Steemitညီကိုေမာင္နွမမ်ားအားလံုး မဂၤလာပါ ဒီတစ္ပါတ္ေဆာင္းပါးေလးမွာေတာ့ အေျကာင္းအရာေလးေတြကို ေတြးမိတဲ႔ အျမင္ရွု႔ေထာင့္ေလးကေန ေဆာင္းပါးေလးသဖြယ္ ေရးသားတင္ျပေပးခ်င္ပါတယ္။မေရာက္တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ၿမိဳ႕အႏွံ႕ကို မာလာတင္ လိုက္လံလွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္းႏွင့္ပင္ တစ္ပတ္ေလာက္ အခ်ိန္ၾကာသြားသည္။ ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ေတြ႕သည္။ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ကေလးေတြေျပာဆိုၾကရင္းငယ္ဘဝအခ်ိန္ေတြကိုေတာင္ျပန္လည္သတိရမိေသးေတာ့သည္။သူမသြားေလရာ အေနာက္ကေန ညီမျဖစ္သူ မိလဲ့က တေကာက္ေကာက္ပါေလသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ညီမက ကုန္စုံဆိုင္အလုပ္ႏွင့္ မအားလပ္သည့္အခါမ်ိဳးက်မွ ပေထြးျဖစ္သူဦးေက်ာ္က သူမကို အေဖာ္အျဖစ္ လိုက္လာေပးသည္။မာလာတင္က အိမ္အတြက္လိုအပ္ေနသည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ဝယ္ယူျဖည့္ဆည္းေပးရင္း ဗာဟီရအလုပ္မ်ားေနခဲ့ၿပီး ေတာ္ရံုႏွင့္ ခရီးမထြက္ႏိုင္ၾကဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ ဦးေက်ာ္လက္ရွိစီးေနေသာ ေမာ္ဒယ္နိိမ့္ေနသည့္ဆိုင္ကယ္အစား ထိုင္းႏိုင္ငံထုတ္ ဝမ္းတူးဖိုက္ ေရႊလိႈင္း(ငေျမြထိုး ဟုလည္းေခၚသည္) အမ်ိဳးအစား ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို အသစ္အေနႏွင့္ ပါကင္ေဖာက္ ဝယ္ေပးခဲ့သည္။ အေမေရာ ဦးေက်ာ္ပါ ဝမ္းသာသြားၾကသည္။ မိလဲ့ ဆိုင္ဖြင့္ၿပီးကတည္းက အိမ္၏စီးပြားေရး ျပန္လည္ ဦးေမာ့လာခဲ့ရသည္မို႔ ဦးေက်ာ္လည္း ဆန္ပြဲစား စပါးပြဲစားအလုပ္ကို အနည္းငယ္ဝိတ္ေလွ်ာ့ၿပီး သူ႕တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္အေနျဖင့္သာ သက္ေတာင့္သက္သာ ဆက္လုပ္လာခဲ့သည္။ အေမႏွင့္အတူ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္လုပ္လာသည္။မာလာတင္က ဤမွ်ႏွင့္မေက်နပ္ႏိုင္ေသးဘဲ သူမထံတြင္ စီးပြားေရးတိုးခ်ဲ႕လုပ္ကိုင္ရန္ ရင္းႏွီးေငြ အလုံအေလာက္ ပါလာေၾကာင္းႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ပြင့္လန္းလာသည့္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးႏွင့္ ေငြရေပါက္ရလမ္းမ်ားကို တြက္ခ်က္ျပၿပီး အိမ္စီးဇိမ္ခံကားတစ္စီးႏွင့္ ၿမိဳ႕တြင္းလိုင္းေျပးဆြဲရန္ ခပ္လတ္လတ္ ခရီးသည္တင္ကားတစ္စီးေလာက္ကိုပါ ဝယ္ယူသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူမတို႔ညီအစ္မ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ခရီးထြက္ရာက