က်ြန္မတို႔လည္းထမင္းဝိုင္းႏွင့္ၾကံဳေနသည့္အတြက္ေလာကဝတ္အရေခၚေကြၽးေလ၏ ႏွစ္ေယာက္စလံုး တစ္လံုးမွမေျပာပဲ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္လံုးေလးနဲ႔ ေမေသာ္တာကို ပိုင္ေလးလို႔ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္ ပိုင္ေလးက အဲလိုမဟုတ္ဘူး ပိုင္ေလးက အဲလိုဆိုးသြမ္းတဲ့လူ မဟုတ္ဘူး
"ညီမေလး တကယ္ေတာ့ေလ
"ဟဲ့ ထက္ျမက္ေရ ငါလည္း ေျပာစမ္းပါဦး
ငိုယိုၿပီး ေျပးလာတဲ့ ေဒါ္နွင္းၾကည္။မိေထြးသာေျပာတယ္ အေရးၾကံဳေတာ့ ဖိနက္ေတာင္ မပါပဲေျပးလာသည္။
"အဟင့္ အဟင့္ ထက္ျမက္ရယ္ ပိုင္ေလး.လူသတ္လိုက္လို႔ဆို ဟုတ္လား ေျပာပာဦး ထက္ျမက္ရဲ႕ ပါးစပ္ပိတ္မေနနဲ႔ ဖဲဝိုင္းကေနၾကားခဲ့တာ ဟုတ္ရဲ႕လား သိရိကို ေစာ္ကားမို႔ လုပ္တဲ့ေကာင္ကို သတ္လိုက္တာဆို
"ဘာ လူသတ္တာ
ေျပာရင္းနဲ႔ ေမေသာ္တာ ေျမႀကီးေပၚကို ထိုင္ခ်လိုက္သၫ္။ ထိုင္ခ်လိုက္တာနဲ႔တူတူ မ်က္ရည္စတို႔ ဝဲတက္လာသည္။
"ေသာ္ ကိုယ္႐ွိတယ္ေနာ္ ကိုယ္တို႔ အမႈလိုက္လို႔ ရတာပဲေလ ေနာ္ ေသာ္
"မိေသာ္တာ ငိုလိုက္ ငိုလိုက္ တင္းခံမထားနဲ႔ ေသာ္တာ ငိုခ်လိုက္
"အီးးးးဟီးးးး အီးးးးဟီးးးး
ေမေသာ္တာ ငိုခ်လိုက္သည္။
ပိုင္ၿဖိဳးရဲ႕ ရည္းစားမက် သူငယ္ခ်င္းမက် သိရိကို ေစာ္ကားမို႔ လုပ္တဲ့ေကာင္နဲ႔ ခ်ရင္းနဲ႔ ဓားနဲ႔ထိုးမိသြားခ်င္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပဲ ရဲကို ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။ ေမေသာ္တာတို႔ အမႈလို္က္ရင္း ေလးလေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာလာသည္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္ေတာ့ ေဒၚၾကင္ၾကင္ သူ႔ေျမးနဲ႔ ေမေသာ္တာကို သေဘာတူလိုက္သည္။
"အန္တီတို႔ ေလာင္းထားသလို ကမၻာက သမီးဆီကို လာခဲ့တယ္ သမီးႏိုင္တယ္ပဲထားပါ သမီးတို႔ကို အန္တီသေဘာတူလိုက္ၿပီ သမီးေမာင္ေလး ကိစၥလည္း အန္တီဆက္လိုက္ေပးမယ္ သမီးေက်နပ္တယ္မလား
ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္စကားေျပာေနၾကသည္။
"ကြၽန္ေတာ္ မေက်နပ္ဘူး
ေဒၚၾကင္ၾကင္နဲ႔ေမေသာ္တာတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကမၻာလႊမ္းကို ၾကည့္လိုက္သည္။
"ဟုတ္တယ္ေလ ဘာလို႔ ေလာင္းကစားလုပ္တာလဲ ဒါကေတာ့ လြန္တယ္ေလ ေသာ္ အရမ္းလြန္တယ္ေနာ္
"ဟုတ္ပါၿပီ ငါ့ေျမးရယ္ အဖြကိုယ္တိုင္ မင္းတို႔ကို သေဘာတူပါတယ္ ဟုတ္ၿပီလား ေလးလေတာင္ အဖြားဆီကို တစ္ေခါက္မွမလာဘူး ေနႏိုင္လိုက္တာ အဖြားကလြမ္းေနတာ
"မဟုတ္ပါဘူး အဖြားရဲ႕ အမႈေတြနဲ႔ေကာ ႐ႈပ္ေနတာမို႔ပါ
"ဟုတ္ပါၿပီကြယ္
"အဖြား ကြၽန္ေတာ္ ခုတေလာ ေသာ္တို႔အိမ္မွာပဲ ေနလိုက္မယ္ေနာ္ ေသာ္ အားငယ္ေနမွာ
"အင္းပါ ငါ့ေျမးသေဘာ
"မဟုတ္တာ ကမၻာ အဖြားနဲ႔ပဲ သြားေနပါ မဟုတ္ေတာင္ လင္မယားေတြလား အေမးခံေနရတာ
"ဟား ခုလို အဖြားအိမ္မွာသြားေနေတာ့ ကြဲသြားတာလား ေမးေနအံုးမယ္
"ဟာ အန္တီကလည္း
"အဖြား ျပန္ေတာ့မယ္ ကမၻာရံုးလာေတာ့ေနာ္ ေမေသာ္လည္း အလုပ္ျပန္ဝင္ေပါ့
"ဟုတ္ကဲ့ အဖြား
ေဒၚၾကင္ၾကင္ ျပန္သြားေသာ္လည္း ေမေသာ္တာတို႔ကေတာ့ ဆက္ထိုင္ေနသည္။
"ေသာ္ ဒါကေတာ့ လြန္တယ္ေနာ္
"မလြန္ပါဘူး ခုခ်ိန္ထိ ေသာ္ကေတာ့ မတင္မက်ေလးေတြ ႐ွိေသးတယ္ သြား ဟိုဘက္ကို ေသာ္နားမထိုင္နဲ႔
"ဟား ဘာ ေသာ္ ပိုေတာင္လြန္သြားၿပီေနာ္ ကိုယ္ကို ေလာင္းၾကတာကေတာ့
"ဒါကေတာ့ ဒီလိုေလးေတြ ႐ွိတယ္ေလ
"ကိုယ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ကစားေနတာလား
"ေသာ္ အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး ေသာ္လည္း မတက္ႏိုင္လို႔ပါ
"မရဘူး မရဘူး ဒီလို ကိုယ္ကိုကစား.....
