မန္မာျပည္မွာ အ႐ွားဆံုး အရာ ဘာလဲ?
ေငြေျကးလား ?
အလုပ္အကိုင္လား ?
တစ္ကယ္တမ္း ႐ွားေနတာ "အျပံဳး"
မန္မာ့႐ိုးရာ အစဥ္အလာကိုက...
ကိုယ္နဲ႔ မသိမရင္းႏွီးတဲ့သူဆို မေခၚမေျပာ မႏႈတ္ဆက္ မျပံဳးျပတတ္ၾကဘူး...
မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾကတယ္
မသိသလိုေနတတ္ၾကတယ္
Social ေကာင္းလို႔ စကားေရာ ေဖာေရာ လုပ္တတ္တဲ့သူဆို မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး အထင္ေသး သလို ၾကည့္ၾကေသးတာ
ေအး...သိတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့လား
အိမ္ကို လာခ်င္မွန္းမသိ မလာခ်င္မွန္းမသိ အတင္းေတြဖိတ္
ထမင္းဟင္းေတြ ခ်က္ၿပီး ဧည့္သည္ႀကိဳက္လား မႀကိဳက္လားမေမး ထမင္းပန္းကန္ထဲ ဇြတ္ေတြ ခပ္ထည့္ေပး
ျပန္ခ်င္ေနၿပီလား မေမး...
လက္ဖက္သုပ္ေတြခ်ေကြၽး
ထန္းလ်က္ခဲေတြ ထိုးေကြၽး
ဇြတ္ေဒ... ေရကုန္ေရခမ္း ေလာကြတ္ေတြ လုပ္ၾကတာ
အားနားပါးနာ နဲ႔ ေအာင့္အီးၿပီး စားခဲ့ရေသးတာ..
တစ္ကယ္တမ္း... လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လူမႈဆက္ဆံေရး အဆင္ေျပေအာင္ First Impression လို႔ေခၚတဲ့ IP ဟာ အျပံဳးပဲ...
ကိုယ္ေတြ မ်ိဳးဆက္ေတြ နဲ႔ ကိုယ့္ထက္ႀကီးတဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြမွာ အျပံဳးအရယ္ သိပ္႐ွားတယ္...
ဇစ္ျမစ္ကို ေသခ်ာ
ျပန္စမ္းစစ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့...
မူလတန္းကစၿပီး တကၠသိုလ္ အထိ တက္လာခဲ့ရတဲ့ ဆရာ ၊ ဆရာမေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာလို႔ရသလို မိဘေတြနဲ႔လည္း ဆိုင္တယ္...
ကိုယ္ေတြေခတ္ ပညာေရးက ဆရာနဲ႔ ေက်ာင္းသားကို ခ်စ္ေၾကာက္ ္႐ိုေသရမယ္ (တစ္ကယ္တမ္း ကေတာ့ နာမည္လွလွ တပ္ထားတာ... ေၾကာက္ ေနရမယ္) ဆိုတဲ့ အေၾကာက္တရားနဲ႔ ေက်ာင္းေတြမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာ..
က်ဴ႐ွင္ယူထားတဲ့ ေက်ာင္းသားဆိုရင္သာ ျပံဳးျပေခါင္းညိမ့္လုပ္မယ္
ဆရာမ အခ်င္းခ်င္းသာ လက္ဖက္သုပ္
စားရင္း ရယ္ေမာခ်င္
႐ယ္ေမာေနမယ္...
ေက်ာင္းသားေလးေတြ ေဘးနားကျဖတ္ေျပးတာ ျမင္တာနဲ႔ လက္ထဲကႀကိမ္လံုးကို တျဗန္းျဗန္း႐ိုက္ၿပီး ႐ုပ္တည္ႀကီးေတြနဲ႔ ဟိန္းေဟာက္ၿပီး (ျသဇာသီးေတြ ေရာင္းေတာ့တာပါပဲ)
ဘယ္မလဲ...
ဆရာ ၊ ဆရာမေတြဆီက အျပံဳးအရယ္...
လူျကီးမိဘေတြကလည္း အိမ္ေရာက္ရင္ ဆံုးမေသးတာ...
ကိုယ္ေတြက ငယ္ငယ္ကတည္းက ဟာသဥာဏ္ေလး ႐ွိေနေတာ့ အျမဲအေျပာင္အေခ်ာ္ ေတြးတယ္ ေျပာတယ္...႐ုပ္ကလည္း အျမဲတန္း သြားတက္ေပၚေအာင္ တျဖဲျဖဲ ရယ္ေနတတ္ေတာ့...
မ်က္ႏွာပုတ္လို႔ လင္မရတဲ့ အေမ့ညီမ အေဒၚအပ်ိဳႀကီးေတြက
"မိန္းကေလးက မိန္းကေလးလိုေနစမ္း
မ်က္ႏွာကိုက အိေျႏၵကို မရဘူး"
ဆိုၿပီး အဆူခံခဲ့ရတာမ်ိဳး
ေယာက်ာ္းေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ အ္ိမ္လာလည္ရင္း စာေတြက်က္ၾက ၊ မုန္႔ေတြလုပ္စားရင္ေတာင္ အိမ္သပ္သပ္ခြဲေနတဲ့ ဆီကို တကူးတက လာၿပီး ...
"ညည္းက မိန္းကေလး...
ကာလသားေတြ အိမ္ေခၚစရာလား" ဆိုၿပီး အေမ့ဘက္က အဖြားက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ပါးခ်ခဲ့တာမ်ိဳး...
အဲ့လို အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရေတာ့ မ်က္ႏွာထားက ေအာ္တို တင္းၿပီး စူပုတ္သြားေတာ့...
ႏိုင္ငံျခားလည္းထြက္ေရာ...
လန္ဒန္မွာ အလုပ္လည္း႐ွာေရာ...
ကိုယ့္မ်က္ခြက္က အရယ္အျပံဳးမ႐ွိဘဲ အင္တာဗ်ဴးေတြ သြားေျဖေတာ့ IP မလာလို႔ ဘယ္အလုပ္႐ွင္ကမွ မခန္႔ဘူးေလ..
ထမင္းငတ္ခါနီး အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳေတာ့မွ ကိုယ့္႐ုပ္ကိုမွန္ထဲ ျပန္ၾကည့္ၿပီး အရယ္အျပံဳးကို ထိုင္ၿပီး က်င့္ယူခဲ့ၿပီးမွ အလုပ္သြားျပန္
႐ွာခဲ့ရတယ္...
ေငြမကုန္ဘဲ လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားေစတာ အျပံဳးပါ..
ျပံဳးၾကပါ...ျပံဳးၾကပါဟဲ့