ျပန္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ သူမ၏ အစီအစဥ္မ်ားကို စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း အိမ္သားမ်ားကို ရွင္းျပလိုက္သည္။မာလာတင္အေျပာေၾကာင့္ အေမျဖစ္သူေရာ သူမပေထြးဦးေက်ာ္ပါ တအံ႕တၾသပင္ျဖစ္ရသည္။ သမီးႀကီးမာလာတင္ ဤမွ်အထိ ေငြေၾကးအေျမာက္အမ်ား ရွာေဖြစုေဆာင္းႏိုင္လိမ့္မည္ဟုပင္ သူမ မထင္မိခဲ့ေခ်။ အိမ္၏ေရွ႕ေရးအတြက္ စိတ္ခ်ရၿပီဆိုၿပီး အတိုင္းမသိ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္မိေပသည္။မိလဲ့လည္း မမဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေငြေတြ အမ်ားႀကီးရလာခဲ့သလဲဆိုၿပီး တစ္ေမးတည္း ေမးေနသည္။ဆိုၿပီး မာလာတင္ စကားကို တိုတိုျဖတ္ေျပာလိုက္ၿပီး ေနာက္ထပ္မေမးႏိုင္ေအာင္ ပိတ္လိုက္ရသည္။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ဆက္ဆံေရးအေျခအေနက စေရာက္သည့္ေန႔က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလိုပင္ သူတို႔ရြာ၏ ေျမာက္ဖက္ပိုင္းမွာ ေတာင္ကုန္းအျမင့္မွာတည္ထားေသာ တန္ခိုးႀကီးဘုရားတစ္ဆူရွိသည္။ ဘုရားအနီးတဝိုက္မွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား သုံးေလးေက်ာင္းခန္႔ ဝန္းရံလို႔ေနၿပီး ေျမလမ္းေလးအတိုင္း ဆင္းသက္လာလွ်င္ ရြာပတ္လမ္းဟုဆိုရမည့္ ကြန္ကရစ္လမ္းဆီေရာက္ရွိလာမည္ျဖစ္သည္။
ထိုလမ္းက ေတာင္ကို ပတ္၍ ေဖာက္လုပ္ထားျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ဘုရားေပၚကေန အုတ္ေလွကားထစ္မ်ားအတိုင္း ဆင္းၿပီး အနီးဆုံးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေက်ာ္လြန္လာသည္ႏွင့္ သခ်ၤ ိဳင္းဇရပ္တစ္ခုကိုေတြ႕ရမည္။အဆိုပါဇရပ္က ေတာင္ကိုပတ္ထားသည့္လမ္းႏွင့္ အနည္းငယ္ေတာ့လွမ္းသည္။ အုတ္ဂူအေဟာင္းမ်ား ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားဖုံးလႊမ္းေနၿပီး ကိစၥႀကီးငယ္ေပၚေပါက္သည့္အခ်ိန္မ်ိဳးမွလြဲ၍ သာမန္အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ လူသူအေရာက္အေပါက္ နည္းပါးသည္။ ဇရပ္ကေနၾကည့္လိုက္လွ်င္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိေတာင္ပတ္လမ္းႏွင့္တကြ ထန္းပင္မ်ားအစီအရီေပါက္ေရာက္ေနေသာ ရိတ္သိမ္းၿပီးစ လယ္ကြင္းမ်ားကို အတိုင္းသား လွမ္းျမင္ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္သည္။ လူေတြႏွင့္ေဝးေဝးမွာေနတတ္သည့္ ဖိုးေထာင္က ယခုလို သူ႕အတြက္ ေနရာထိုင္ခင္း အဆင္ေျပလွေသာ သာလာယံ ဇရပ္မွာေနျခင္းက သင့္ျမတ္ေလ်ာ္ကန္မႈရွိလွသည္ ဟုဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ညေနခင္း ဘုရားဖက္ကို လမ္းတစ္ပတ္ေလွ်ာက္မည္ဆိုၿပီး အစ္မႏွစ္ေယာက္လွည့္ပတ္ထြက္ခဲ့ကာ ရြာထဲဖက္မုခ္ဝမွ မဝင္ဘဲ ေတာင္ေျခရွိရာ အေနာက္ဖက္ျခမ္းဆီ ပတ္၍လာခဲ့ၾကသည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ေစာေနေသး၍ ဇရပ္ဖက္ကို မသြားေသးဘဲ အုတ္ေလွကားထစ္မ်ားအတိုင္း ဘုရားရင္ျပင္ေပၚထိအေရာက္ ေလွ်ာက္လွမ္းတက္လာခဲ့ၾကရင္း ဘုရားကို ဝတ္ျပဳလိုက္ၾကေသးသည္။ ဘုရားကို လက္ယာရစ္လွည့္ပတ္ကာ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေလညင္းခံ၍ ေတာင္ေျခရွိလယ္ကြင္းမ်ားႏွင့္ပနံရေနသည့္ စိမ္းစိုလတ္ဆတ္သည့္ ရႈေမွ်ာ္ခင္းမ်ားကို ေလွွ်ာက္ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။မိလဲ့က ေျပာရင္း သူမဖာသာ မလုံမလဲႏွင့္ ခိကနဲရယ္ေမာလိုက္မိပါသည္။ ဇရပ္ထဲကို ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ ေအးျမေသာအေငြ႕အသက္ကို ခံစားလိုက္ရသည္။ နားနားေနေန ေနလို႔ထိုင္လို႔ ေကာင္းတဲ့ေနရာပဲ လို႔ မာလာတင္ စိတ္ထဲက ေတြးလိုက္မိေသးသည္။ သူမတို႔ တြက္ဆထားသည့္အတိုင္း အရူးဖိုးေထာင္ဟု အရပ္ထဲကေခၚေလ့ရွိသည့္ သူ႕ကို ဇရပ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ေအးေအးေဆးေဆး လဲေလွ်ာင္းလွွ်က္ရွိတာကို ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။သူ႕အသက္က ၄၀ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ရွိမည္။ ညွင္းသိုးသိုးဆံပင္ႏွင့္ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ အနည္းငယ္ရွိၿပီး ဖ်င္ၾကမ္းအက်ၤ ီတစ္ထည္ကို ၾကယ္သီးအစုံအေစ့မတပ္ဘဲ ဝတ္ဆင္ထားသည္။ ေအာက္က ပုဆိုးတိုတို ဝတ္ဆင္ကာ ပုဆိုးက အနည္းငယ္ေတာ့ စုတ္ျပဲေနတာေတြ႕ရသည္။ ဒူးတစ္ဖက္ေထာင္ တစ္ဖက္ခ်ပုံစံႏွင့္လွဲအိပ္ေနတာမို႔ လုံခ်ည္ေအာက္စက လြတ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနသည္။
ကြၽန္မတုိ႔မိသားစု ထမင္းဝုိင္းေလးဟာ ငါးပိရည္တုိ႔စရာ ပန္းကန္ကႀကီးၿပီး ဟင္းခြက္ကေလးက ေသးေသးေလးပါ။ ေဖေဖက သူ႔ဟင္းခြဲတမ္းကုိ အျမဲတမ္း ကြၽန္မတုိ႔ကုိ ေဝေပးတတ္ပါတယ္။ ထမင္းဝုိင္းမွာ အားရပါးရစားေနတဲ့ ေဖေဖ့ကုိ ေမေမက ျပံဳးၾကည့္ေနတတ္ပါတယ္။ “စားလုိ႔ ေကာင္းလုိက္တာ၊ ထမင္းၿမိန္လုိက္တာ” လုိ႔ ေဖေဖေျပာရင္ ေမေမက ထမင္းပန္းကန္ကုိ လက္ႏႈတ္ၿပီး ထမင္း ဝသြားတတ္ပါတယ္။တကယ္လည္း ေမေမ့လက္ရာ ထမင္းဟင္းကုိ ေဖေဖ့ရဲေဘာ္ေတြ စားရတုိင္း အျမဲခ်ီးက်ဴးတတ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဦးလွေရႊကေန၊ တတိယမ်ဳိးဆက္သစ္ ကြၽန္မတုိ႔အလွည့္မွာ အိမ္ကို အလည္လာတတ္တဲ့ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကုိမင္းကုိႏုိင္၊ ကုိကုိႀကီးတုိ႔အထိ ေမေမခ်က္တဲ့ထမင္းဟင္းကုိ ေျပာမဆံုးေတာ့ပါဘူး။ေဖေဖက ကြၽန္မသား တသက္ မိသားစုနဲ႔ ခြဲခြာေနရတာပါ။ ေဖေဖရဲ႕သမီး ကြၽန္မလည္း ႏုိင္ငံေရးကုိ အေသြးအသားလုိ တန္ဖိုးထားသူခင္ပြန္းသည္ေၾကာင့္ ဘဝလံုျခံဳမႈအတြက္ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ႔ ေနေနရတာ။ မိေဝးဖေဝး၊ ေဆြေဝးမ်ဳိးေဝး၊ ဘုရားတန္ေဆာင္း၊ ေက်ာင္းျပာသာဒ္၊ ဆည္းလည္းသံ၊ ေခါင္းေလာင္းသံနဲ႔ ေဝးေနရတဲ့ေနရာမွာ အားငယ္စရာေတြ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြနဲ႔ ၾကံဳရတုိင္း ကြၽန္မရဲ႕ငယ္ဘဝ သတိရၿပီး စိတ္ခြန္အား ျဖစ္ရပါတယ္။ကြၽန္မ ေဖေဖကုိ ၇ ႏွစ္ သမီးက်မွ ေတြ႔ဖူးရတာပါ။ ေဖေဖ ကြၽန္းကျပန္လာေတာ့ ေဖေဖ့ရဲေဘာ္ သံုးဦးကုိပါ အိမ္ကို ေခၚလာလုိ႔ ကြၽန္မအေဖ ဘယ္သူမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ ေဖေဖ့ရဲေဘာ္ အဲဒီဦးေလးေတြ ႐ုိးမထဲ က်ဆံုးသြားေတာ့ ကြၽန္မ ငုိရေသးတယ္။ ကုိကုိးကြၽန္းျပန္ ကြၽန္မ ေဖေဖရဲ႕အရိပ္က အင္မတန္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔လွပါတယ္။ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမကုိ ေရာက္တဲ့အခါ ဗိုလ္ဓမၼ သမက္နဲ႔ သမီးပါလို႔ေျပာလုိက္တာနဲ႔ ဗဟုိေကာ္မတီဝင္ ဖဒုိမန္းၿငိမ္းေမာင္ ကြၽန္မတို႔ရွိတဲ့ေနရာကုိ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာၿပီး အစစအရာရာ ကူညီခဲ့တာ ယေန႔အခ်ိန္ထိပါပဲ။ ေဖေဖတုိ႔ေခတ္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္က အင္မတန္မွ ေလးစား တန္ဖုိးႀကီးလွတယ္ဆုိတာ ဖဒုိမန္းၿငိမ္းေမာင္က သက္ေသျပခဲ့ပါတယ္။ခ်မ္းသာျခင္းနဲ႔ ဆင္းရဲျခင္းဟာ နံရံပါးပါးေလးပါလားဆုိတာ ကြၽန္မသိရတဲ့အခ်ိန္က ေဖေဖ ဒုတိယအႀကိမ္ ေထာင္က်ခါနီး ကြၽန္မ ၁၂ ႏွစ္သမီးအရြယ္မွာပါ။ကၽြန္မတို႔ စနစ္တစ္ခုကို ေျပာင္းဖို႔ဆိုတာဟာ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း ျဖစ္ဖို႔ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခ်ိန္လံုး ႀကိဳးစားေနရတယ္ သေဘာေပါက္ၾကရဲ႕လား မသိပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာသြားတာက စီးခ်င္တာက ဂ်ပန္ေတြစီးေနတဲ့ က်ည္ဆန္ရထား။ အဲဒီ က်ည္ဆန္ရထားကို