ကမၻာလႊမ္း ေျပာလို႔မဆံုးခင္မွာပဲ ေမေသာ္တာ ထသြားသည္။ေျခလွမ္းေတြက ေတာ္ေတာ္ၾကဲလွသည္။ ကမၻာလႊမ္းလည္း သိလိုက္တာမို႔ တန္းလိုက္သြားသည္။
"သီရိ
သိရိတို႔အတြဲကို ျမင္လိုက္ျခင္းပင္ သီရိအေမလည္း ပါလာသည္။
"ဟို မမ ဟိုေလ
"ေျဖာင္း ေျဖာင္းးးး
လွ်င္ျမန္လွတဲ့ ေမေသာ္တာ႐ိုက္ခ်က္ေၾကာင့္ သီရိသတို႔သားေလာင္းေကာ သူ႔အေမပါ မကာကြယ္ႏိုင္လိုက္။
"မမ
''နင္ေၾကာင့္ ငါ့ေမာင္ ခုေထာင္ထဲမွာ နင္က တျခားေယာက်ာၤးနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနတယ္ ငါ့ေမာင္ကို အေလးမထားတာလား ငါ့ေမာင္ ေမတၱာကို ေစာ္ကားတာလား
"ဟိုေလ မမ ဒါက ဒါက
"ေမေသာ္တာ နင္ကမ်ား ငါ့သမီးကို
သီရိအေမ ေမေသာတာကို ျပန္႐ိုက္လို္က္သည္။လက္ဝါးခ်က္က ေမေသာတာနား မေရာက္ခင္ ဝင္ကာလိုက္တဲ့ ကမၻာလႊမ္း ။ေမေသာတာေ႐ွ႕ ရပ္လို႔သလိုလုပ္လိုက္တာေၾကာင့္ ပုခံုးကိုသာ ႐ိုက္မိလို္သည္။
ဦးေလးႀကီလည္းထမင္းဟင္းမ်ားကိုအားပါးတရပင္စားေလသည္။ စားေသာက္ၿပီး၍ေရေႏြးေသာက္ေနရင္းဦးေလးႀကီးကျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနရာေလး မြန္ျပည္နယ္က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕နယ္အတြင္းကေတာင္ေပၚကရင္ရြာေလးတစ္ရြာမွာျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးပါ... ဒီဝတၱဳနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးအဲဒီေဒသမွာေနထိုင္ၾကတဲ့လူမ်ိဳးေတြရဲ႕လူေနမႈစ႐ိုက္ကိုအရင္ဆံုးေျပာျပခ်င္ပါတယ္.. အဲဒီေဒသကကရင္လူမ်ိဳးအမ်ားစုမွာက်မတို႔သိၾကတဲ့အတိုင္းဘားအံဖက္မွာေနၾကတဲ့ပိုးကရင္မ်ားလိုအသားျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာမ်ားမဟုတ္ၾကပါ။ ကရင္မွန္ေသာ္လည္းလူမ်ိဳးစုတစ္ခုႏွင့္တစ္ခုဘာသာစကားမတူေပ...အနည္းငယ္ကြဲျပားၾကသည္။
သို႔ေသာ္အဲဒီကရင္လူမ်ိဳးမ်ားမွာပြင့္လင္း႐ိုးသားသူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။
အလြန္က်ယ္ဝန္းၿပီးစည္း႐ိုးမခတ္ထားေသာေတာ႐ိုင္းျခံက်ယ္ႀကီးမ်ားပိုင္ဆိုင္ၾကၿပီးေျခတံ႐ွည္အိမ္ျမင့္ႀကီးမ်ားႏွင့္ေနထိုင္တတ္ၾကသည္...
အစားအေသာက္စားရာတြင္လည္းအျခားလူမ်ိဳးမ်ားကဲ့သို႔ေခ်း(ဂ်ီး)မမ်ားတတ္ၾက...
ျဖစ္သလိုၾကံဳသလိုစားေသာက္ၾကၿပီးအလြန္အေနေအးသူမ်ားလည္းျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္...က်မတို႔မစားဝံ့ၾကေသာပုတ္သင္ညိဳ၊ဖားခုံညင္း၊ဖားပ်ံ၊လင္းႏို႔၊လင္းဆြဲစသည့္အေကာင္မ်ားကိုလည္းဟင္းေကာင္းတခြက္ပမာၿမိန္ရည္၊႐ွက္ရည္စားတတ္ၾကေသး၏။
အစားၾကဴးေသာ္လည္းပင္ကိုယ္စိတ္ဓာတ္မွာက်မတို႔ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားထက္သာသည္ကိုေတာ့ဝန္ခံရေပမည္။
ထိုကရင္လူမ်ိဳးအမ်ားစုမွာဧကမ်ားစြာက်ယ္ဝန္းေသာေတာျခံႀကီးမ်ားတြင္ပိႏၵဲ၊ဒညင္း၊ၾကက္ေမာက္၊ဒူးရင္း၊ငွက္ေပ်ာစသည့္ဥယ်ာဥ္ျခံဆန္ဆန္စိုက္ပ်ိဳးေလ့႐ွိၾကသည္။
စိုက္သေလာက္လည္းျဖစ္ထြန္းလွ၏...
ေတာအလုပ္မ်ားျဖစ္သည့္သစ္ခုတ္၊ဝါးခုတ္၊အေကာင္႐ွာ၊ပ်ားဖြတ္စသည့္ၾကံဳရာက်ပမ္းဗမာအလုပ္သမားမ်ား၎တို႔စိုက္ပ်ိဳးထားေသာစိုက္ပ်ိဳးျခံမ်ားထဲသို႔ေရာက္သြားပါကပိုင္႐ွင္ကိုခြင့္စရာမလိုပဲအသီးအႏွံမ်ားကိုႀကိဳက္သေလာက္အဝအလင္စားသံုးႏိုင္ပါသည္။
သို႔ေသာ္အသီးအႏွံမ်ားကိုအလဟသဖ်က္ဆီးျခင္း၊အဝစားရံုမကအိမ္သို႔ျပန္သယ္ျခင္း၊ျပန္ေရာင္းခ်ရန္ရည္ရြယ္ၿပီးယူေဆာင္ျခင္းတို႔ကိုခြင့္မျပဳတတ္ေပ။
ခိုးယူသြားပါကပိုင္႐ွင္မ်ားသိလ်င္ေျခလက္ျဖတ္ျခင္း၊စကားမေျပာႏိုင္ေအာင္လ်ွာျဖတ္ပစ္ျခင္းစသည့္မွတ္သားေလာက္ေအာင္အျပစ္ေပးတတ္သည္...
စစ္တပ္ႏွင့္အလွမ္းေဝးေသာအညဳိေရာင္နယ္ေျမမို္႔လည္းတိုင္တန္း၍ရေသာေနရာလည္းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ကိုယ့္ဖက္ကအမွားမ႐ွိေအာင္ေတာ့ဂ႐ုစိုက္ရသည္။
အဆိုပါကရင္လူမ်ိဳးမ်ားကားကိုယ္က႐ိုး႐ိုးသားသားဆက္ဆံလ်င္အလြန္ေဖာ္ေရြတတိၾကသလို၊သူတို႔ကိုလိမ္လ်င္လည္းရက္ရက္စက္စက္ျပန္တုန္႔ျပန္တတ္ၾကသည္...
သို႔ေသာ္...ေတာအလုပ္လုပ္ၾကေသာဗမာလူမ်ိဳးမ်ားကလည္းလူလည္က်ရာ၌ႏွစ္ေယာက္မ႐ွိေပ...သူတိ့စိုက္ပ်ိဳးထားေသာသီးႏွံမ်ားကိုမရ ရေအာင္ခိုးယူေရာင္ခ်တတ္ၾကသလို၊ပိုငိ႐ွင္မိသြား၍ေျချပတ္၊လက္ျပတ္ျဖစ္သြားၾကေသာလူမ်ားလည္းမနည္းေပ။
ဤသို႔ခိုးယူျခင္းကိုစိတ္ခ်ေစရန္အတြက္ျခံမေစာင့္လိုေသာအခ်ိဳ႕ပိုင္႐ွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကသရဲတေစၦမ်ားေမြးထားတတ္ၾကသည္။
ေမြးထားေသာသရဲကလည္းျခံထဲသို႔ျဖတ္သြားေသာလူတိုင္းကိုအသားလြတ္လိုက္ကာေျခာက္လွန္႔ျခင္းမဟုတ္...
