏွင့္ ပန္းေရာင္ဝတ္စံုကို ဝတ္ဆင္ထားၾကသည္မွာ ၾကည့္ရသူမ်ားအဖို႔ အရူးမ်ားဟု ထင္စရာပင္။ေယာက်္ားႀကီး အသားမည္းကာ မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုအဆီမ်ားႏွင့္ ျဖစ္ေနျပီး မိန္းမႀကီးမွ အဝလြန္ေနကာ ေဆးခ်ယ္အလွဆင္ထားေသာေၾကာင့္ ၾကည့္ရရုပ္ဆိုးလွေပသည္။ထိုသူတို႔ကာ ေဟာက္လင္မယား ပင္တည္း။
ေဟာက္လင္မယား!!!ေဟာက္လင္မယားသည္ လို႔ရန္ျမိဳ႕တြင္ အေတာ္ေလးနာမည္ႀကီးၾကေသာ ေပါက္စီေရာင္းေသာ လင္မယားျဖစ္ၾက၏။ယခုလည္း သူတို႔သည္ ျမိဳ႕လယ္လမ္းမတြင္ တည္ခင္းကာ ေရာင္းခ်ေနၾက၏။ေဟာက္ဇနီးေမာင္ႏွံတို႔သည္ အလြန္ကပ္ေစးနဲကာ အလကားဆိုလွ်င္ သူတို႔ေပါက္စီေပၚတြင္ ဝဲေနတတ္ေသာယင္ေကာင္ကိုပင္ တြန္႔တိုၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ထိုစဥ္ ေဟာက္ဇနီးသည္က ကမၻာပ်က္သည့္အလား ေအာ္လိုက္ေလေတာ့၏။
"သူခိုး သူခိုး "
သူမ၏ အသံသည္ လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ေလွ်ာက္ေနၾကေသာ ခရီးသြားတို႔၏ နားတြင္ ဗံုးတစ္လံုးေပါက္ကြဲသြားသည့္အလား အူသြားၾကေတာ့၏။ထိုသူမ်ားကလည္း သူခိုးဟုဆိုလိုက္သျဖင့္ လမ္းမေပၚသို႔ ၾကည့္လိုက္ၾကေလေတာ့၏။မွန္ေပသည္။၃-၄ ႏွစ္သားကေလးတစ္ေယာက္က လက္ႏွစ္ဖက္တြင္ ေပါက္စီတစ္လံုးစီကိုင္ကာ ေျပးလြားေနေလသည္။
"ေကာင္းလိုက္တ့ဲ ျပိဳင္စံရွား ကိုယ့္ေဖာ့ပညာ ပါလား"