စီးဖို႔ဆိုတာ လက္ရွိ လမ္းေဟာင္းေပၚမွာ လာတင္ၿပီး ေျပးလို႔ မရဘူး။ ဒါကို ဘယ္လိုေျပာသြားသလဲဆိုေတာ့ အခု ကၽြန္မတို႔ အျမန္ရထားသြားေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ အျမန္ရထားက အခု ေနာက္ဆံုးေပၚ ဂ်ပန္မွာရွိတဲ့ က်ည္ဆန္ရထားလိုဟာမ်ိဳး သြားဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လမ္းေဟာင္းႀကီးေပၚမွာ လာတင္လို႔မရဘူး။ အားလံုး ျပန္ျပင္ရတယ္။ ရထားလမ္းေတြလည္း ျပန္ျပင္ရတယ္။ စနစ္ကိုလည္း ျပန္ျပင္ရတယ္။ ေခါင္းတြဲေရာ၊ ေနာက္တြဲ ေတြေရာေပါ့။
ၿပီးေတာ့ ဒီဟာေတြကို မေမာင္းႏိုင္တဲ့ သူေတြကိုလည္း သြန္သင္ေပးရတယ္။ ေလ့က်င့္ေပးရ တယ္။ အဲဒါေတြ အားလံုး လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ပိုက္ဆံလိုတယ္။ အဲဒီလိုပဲ လိုအပ္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေခါင္းေလး တစ္ခုတည္း တပ္လိုက္႐ံုနဲ႔ မၿပီးသြားဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ဖို႔ ဆိုတာဟာ အေနာက္ကေနၿပီးေတာ့ ကိုး႐ိုးကားရား လုပ္ေနတဲ့ သူေတြကေတာ့ အၿမဲ ရွိမွာပဲ ေနာက္ကေနၿပီး ကိုး႐ိုးကားရား ခြလိုက္တိုက္ေနတာ ဘယ္သူေတြရွိေနသလဲ ျမင္ေအာင္ ႐ႈၾကပါေတာ့ဗ်ာ။ငါ့ေယာက်ာ္းက ေစ်းဝယ္တာေစာင့္ေနတာ ျကာရင္ ေျပာလိမ့္မယ္ သြားျပီေဟ့ ေကာင္မေရ ေနာက္မွေတြ႕မယ္ ႏႈတ္ဆက္ကာ သြားမည္အျပဳ ေယာက်ာ္းကိုဘယ္လိုနိုင္ေျကာင္း ျကြားမဆံုးျဖစ္ေန၍ မယ္ျမသည္ မပယ္၏ အႀကြားဒဏ္ မခံႏိုင္ေတာ့၍ အတင္းစကား ျဖတ္ကာထြက္သြားေလေတာ့သည္။တစ္ေန႕မယ္ပ၏ ေယာကၡမ ထံသို႕ မယ္ပ ေယာက္်ားႏိုင္ေသာ သတင္းေရာက္သြားေလသည္။ေယာကၼအဖြားႀကီးလည္းထိုသတင္းကိုႀကာေသာအခါ"ငါ့သားကိုနိုင္တဲ႕ ေကာင္မေတြ႕က်ေသးတာေပါ့"ဟု ႀကိမ္းဝါးကာမယ္ပအိမ္သို႕လာေရာက္ေနထိုင္ကာ မယ္ပအေျခေနကိုအကဲခတ္ေနေလသည္။သူ႔သားကို တကယ္သာ ႏိုင္ေနတာ ေသျခာပါက ဒင္းကို ေကာင္းေကာင္း ပညာေပးမည္ဟုလည္း စိတ္ထဲက ႀကံဳးဝါးေနေလ၏။ညေန မိုးခ်ဳပ္ခါနီးတြင္မယ္ပသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ သူတို႔ လင္မယား အိပ္ခန္းထဲတြင္ ဖုန္းေျပာေနေလသည္။မယ္ပ ေယာက်ာ္းလဲ အခန္းထဲတြင္ရိွသည္။ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူက ဘာအသံမွ မထြက္ရဲ။ မယ္ပကေတာ့ အသံက်ယ္ျကီးျဖင့္ ဖုန္းေျပာေနသျဖင့္ ေယာကၡမ အဖြားႀကီးသည္ အခန္းနားသြားကာ သြားေခ်ာင္းႀကည့္မိသည္။ မယ္ပ ဖုန္း ေျပာေနသည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ မယ္ပ ေယာကၡမအဖြားႀကီးက ရိုက်ိဳးသံျဖင့္ ေျဖလိုက္ေလေတာ့သည္။