သီးႏွံသူခိုးမ်ားကိုေနက္လံုးဝမလာရဲေအာင္ေျခာက္ထုတ္ျခင္းျဖစ္သည္။
သူတို႔႕စိုက္ပ်ိဳးျခံဆိုသည္ကားက်ေနာ္တို႔လူေနရပ္ကြက္ကဲ့သို႔စည္း႐ိုးကာထားေသာစနစ္တက်မသတ္ထား...
တျခံႏွင့္တစ္ျခံသက္ဆိုင္ရာနယ္နိမိတ္အျဖစ္အပင္ႀကီးမ်ားစိုက္ပ်ိဳးထားၿပီးအခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈျဖစ္စည္းခတ္ထားေသာသေဘာျဖစ္၏...
အဆိုပါေတာင္ေပၚကရင္လူမ်ိဳးမ်ား၏မႏွစ္သက္ဖြယ္အက်င့္တစ္ခုကား၎တို႔မိသားစုဝင္တဦးဦးေသဆံုးသြားပါကသင္းခ်ိဳင္းသို႔ေဝးေဝးလံလံသြားမျမႇဳပ္ၾကပဲ...သူတို႔၏အနီးအနားျခံထဲမ်ာပင္ျမႇဳပ္ပစ္တတ္ၾကသည္။
က်ေနာ္တို႔မိသားစုသည္လည္းကရင္လူမ်ိဳးမ်ားၾကားတြင္႐ွား႐ွားပါးပါးေတာျခံပိုင္႐ွင္ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ၾကသည္
..
က်ေနာ္တို႔ျခံမွာဧက၇၀ခန္႔က်ယ္ၿပီးဝါးပိုး၊ပိႏၵဲ၊ဒူးရင္း၊ေတာင္ထန္းဖက္စသည္တို႔ကိုအဓိကစိုက္သည္..
တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ျခံမွထြက္ေသာသီးႏွံဖိုးသည္က်ေနာ္တို႔မိသားစုစီးပြားေရးကိုအေတာ္ေလးေျပလည္ေစသည္။
အေဖကိုယ္တိုင္ကျခံကိုဦးေဆာင္လုပ္ကိုင္ၿပီးက်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ေနာက္လိုက္သက္သက္ေပါ့။
က်ေနာ္တို႔ျခံေဘးကပ္လ်က္တြင္ေစာသာဖိုးေခၚကရင္အိုႀကီးႏွင့္တပည့္ကရင္ေလး၃ေယာက္ေနထိုင္ကာျခံစိုက္ၾက၏..
ေစာသာဖိုးသည္သီးသန္႔ေနထိုင္တတ္ၿပီးသေဘာေကာင္းလွသူျဖစ္၏..
ေတာပစ္ဝါသနာပါေသာေၾကာင့္ျခံထဲတြင္ပစ္ခတ္ရတတ္ေသာဂ်ီသား၊ေတာဝက္သား၊ေမ်ာက္သားစည့္ေတာေကာင္သားမ်ားကိုလည္းရသည့္အခါတိုင္းသူ႔တပည့္ကေလးႏွင့္လာပို႔ေပးခိုင္းေလ့႐ွိသည္။
ေစာသာဖိုးႏွင့္က်ေနာ္တို႔ျခံစည္း႐ိုးအျဖစ္ဒညင္းပင္မ်ားကိုလည္းျခံနယ္နိမိတ္မ်ားအျဖစ္တန္းစီစိုက္ထား၏..
ဒညင္းပင္မ်ားကေတာ့က်ေနာ္တို႔အပိုင္ပါ..
ႏွစ္ဖက္ပိုင္႐ွင္မ်ားကလည္းေဆြမ်ိဳးမ်ားပမာခင္မင္လ်က္႐ွိေသာေၾကာင့္ျပသနာတစံုတရာမ႐ွိခဲ့ေပ.။
သို႔ေသာ္လအနည္းငယ္အၾကာတြင္ေစာသာဖိုးတစ္ေယာက္အႀကီးအက်ယ္ေနမေကာင္းျဖစ္ကာသူ႔တပည့္ကေလးမ်ားႏွင့္အတူျခံႀကီးကိုေရာင္းခ်ၿပီးအမ်ိဳးမ်ား႐ွိရာဘားအံဖက္သို႔အၿပီးအပိုင္ထြက္သြားေလ၏...
ျခံႀကီးကိုေတာ့ဗမာမိသားစုတစ္စုကိုေရာင္းခ်ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္...
ထိုဗမာမိသားစုေရာက္လာၿပီးျပသနာစတက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ပိုင္႐ွင္သစ္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ထံုးစံအတိုင္းအေဖကသူတို႔ျခံသို႔သြားေရာက္ႏႈတ္ဆက္၏။
သို႔ေသာ္သူတို႔မိသားစုကက်ေနာ္တို႔မိသားစုကိုပ်ဳပ်ဳငွါငွါမ႐ွိလွေပ...ရန္သူမ်ားပမာခပ္စိမ္းစိမ္းပင္ဆက္ဆံၾကသည္။
ဗမာအခ်င္းခ်င္းပင္ေသာ္လည္းသူတို႔ဆက္ဆံပံုမွာအေတာ္ေေလးရန္သူဆန္ေန၏....
ရက္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ျခံနယ္နိမိတ္အျဖစ္စိုက္ပ်ိဳးထားေသာဒညင္းပင္တန္းသည္သူတို႔အပိုင္ျဖစ္ေၾကာင္းဆိုလာသည္
အေဖကအရင္ပိုင္႐ွင္ေဟာင္းႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီးအမ်ဴိးမ်ိဳး႐ွင္းျပေသာ္လည္းလက္မခံေပ။
ထိုဒညင္းပင္တန္းကဝင္ေငြမည္မွ်ရေၾကာင္းသိေန၍သူတို႔ကလည္းအေလ်ာ့မေပး...
ၾကာေတာ့အေဖေဒါကန္လာသည္...သူပိုင္သည့္အပင္မို႔အသီးခူးရမည့္အခ်ိန္ေရာက္လ်င္သူသာခူးမည္အေၾကာင္းအျပတ္ေျပာလိုက္သည္..
တဖက္ျခံ႐ွင္ကလည္းခူးရဲခူးၾကည့္ဟုေျပာလာသည္...
ထိုကိစၥျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းက်ေနာ္တို႔ႏွင့္ဟိုဖက္ျခံကလူစိမ္းမိသားစုတို႔စကားမေျပာၾကေတာ့..သူတို႔ျခံထဲတြင္လည္းသရဲေမြးထားသည္ဟုလူေျပာမ်ားလာသည္...က်ေနာ္တို႔ကလန္႔ေနေသာ္လည္းအေဖကေတာ့ခပ္ေအးေအးပင္...
ဟုတ္တယ္ေလ..ကိုယ့္ကိုၾကည့္မရလို႔သရဲနဲ႔သတ္ခိုင္းေနရင္ဒုကၡ...
ဒီလိုနဲ႔ဒညင္းခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့နယ္နိမိတ္အျဖစ္သတ္မွတ္ထားသည့္ဒညင္းပင္တန္းမွထိပ္ဆံုးဒညင္းပင္ကိုတက္ခူးရန္ျပင္ဆင္ေနခိုက္အပင္ေအာက္ေျခတြင္ႏွစ္ေပခန္႔႐ွိဝါးတိုင္ကေလးမ်ားစိုက္ထားၿပီးမလွမ္းမကမ္းတြင္တခုခုတူးၿပီးျမႇဳပ္ထားသလိုေျမသားမို႔မို႔ေလးေတြ႕လိုက္ရသည္..
ေျမပံုေလးေပၚတြင္လည္းနီရဲရဲညႇီစို႔စို႔အရည္မ်ား႐ွိေန၏..
က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကလန္႔ေနေသာ္လည္းအေဖကစိုက္ထားေသာဝါးတိုင္ကေလးမ်ားကိုဆြဲႏူတ္ပစ္ၿပီးအပင္ေပၚသို႔တက္သြား၏...
အေဖအပင္ေပၚတက္ေနခ်ိန္တျခားအပင္မွလူလိုလို၊ေမ်ာက္လိုလိုအလြန္ျမန္လွေသာအေကာင္တစ္ေကာင္အေဖ႐ွိရာအပင္သို႔အလ်င္အျမန္ခုန္ကူးလာသည္မသဲမကြဲကိုျမင္လိုက္ရသည္။
အေဖဒညင္းသီးႏွစ္ဆယ္ျပည့္ေအာင္မခူးရေသးအပင္ေပၚမွေျခလြတ္၊လက္လြတ္ျပဳတ္က်လာသည္..
ဘယ္လိုမွျပန္မထႏိုင္ေသာေၾကာင့္က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္လည္းေျပးထူလိုက္၏...
အေဖ့ကိုကူတြဲၿပီးတဲဆီသို႔ျပန္မည္ဆ့ဲဆဲဒညင္းပင္ေပၚမွတဟီးဟီးေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္သံႀကီးေပၚလာ၏...
က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းလူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုအပင္ဖ်ားတြင္ခြထိုင္လ်က္ေတြ႔လိုက္ရသည္။...။..။
အခ်ိန္ကားညေန၄နာရီခန္႔...ေတာေတာင္ရိပ္ေၾကာင့္အလင္းအားေတာ့နည္းလာ၏။
ဤသို႔ျဖင့္က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕႐ွိတိုက္နယ္ေဆးရံုေလးသို႔အေဖ့ကိုတင္ပို႔လိုက္ရသည္။
ေပႏွစ္ဆယ္ခန္႔အျမင့္မွျပဳတ္က်ေသာေၾကာင့္အေဖမွာတင္ပါးဆံု႐ိုးအက္သြားၿပီးထိုင္၍ပင္မရေတာ့ေခ်။
ေဆးရံုတြင္ႏွစ္ပတ္ခန္႔အေဖနားေနရ၍က်ေနာ္တို႔လည္းအေဖ့အတြက္ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးေနရေသာေၾကာင့္ျခံထဲ႐ွိအလုပ္မ်ားကိုပင္ဒီအတိုင္းရပ္ထားရသည္...
အေဖကေတာ့ျခံအလုပ္သမားဘဝႏွင့္ႏွစ္၃၀နီးပါးလုပ္လာခဲ့သည့္သက္တမ္းတေလ်ာက္တစ္ခါမွမျဖစ္ဖူး၍အံ့ျသေနသလိုေဒါသလည္းထြက္ေန၏။
က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွင့္အေမကေတာ့ဒညင္းပင္ေျခရင္းမွာစိုက္ထားသည့္ဝါးတုတ္ကေလးမ်ား၊တခုခုျမႇဳပ္ထားသလိုျဖစ္ေနေသာေျမပံုမို႔မို႔မ်ားႏွင့္နီနီရဲရဲအရည္ပ်စ္မ်ားအေၾကာင္းကိုသာအေဖ့ကြယ္ရာတြင္ေျပာေနမိသည္။
အေဖ့ေ႐ွ႕တြင္ေတာ့မေျပာရဲေပ....အေဖကသရဲ၊တေစၦ၊စုန္း၊ေအာက္လမ္းစသည္တို႔ကိုအယံုအၾကည္မ႐ွိသူျဖစ္သည္။
အေမကေတာ့မိန္းမသားပီပီေအာက္လမ္းျဖင့္ျပဳစားတာလို႔ယံုၾကည္ေနသည္...ေဆးရံုတြင္ႏွစ္ပတ္ခန္႔ေနၿပီးေနာက္အေဖကိုအိမ္သို႔ျပန္ေခၚလာခဲ့သည္...အိပ္ယာထဲမွေတာ့မထႏိုင္ေသး..
အေဖမ႐ွိေသာ္လည္းက်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ျခံထဲဆင္းကာရပ္ထားေသာအလုပ္မ်ားကိုျပန္ဆက္လုပ္ရေလသည္..
ဒညင္းပင္မ်ားကိုလိုက္စစ္ေတာ့အသီးမ်ားႁပြတ္ခဲေနေသာဒညင္းပင္တန္းမွာသိသိသာသာအသီးမ်ားေလ်ာ့နည္းေန၏...
ဟိုဖက္ျခံကခိုးခူးထားေၾကာင္းေသခ်ာေနၿပီ။
ထိပ္ဆံုးအပင္ေအာင္မွာေတာ့ထံုးစံအတိုင္းဝါးတုတ္စိုက္ထားေသာေျမမို႔မို႔ေလးမ်ားႏွင့္အရည္နီနီပ်စ္ပ်စ္မ်ားကိုအရင္လိုျပန္ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္အပင္ေပၚသို႔မတက္ရဲ႕ေတာ့ပါ။
ရက္နည္းနည္းၾကာလာေတာ့အေဖ့အေျခအေနကပိုဆိုးလာသည္
ထမင္းလည္းအရင္လိုသိပ္မစားေတာ့ပဲစကားလည္းနည္းလာသည္။
မ်က္လံုးကလည္းတစံုတေယာက္ကိုေၾကာက္လန္႔ေနသလိုက်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ေလ်ာက္ၾကည့္ေနသည္။
အေမကစိုးရိမ္ၿပီးအသိေဗဒင္ဆရာေတြဆီလိုက္ေမးေတာ့လည္းေဗဒင္ဆရာအားလံုးလိုလိုကေအာက္လမ္းပညာျဖင့္ျပဳစားတာျဖစ္ေၾကာင္းတညီတၫႊတ္တည္းေျဖၾကသည္...
ေပးလိုက္ေသာယၾတာမ်ားလိုက္ေခ်ေတာ့လည္းဘာမွမထူး..ရက္ပိုၾကာလာေသာအခါအေဖ့အေျခအေနကေတာ္ေတာ္ဆိုးလာသည္.
ညေနဖက္ေနဝင္သည္ႏွင့္အိမ္ထဲမွထြက္ေျပးမလိုအတင္းကုန္းထတတ္ေလသည္...
