ေသကြဲလဲကြဲဖူးျပီရွင္ကြဲလဲကြဲဖူးျပီ
မပိုင္တာေတြကိုလည္း နွလံုးသြင္းေနတတ္လာတဲ့ေနာက္
အရာရာကိုခံနိုင္ရည္ရွိလာခဲ့ျပီ
ဘဝတစ္ခုမွာ ေတြ႕ဆံုၾကံဳႀကိဳက္ရတဲ့
သားသမီး၊ ဇနီး၊ ခင္ပြန္း ကို လူေတြက ကိုယ့္အပိုင္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။
တကယ္က ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မပိုင္ပါဘူး။
ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ေတာင္ ကိုယ္မပိုင္ပါဘူးေနာ္။
အေၾကာင္းသင့္တုန္းေလးမို႔ ေပါင္းဆံု
ေနၾကရတာျဖစ္တယ္။
အေၾကာင္းမသင့္တဲ့တေန႔ ခြဲၾကရမွာဘဲ။
ဒါက ကိုယ့္တေယာက္ထဲဘဲ ျဖစ္ေနတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
သံုးဆယ့္တစ္ဘံုလံုး ျဖစ္ေနၾကတာ။
ကိုယ့္တေယာက္ထဲ မဟုတ္ပါဘူး။
ကိုယ္ပိုင္တယ္ ကိုယ္ဆိုင္တယ္လို႔
သတ္မွတ္ထားေတာ့...
႐ုတ္တရက္ခြဲရရင္အေတာ္ခံစားၾကရတယ္။
ဒီေတာ့ သားသမီး၊ ဇနီး၊ခင္ပြန္းေတြကို ကိုယ္ပိုင္တယ္ ကိုယ္ဆိုင္တယ္ဆိုတဲ့
အထင္အျမင္မွားမႈကို သတိေလးနဲ႔
ေလ်ာ့ခ်ရမယ္။
ကိုယ္မထားခဲ့လဲ သူတို႔က ကိုယ့္ကို
ထားခဲ့မွာဘဲ။
ဒီသဘာဝကိုနားလည္လက္ခံႏိုင္ရမယ္။
ကိုယ္တကယ္ပိုင္တာ ကိုယ္တကယ္ဆိုင္တာ က
ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ ကုသိုလ္ကံ
အကုသိုလ္ကံေတြပဲျဖစ္တယ္။
ကိုယ့္ဘဝရဲ႕ အေဖာ္အမြန္အစစ္ဆိုတာ
ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံေတြသာ ျဖစ္တယ္။
သားသမီး၊ ဇနီး၊ ခင္ပြန္းဆိုတာက
သုႆန္ဘက္အထိ လိုက္လို႔မရဘူး။
ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ကံေတြကေတာ့ ကိုယ္သြားရာကို နိဗၺာန္မရမခ်င္း အရိပ္လို လိုက္ပါေနၾကမွာျဖစ္တယ္။
လူဆိုတာ အေၾကာင္းဆံုလို႔ ေပါင္းဆံုရတဲ့အခါမွာ အေကာင္းဆံုး ေပါင္းဆံုခဲ့ၾကသလို
အေၾကာင္းမဆံုေတာ့လို႔ ခြဲၾကရေတာ့မယ္ ဆိုရင္လည္း အေကာင္းဆံုးခြဲႏိုင္ဖို႔လိုတယ္။
ကိုယ္က သားသမီးဇနီးခင္ပြန္းကို စြဲလမ္းတပ္မက္စိတ္နဲ႔ ေသတယ္ဆိုရင္ မေကာင္းတဲ့ဘံုဘဝကိုလားေရာက္ရမယ္။
ကိုယ့္ရဲ႕စြဲလန္းတပ္မက္စိတ္က သူတို႔ကိုေကာင္းက်ိဳးတစံုတရာ ျပဳႏိုင္သလားဆိုေတာ့ မျပဳႏိုင္ဘူး။
ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးျပဳသလားဆိုေတာ့
လည္း မျပဳပါဘူး။
ႏွစ္ဘက္ရံႈး၊ ရံႈးေစတယ္ေနာ္။
ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ဘက္ရံႈး၊ မရံႈးရေအာင္
ဒီအခ်ိန္ကစလို႔ မိသားစုကို ငါတကယ္မပိုင္ ငါတကယ္မဆိုင္ဘူးလို႔ နားလည္လက္ခံပါ။
ဒီအေျခအေနက ငါ့တစ္ေယာက္ထဲ
ၾကံဳေနရတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုလည္း
နားလည္လက္ခံပါ။
မိသားစုကို ခ်စ္သလို ငါ့ကိုယ္ငါလည္း
ခ်စ္မွေတာ္မယ္လို႔ ေတြးၿပီး ဒါန သီလ
ဘာဝနာအမႈတို႔ကို စြမ္းအား
ရွိသေလာက္ ျပဳလုပ္အားထုတ္ပါ။
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ကိုယ္မခြဲရင္ သူတို႔က ခြဲခဲ့မွာဘဲေနာ္။
