ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အသက္ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္လို႔ ေတြးပါတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ မထင္မိ
ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာလိပ္တက္တုန္းကဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေၾကြးထဲမွာ နစ္တယ္။ ပိုက္ဆံတျပားမွာ မရွာႏိုင္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ညစ္ပတ္ေပေရေနတဲ့ တိုက္ခန္းေလးထဲမွာ ေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ဘ၀က လြယ္လြယ္ကူကူမဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္လည္း အသက္ရွင္ေနထိုင္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းမြန္ေနပါေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႕ထဲမွာ လွည့္ပတ္ေလွ်ာက္ၾကည့္တဲ့အခါ မရႊင္လန္းတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ျမင္ရမယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေနတယ္ဆိုတက အေရးမႀကီးပါဘူး။ အမ္စတာဒမ္၊ လန္ဒန္၊ နယူးေယာ့ခ္၊ မီလန္၊ ဘာစီလိုနာ… ဘယ္ေရာက္ေရာက္ပါ။
လူေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးျပလိုက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလဆို Hi ဆိုၿပီးႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ တစ္ျခားလူေတြကေတာ့ ဒီေကာင္က ငါ့ကိုသတ္မလို႔ (ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနတာ) လားလို႔ ထင္ရင္ထင္မယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕ေန႔ေတြမွာဆို ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ ပင္ပန္းပါတယ္။ အိပ္ေရးမ၀ခဲ့တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာေပါ့။ အားကစားရံုမွာ ေလ့က်င့္ခန္း အလြန္အကၽြံလုပ္ခဲ့မိတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ရံုးမွာ အလုပ္ေတြ အရမ္းပိေနခဲ့တာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