က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္အတင္းခ်ဳပ္ထားေသာအခါ
"ငါ့ကိုဆံပင္႐ွည္နဲ႔လူနီႀကီးတစ္ေယာက္ကသတ္ေတာ့မယ္..သူ႔ေန႔တိုင္လာတယ္...ငါေသေတာ့မယ္"
ဟုေအာ္ဟစ္ကာ႐ုန္းကန္ေန၏။
ပေယာဂဆရာမ်ားပင့္ၿပီးျပေတာ့လည္း
"ဟိုဖက္ကတိုက္ထားတဲ့မေကာင္းဆိုးဝါးအေကာင္ကသိပ္ႀကီးတယ္..က်ေနာ္တို႔ပညာနဲ႔မရႏိုင္ဘူး..အခန္႔မသင့္ရင္က်ေနာ္တို႔ပါေသသြားလိမ့္မယ္"
ဟုေျပာကာျပန္ေျပးသြားၾကသည္ကေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။
အေဖလည္းအရမ္းပိန္လာၿပီးစကားပင္မေျပာႏိုင္ေတာ့...
ငါမၾကာခင္ေသရေတာ့မယ္ဟူ၍သာ..တြင္တြင္ေျပာေနေလသည္။
က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုလည္းအေဖ့ကိုၾကည့္ၿပီးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုမွတစ္ပါးဘာမွမတတ္ႏိုင္ၾက...အေမကေတာ့တငိုငိုတရီရီျဖစ္ေနေလသည္...အေဖ့ကိုဒီအတိုင္းၾကည့္ၿပီးလက္လႊတ္လိုက္ရေတာ့မည္ဟုက်ေနာ္အားငယ္စြာေတြးမိသည္။
ထိုသို႔စိတ္ဆင္းရဲေနၾကသည့္တစ္ေန႔တြင္ျခံထဲသို႔အသက္၅၀ခန္႔ခရီးသြားဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ေရလာေတာင္းေသာက္သည္။
"တုူေမာင္တို႔အိမ္မွာအေမွာင့္ပေယာဂတစ္ခုခုဝင္ေနပံုရတယ္ထင္တယ္"
..အဆက္အစပ္မ႐ွိပဲေကာက္ကာငင္ကာေမးလာသည္။
က်ေနာ္ႏွင့္အေမလည္းအံ့ျသေနေသာေၾကာင့္ဦးေလးႀကီးက
"ဘယ္လိုမွမထင္ၾကပါနဲ႔..စိတ္ထဲမွာထင္လို႔ေမးၾကည့္တာပါ"
"ဟုတ္ပါတယ္...ဆရာႀကီးရယ္..က်မအမ်ိဳးသားကိုကယ္ေပးပါ႐ွင္..ဆရာႀကီးေက်းဇူးမေမ့ပါဘူး"အေမလည္းအံ့ျသတႀကီးေဆာင္းပန္သည္။
"ဆရာႀကီးမေခၚပါနဲ႔ေလ..က်ေနာ္ကဆရာမဟုတ္ပါဘူး..တတ္ထားသေလာက္ေလးနဲ႔ေတြ႔ရင္ကူညီတဲ့သေဘာပါ...ကဲလူနာဘယ္မွာလဲ..ၾကည့္ရေအာင္"
ဦးေလးႀကီကိုအေဖ့အခန္းထဲေခၚလာလိုက္သည္။အေဖသည္စကားမေျပာႏိုင္ေသာ္လည္းဦးေလးႀကီးကိုေတြ႔လ်င္ဝမ္းသာသလိုမ်က္လံုးမ်ားေတာက္ပလာသည္ကိုေတြ႕ရသည္....
"ေနသာသလိုေနပါကိုလွေမာင္..ခင္းဗ်ားကက်ေနာ့ကိုသိမွာမဟုတ္ဘူး...က်ေနာ္ကေတာ့ခင္ဗ်ားကိုသိပါတယ္ဗ်ာ.."ဟုျပံဳးရႊင္စြာေျပာလာသည္..
ဒီေန႔ကေတာ့ခင္ဗ်ားမွာျဖစ္ေနတဲ့ေရာဂါမွန္သမွ်အျမစ္ျပတ္ေအာင္က်ေနာ္တာဝန္ယူၿပီးကုေပးမယ္ဗ်ာ...ဟုတ္ၿပီလား
က်ေနာ့နာမည္လဲမွတ္ထားပါဦး...ကိုညိဳႀကီးတဲ့ဗ်ာ"
ဦးေလးႀကီးကသူ႔ကိုယ္သူမိတ္ဆက္လိုက္ေသာအခါအေဖကဝမ္းသာအားရမ်က္ရည္မ်ားက်မတတ္ေခါင္းညိတ္ျပေလ၏။
ထို႔ေနာက္ဦးညိဳႀကီးကအေဖမၾကားေအာင္က်ေနာ္ႏွင့္အေမဖက္လွည့္ကာခပ္တိုးတိုးေျပာ၏...
"ဒီလူနာအေတြ႔ေစာလို႔ဗ်...မဟုတ္ရင္အမ်ားဆံုးေနရဆယ္ရက္ပဲ" ဟုေျပာလိုက္ေသာအခါအေမမွာရင္ဘတ္ပင္ဖိထားရေလသည္..က်ေနာ္ကေတာ့ယံုခ်င္သလို၊မယံုခ်င္သလိုနဲ႔ေပါ့။
ဒုကၡေရာက္ေနပါတယ္ဆိုလာလိမ္စားမယ့္လူလားဟုသံသယျဖစ္ေနမိသည္...
က်ေနာ့အေတြးကိုဦးညိဳႀကီးကလည္းသိေနသည္လားမသိ...
"တူေမာင္ကဦးေလးစကားကိုသိပ္မယံုဘူးပဲ..အင္းေလေခတ္လူငယ္ပဲ..ဒါေတြအယံုအၾကည္မ႐ွိတာေတာ့မဆန္းပါဘူးေလ...
ဒါေပမယ့္..ဘာမွမပူနဲ႔မင္းအေဖလူေကာင္းတစ္ေယာက္လိုျပန္ျဖစ္လာေအာင္ဦးအာမခံတယ္..ဒါမေကာင္းတဲ့ေအာက္လမ္းပညာနဲ႔တိုက္ထားတာလို႔"ရဲရဲေတာက္ေျပာလာသည္...
က်ေနာ္လညး္သံသယစိတ္ကိုေဖ်ာက္ၿပီးအေဖ့အတြက္စိတ္ကိုဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္ေလသည္။
ညေနခင္းမေရာက္ခင္ဦးညိဳႀကီးကေရခ်ီဳးသန္႔စင္ကာအိမ္႐ွိဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ကိုသူ႔စိတ္တိုင္းက်သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ေန၏.....က်ေနာ္တို႔လည္းအေဖ့ကိစၥႏွင့္အလုပ္႐ွဴပ္ေနေၾကာင့္ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္ကိုဆြမ္းပင္မကပ္အားသည္မွာၾကာေလၿပီ။
ဦးညိဳႀကီးကျခံထဲ႐ွိေတာပန္းမ်ားခူးကာပန္း၊ဆီမီး၊ေရခ်မ္းကပ္လႉ၏...အေမႊးနံ႔သာမ်ားျဖင့္ပူေဇာ္၏...ညစာေတာ့မစားပါ႐ွစ္ပါးသီလယူထားေၾကာင္းေျပာ၏..
က်ေနာ္တို႔မိသားစုကိုလည္းေရမိုးခ်ိဳးသန္႔စင္ခိုင္းၿပီးဘုရား႐ွင္ထံ၌ငါးပါးသီလေဆာက္တည္ခိုင္း၏...
ၿပီးေနာက္ညအိပ္ယာဝင္ခ်ိန္အထိသရဏဂုဏ္သံုးပါးကိုႏူတ္မွတတြတ္တြတ္ရြတ္ရန္မွာၾကားထား၏။
သူကေတာ့ဘုရာေးက်ာင္းေဆာင္ေ႐ွ႕တြင္ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္၊ဓမၼစၾကာႏွင့္ပဌာန္းပါဋိေတာ္မ်ားကိုရြတ္ဖတ္လ်က္႐ွိသည္...ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္မွထြန္းထားေသာဖေယာင္းတိုင္ကုန္လ်င္အသစ္ျပန္လည္ထြန္းညႇိ၏...
က်ေနာ္တို႔မိသားစု၏ပူေလာင္ေနေသာစိတ္အစဥ္သည္ဦးညိဳႀကီး၏ရြတ္ဖတ္ေနေသာတရားေတာ္မ်ားေၾကာင့္ေျပာမျပေလာက္ေအာင္တည္ၿငိမ္ေအးၿငိမ္းသြားသည္...အရာရာကိုရင္ဆိုင္ဝံ့ေသာသတၱိမ်ားလည္တိုးပြားလာသလိုခံစားရသည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏တရားေရေအးသည္ဤမွ်ေလာက္စြမ္းပကားႀကီးမားလွေၾကာင္းက်ေနာ္တို႔ေမ့ေနေလသည္။
ဦးညိဳႀကီးကားတစ္ညလံုးမအိပ္ပဲရြတ္ဖတ္လ်က္႐ွိသည္၊ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားအသံမစဲမဟာပဌာန္းရြတ္ဖတ္သကဲ့သို႔ျဖစ္ေန၏...
မနက္မိုးလင္း၍အိပ္ယာထေသာအခါက်ေနာ္ဆို႔မိသားစုသည္လန္းဆန္းတက္ႂကြလ်က္႐ွိသည္...အံ့ျသစရာအေကာင္းဆံုးကားအေဖသည္သာမန္လူေကာင္းကဲ့သို႔စကားေျပာႏိုင္၍အစားအေသာက္မ်ားလည္းျပန္လည္စားေသာက္လာႏိုင္သည္။
က်ေနာ္တို႔မိသားစုလည္းဦးညိဳႀကီးကို႐ွိခိုးမတတ္ေက်းဇူးတင္မသည္...
သူေတာ္ေကာင္းႏွင့္ဆံုမိေလျခင္းဟူ၍လည္းယံုၾကည္ေနမိၾကသည္။
ဦးညိဳႀကီးကေတာ့က်ေနာ္တို႔မိသားစုေပ်ာ္ေနသည္ကိုၾကညိ့ၿပီးျပံဳးကာေခါင္းညိတ္ေန၏။
"အေမွာင့္ပေယာဂကပ္ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ဒီညေနမွာေတြ႕ရမယ္"ဟုဦးညိဳႀကီးကေျပာ၏..
"အရင္ကဆရာေတြေျပာသြားတာအဲဒီအေကာင္ကေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္ဆိုဦးေလး" က်ေနာ္လည္းသိခ်င္တာေမးလိုက္မိသည္။
"ဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးေနပါေစတူေမာင္ရယ္..ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္ရဲ႕တန္ခိုးအာဏာစက္ကိုဘယ္သူမွမလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး...ငါ့တူမယံုရင္ေစာင့္ၾက ည့္ေနပါ"ဟုျပန္႐ွင္းျပသည္..
က်ေနာ္တို႔ကိုလည္းသရဏဂုံ၃ပါးမျပတ္ပြားမ်ားေနရန္မွာၾကားထား၏..
ညေနႏြား႐ိုင္းသြင္းခ်ိန္ေရာက္ေသာ္ဦးညိဳႀကီးႏွင့္က်ေနာ္တို႔မိသားစုသည္ဒညင္းပင္႐ွိရာသို႔ထြက္လာခဲ့သည္။
ဒညင္းပင္သို႔ေရာက္ေသာ္ဦးညိဳႀကီးက ထိပ္ဆံုးအပင္ေပၚသို႔ေမာ့ၾကည့္ၿပီး
"ကိုင္း..အပင္ေပၚကပုဂၢိဳလ္ဆင္းလာခဲ့ေတာ့..ဒီေန႔ဒီအပင္ကေနသင္ထြက္သြားဖို႔အခ်ိန္က်ၿပီ"ဟုခပ္က်ယ္က်ယ္ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။
ဦးညိဳႀကီးကက်ေနာ္တို႔ကိုခပ္လွမ္းလွမိး မွၾကည့္ေနရန္လွမ္းေျပာသည္။
က်ေနာ္တို႔ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ဒညင္းပင္ေပၚမွလူေကာင္ထြားထြားအေကာင္းႀကီးတစ္ေကာင္ကေမ်ာက္ဝံကဲ့သို႔သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းခုန္ကူးၿပီးဦးညိဳႀကီး႐ွိရာသို႔ဒညင္းသီမ်ားျဖင့္ပစ္ေပါက္ေလ၏..ဦးညိဳႀကီးကားမတ္တပ္ရပ္ၿပီးေအးေအးေဆးေဆးမ်က္လႊာခ်ကာဒီအတိုင္းၿငိမ္ေနေသာ္လည္းအားကုန္းလႊဲေပါက္ေသာဒညင္းသီးမ်ားတစ္လံုးမွလာမထိေခ်...
ထိုလူထြားႀကီးကားအေဝးမွရန္ျပဳမရသျဖင့္ဒညင္းကိုင္းတစ္ကိုင္းကိုဆဲြခ်ိဳးၿပီးဦးညိဳႀကီးကို႐ိုက္ရန္ေျမေပၚေျပးဆင္းလာသည္။
နားရြက္႐ွည္ႀကီးမ်ား...အေမႊး႐ွည္ႀကီးမ်ားႏွင့္ေဒါသထြက္ေနေသာဘီလူးၿပိတၱာႀကီးမွာဦးညိဳႀကီးအနားသို႔ပင္ကပ္မရေခ်..အေနာက္သို႔ျပန္လန္လန္သြားသည္။
က်ေနာ္တို႔ကားၾကည့္ေနရင္းအသက္ပင္မ႐ွဴရဲၾကေခ်...
အံ့ျသစရာေကာင္းသည္ကဦးညိဳႀကီးကားမ်က္လႊာသာခ်ေနၿပီးအေကာင္ႀကီးကိုဘာမွျပန္မလုပ္ေသာေၾကာင့္ပင္။
အေကာင္ႀကီးေအာ္သံကားတေတာလံုးဟိန္းေနေလ၏..
အတ္နၾကာေသာ္ဦးညိဳႀကီးမ်က္လံုးပြင့္လာၿပီးအေကာင္ႀကီးကိုစိုက္ၾကည့္ၿပီးတခြန္းေျပာလိုက္သည္...ဘာေျပာလိုက္လဲေတာ့မၾကားလိုက္ရေခ်....
အေကာင္ႀကီးကားဦးညိဳႀကီးစကားအဆံုး၌စူးစူးဝါးဝါးအာေခါင္ျခစ္ေအာ္ကာတြန္႔လိမ္သြားသည္..
အတန္ၾကာေသာ္သတၱဝါႀကီးမွာဦးညိဳႀကီး၏ေ႐ွ႕သို႔ပုဆစ္တုပ္ကာထိုင္၍ၿငိမ္သြားေလ၏။
"သင္ကားမေကာင္းဆိုးဝါးနာနာဘာဝတစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္..ယခုျဖစ္ရပ္မွာသင့္ကိုေစခိုင္းသူ႐ွိတယ္ဆိုတာလည္းငါသိတယ္..ဒီေတာ့သူ႔ကိုအခုသြားေခၚပါ"
အေကာင္ႀကီးကဘာျပန္ေျပာလိုက္လဲမသိ...ဦးညိဳႀကီးကထပ္ေျပာသည္။
"သင္မေခၚရဲရင္ငါကိုယ္တိုင္ေခၚရလိမ့္မယ္..သင့္ကိုလည္းငါ့တပည့္ေတြကဆံုးမၾကလိမ့္မယ္...သင္သြားပါေတာ့..."
စကားအဆံုးတြင္ပုဆစ္တုပ္ထိုင္ေနေသာအေကာင္ႀကီးကိုပိုအားႀကီးေသာအေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ကေဆာင့္ဆြဲလိုက္သလိုေနာက္ေတာစပ္ထဲသို႔တရြတ္တိုက္ပါသြားေလသည္။
ဆြဲေခၚသြားသူကိုေတာ့ညမိုးစံုးစံုးခ်ဳပ္ေနပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္သဲကြဲစြာမျမင္ရေတာ့ေခ်...
ခဏအၾကာဒညင္းပင္တန္းသို႔ေျခံသံျပင္းျပင္းႏွင့္မိန္းမႀကီးတစ္ဦးေလ်ာက္လာ၏...ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့..
အိုး...ေဘးျခံပိုင္႐ွင္ရဲ႕အေမအဖြားႀကီးပါလား..
"ဪ....နင္ကိုး...ဒါနင့္ကိစၥမဟုတ္ဘူး..နင္ဘာလာ႐ွဴပ္တာလဲ"အဖြားႀကီးကဦးညိဳႀကီးကိုေမးလိုက္သည္။ဦးညိဳႀကီးကားဘာမွမေျပာ...
ဒါဆိုဦးညိဳႀကီးနဲ႔အဖြားႀကီးတို႔ကအရင္ကတည္းကသိေနတာေပါ့...က်ေနာ္ေတြးမိျခင္းျဖစ္သည္။
ထို႔ေနာက္အဖြားႀကီးျခံဘက္မွေတာေျခာက္သလိုဆူဆူညံညံအသံမ်ားေပၚလာၿပီးက်ေနာ္႐ွိရာဒညင္းပင္တန္းဘက္သို႔ေျပးလာေသာေျခသံမ်ားၾကားလိုက္ရသည္။
သရဲတေစၦမ်ားေအာ္သလိုအသံဆိုးႀကီးမ်ားလည္းၾကားလိုက္ရသည္။
က်ေနာ္တို႔မိသားစုလည္းေၾကာက္လြန္း၍ေနရာမွပင္ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေပၚလာၾကသည္..ဦးညိဳႀကီး၏ေဘးပတ္လည္တြင္အရိပ္မည္းႀကီးမ်ားလူးလြန္႔ေျပးလႊားေန၏...
ဒညင္းပင္ႀကီးမ်ားကလည္းမုန္တိုင္းတိုက္သလိုယိမ္းႏြဲ႔လႈပ္႐ွားေန၏...
ညဖက္ႀကီးက်ီးၿပိဳသံႀကီးလဲေပၚလာ၏။
သို႔ေသာ္ဦးညိဳႀကီးအနားသို႔ဘာေကာင္မွကပ္မရေခ်...
ဦးညိဳႀကီက
"အို...ကေဝမနင့္ဆိုးရြားတဲ့ေအာက္လမ္းအတတ္နဲ႔ငါ့ကိုလာမစမ္းနဲ႔...နင္လူႏွစ္ေယာက္ကိုသတ္ၿပီးတာေတာင္အားမရေသး..ေနာက္ထပ္သတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေသးတယ္...ဒီတစ္ခါေတာ့နင့္ကိုနတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားဒဏ္ခတ္ၾကလိမ့္မယ္..."
ဟုေျပာလိုက္ေသာအခါနားကြဲမတတ္ဆူၫံေနေသာအသံမ်ားစြာမီးကိုေရနဲ႔ၿငိမ္းလိုက္သလိုၿငိမ္သက္သြား၏။
အပ္က်သံပင္မၾကားရေတာ့...က်ေနာ္တို႔လည္းအံ့ျသၿပီးၾကည့္ေနစဥ္အဖြားႀကီးကားေျမေပၚလူးလိမ့္ေန၏...
ဒညင္းပင္တန္းကားထူးဆန္းစြာပင္အလင္းတန္းမ်ားေပၚလာသည္။....။
"က်မအမွားႀကီးမွားပါပီ..အဘိုး႐ွင့္ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါ..ေသရေတာ့ပါမယ္..."အဖြားႀကီးကားေျမေပၚတြင္လိမ့္ေန၏...
"နင့္ရဲ႕အကုသိုလ္အျပစ္ေတြကႀကီးလြန္းတယ္..နင့္ကိုအဖိုးအပါအဝင္နတ္ေဒဝါေတြကခြင့္လႊတ္မွာမဟုတ္ဘူး..သူတို႔နင့္ကိုအျပစ္ေပးဖို႔ေစာင့္ေနၾကတယ္...
နင့္ရဲ႕ယုတ္ညံ့တဲ့ပညာေတြကိုစြန္႔လႊတ္ပါ.....
မဟုတ္ရင္နင့္ေခါင္းအစိတ္စိတ္ကြဲလိမ့္မယ္."ဦးညိဳႀကီးကေျပာေလသည္။
"ဟုတ္ကဲ့ပါ...အသက္ကိုခ်မ္းသာေပးပါ...ပညာေတြကိုစြန္႔လႊတ္ပါတယ္..."
အဖြားႀကီးကေျပာလိုက္ေသာအခါခုနကထက္ႀကီးၿပီးဆူးတင္းပုတ္ကိုင္ထားေသာနတ္ဘီလူးႀကီးတစ္ေကာင္ကအဖြားႀကီးကိုဆံပင္ကေနေဆာင့္ဆြဲၿပီးေခၚသြားေလ၏...
တျဖည္းျဖည္းအဖြားႀကီးလည္းေအာ္ဟစ္႐ုန္းကန္ရင္းပါသြား၏။
ဒညင္းပင္တန္းမွအလင္းေရာင္မ်ားလည္းေပ်ာက္သြားကာပံုမွန္အေမွာင္က်ေရာက္လာသည္...
သို႔ေသာ္ညကေတာ့ေအးခ်မ္းေန၏....ပိုးေကာင္ေအာ္သံေလးမ်ားပင္ၾကားေနရ၏...
ဦးညိဳႀကီးလည္းရပ္ေနရာမွလႈပ္႐ွားလာၿပီးက်ေနာ္တို႔မိသားစုဆီေလ်ာက္လာကာအေဖ့ပုခံုးကိုဖက္ၿပီး
"ၿပီးသြားပါၿပီ ကိုလွေမာင္..ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ"
ဟုျပ့ုးရင္းေျပာလာသည္။
က်ေနာ္လည္းနားမလည္ေတာ့ဦးညိဳႀကီးကားခုနကအေျပာအဆိုနဲ႔တျခားဆီျဖစ္သြားေလသည္။
ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲမသိေတာ့....
အိမိျပန္ေရာက္ေတာ့ဦးညိဳႀကီးက႐ွင္းျပသည္။
"ဒညင္းပင္ေျခရင္းကစိုက္ထားတဲ့ဝါးတုတ္ကေလးေတြက႐ိုး႐ိုးဝါးမဟုတ္ဘူး....လူေတြေသတဲ့အခါအသံုးျပဳတဲ့ဝါး.(တံစူးဝါး)လို႔ေခၚတယ္..။ေျမပ့ုမို႔မို႔ေလးကလည္းေသၿပီးသားလူေတြရဲ႕အ႐ိုး၊ဆံပင္၊လက္သည္းေတြကိုျမႇဳပ္ထားတာ...ၿပီးမွအဲဒီေျမပံုကိုေသြးပံုမွန္ေလာင္းၿပီးသရဲေမြးတာေပါ့....ယုတ္ညံ့တဲ့ေအာက္လမ္းနည္းေတြပါ....
စုန္းအတတ္လည္းပါတယ္။
"အဲဒီမိန္းမႀကီးနဲ႔ဦးေလးနဲ႔ကအရင္တည္းကသိတာလား"က်ေနာ္ေမးလိုက္သည္။
"အင္း...ဆိုပါေတာ့သူကဝမ္းတြင္းစုန္းလို႔ေခၚလို႔လည္းရတယ္..ပညာႀကီးေတာ့ေတာ္ရံုဆရာမႏိုင္ဘူး..အရင္ကလည္းလူႏွစ္ေယာက္ကိုသူဒီလိုပဲျပဳစားၿပီးသတ္ဖူးတယ္...
ဒါေပမယ့္ေသသြားတဲ့လူႏွစ္ေယာက္ကအတိတ္ကဝဋ္ေႂကြးကံပါလာေတာ့ဘယိလိုမွမကယ္ႏိုင္ဘူး..
အခုသူကအျပစ္မ႐ွိတဲ့သူကိုလာၿပီးျပဳစားေတာ့ဦးကလာၿပီးေစာင့္ေ႐ွာက္ရတာပါ"ဟု႐ွည္လ်ားစြာ႐ွင္းျပလာသည္။
"ဦးမျပန္ခင္ေသခ်ာမွာခ်င္ခဲ့တာကဒီေန႔ကစၿပီးမိသားစုအားလံုးရတနာသံုးပါးကိုမျပတ္ႏွလံုးသြင္းပါ...ႏူတ္ကရြတ္ေနတာထက္..စိတ္ထဲကဆင္ျခင္ေနတာပိုေကာင္းပါတယ္။
လူေတြ ကေျပာၾကတယ္က့နိမ့္ရင္သရဲတေစၦျပဳစားတာခံရမယ္ကံျမက့္ရင္မခံရဘူေးပါ့...တကယ္ေတာ့အဲဒီကံကကုသိုလ္ကံပါပဲ..ကုသိုလ္ကံျမင့္သေလာက္ျမင့္ေအာင္ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္အျမဲႀကိဳးစားရပါမယ္။
အနည္းဆံုးေတာ့ငါးပါးသီလကုိလံုျခံဳေအာင္ေစါင့္ထိန္းၾကပါေမတၱာတရားကိုလည္းလက္ကုိင္ထားၾကေပါ့...အထူးေျပာခ်င္တာကကိုလွေမာင္တို႔မိသားစုကေတာထဲေတာင္မွာေနတာဆိုေတာ့ျဖစ္ႏိုင္ရင္ဘုရားတရားမ်ားမ်ားလုပ္ေပးေပါ့...ေတာေတာင္ေစာင့္နတ္ေတြကိုလည္းအမွ်ေဝကုသိုလ္လုပ္ေပးဖို႔မေမ့ၾကနဲ႔...
အရင္တည္းကဘုရားတရားကိုထိထိေရာက္ေရာက္မလုပ္ထားပဲေဘးေတြ႔မွတရင္ေတာ့ဘုရားလည္းမကယ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ကြယ္...ဒါေလးေတ့ာသတိထားၾကပါ။
အေဖကကိုညိဳႀကီးကဘယ္လိုပုဂိၢဳလ္လဲဆိုတာေသခ်ာမသိေပမယ့္က်ေနာ့အသက္ကိုကယ္ခဲ့တာေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
"ဒိလိုပါပဲကိုလွေမာင္ရာ..လုူေတြကနိဗၺာန္မေရာက္မခ်င္းဒီလိုပဲဆံုေတြ႔ရဦးမွာပါ...အရင္ဘဝကလည္းခင္ဗ်ားကက်ေနာ့ကိုကယ္ခဲ့ဖူးတယ္ဗ်...ဒါေၾကာင့္က်ေနာ္လည္းျပန္ကယ္တယ္ပဲသေဘာထားပါ..ခင္ဗ်ားကေတာ့မွတ္မိမွာမဟုတ္ဘူး
ကဲ...ေရာင္နီလည္းသန္းေတာ့မယ္..က်ေနာ္လည္းကယ္စရာ႐ွိေသးလို႔ခြင့္ျပဳၾကဗ်ာ...သြားေတာ့မယ္။"
"ဦးညိဳႀကီးကဘယ္မွာေနတာလဲ"က်ေနာ္ကေမးလိုက္သည္
.ဦးကေနရာအတိအက်မ႐ွိဘူးတူေမာင္ရဲ႕..ဒီလိုပဲၾကံဳရာသြားေနတာ...သံသရာကေက်းဇူး႐ွင္ေတြကိုေက်းဇူးလိုက္ဆပ္ေနတာ.....ၿပီးေတာ့ရငိထဲမွာဘုရားတည္ထားဖို႔လည္းမေမ့နဲ႔...ေနာ္"ဟုေသခ်ာမွာၾကားကာေရာင္နီလာကာစျမဴေမွာင္မ်ားၾကားထဲတိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။
က်ေနာ္တို႔မိသားစုစိတ္ထဲတြင္ဦးညိဳႀကီးသည္တန္ခိုးႀကီးပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးပင္ေလာ...
နတ္ေဒဝါတစ္ဦးပင္ေလာ..ဆိုသည္မွာယခုထိေဝခြဲမရေသးပါ..
သို႔ေသာ္....သူမွာၾကားခဲ့သည့္အတိုင္းေတာ့ဘုရားတရားမ်ားကိုေတာ္ေတာ္ေလးယံုယံုၾကည္ၾကည္လုပ္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ေနာက္ထပ္ေတာ့ဘာအေႏွာင့္အယွက္မွမေတြ႔ရေတာ့ပါ....။..။
ေနာက္ရက္မ်ားတြင္လည္းေဘးျခံကမိသားစုမ်ားကိုလံုးဝမေတြ႔ရေတာ့ပါ။
ဘယ္ကိုထြက္သြားၾကလဲမသိေတာ့။......။
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားတိုင္ေအာင္ၿငိမ္းေအးေသာသီးႏွံေပါေသာပိုင္႐ွင္မဲ့ျခံႀကီးတစ္ျခံျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။