ကာလယႏၲားေနာက္ျပန္ရစ္လွ်င္ ၁၄ႏွစ္နီး
ပါးရွိခဲ႔ၿပီ။သို႕ေသာ္သစ္ဆုံေဆာင္မွထိုအ
ျဖစ္အပ်က္သည္ ယခုထိတိုင္မွတ္မိေနဆဲ
ပင္။
တစ္ခုေသာညရဲ႕၈နာရီဝန္းက်င္အခ်ိန္၌
သစ္ဆုံေဆာင္ထမင္းစားခန္းမထဲတြင္
mass meetingက်င္းပေနသည္။
ဒုတိယႏွစ္စတက္ခါစ ေက်ာင္းသားမ်ား
ကို အေဆာင္မႈးဆရာႀကီးဦးၾကည္ဝင္းမွ
ဆုံးမသြန္သင္၍အေဆာင္ကိစၥမ်ားကိုညိွ
ႏႈိင္းေဆြးေနေနၾကသည္။ဘယ္အေၾကာင္း
အရာေတြေျပာဆိုေဆြးေႏြးေနသည္ကိုမူ
မွတ္ဥာဏ္တို႕ေရြ႕ေလ်ာသြားျပီျဖစ္သျဖင့္
အတိအက်မမွတ္မိေတာ့ေပ။ဆရာႀကီး
သည္ သူေဆြးေႏြးညိွႏိႈင္းျပီးတိုင္းေဟာ
က်ဴတာဆရာမ်ားကို အလွည့္ေပးေဆြးေႏြး
မွာၾကားေစသည္မွာထံုးစံတစ္ခုပင္။ေဟာ
က်ဴတာမ်ားသည္ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ပိုမို
နီးစပ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕
လိုအပ္ခ်က္ကိုကိုပိုသိႏိုင္မည္ဟု ယူဆ၍ ထိုသို႕ျပဳမူျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ထိုစဥ္ကသစ္
ဆုံေဆာင္၏ေဟာက်ဴတာမ်ားမွာ ေျမာက္
ဖက္အေဆာင္တာဝန္ခံမွာဆရာဦးသန္းျမင့္
ထြန္းျဖစ္ျပီးေတာင္ဖက္အေဆာင္တာဝန္
ခံမွာဆရားဦးစံေရႊျမင့္ျဖစ္ပါသည္။အေဆာင္
မႈးဆရာႀကီးသည္ အစည္းအေဝးတြင္သူမွာ
ၾကားစရာရွိတာမ်ားေျပာဆိုမွာၾကားျပီးေသာ
အခါထုံးစံအတိုင္း အေဆာင္ေဟာက်ဴတာ
ဆရာႏွစ္ဦးဘက္လွည့္၍ေမးပါသည္။
"ကဲ……ဆရာတို႕အေနနဲ႕ဘာမွာၾကားစရာ
ရွိေသးလဲ" ထိုအခါေတာင္ဘက္အေဆာင္
တာဝန္ခံဆရာဦးစံေရႊျမင့္ ေခၚ ဆရာစံမွ
ထရပ္ျပီးမွာၾကားပါသည္။ ဆရာစံေျပာ
ေသာစကားမ်ားမွာ "……………………
………………………………………………
………………………………………………
………………………………………………
………………………………………………
………………………………………………
………………………………………………
………………………………………………
……………………………………………"
ထိုေန႕ညလြန္ေျမာက္ေနာက္ရက္ေရာက္
ေသာ္…………………
ေန႕လည္ႏွစ္နာရီလက္ခ်ာခ်ိန္တြင္တစ္
ေဆာင္လုံးရွိေက်ာင္းသားမ်ားအတန္း
တက္ထြက္သြားၾကခ်ိန္တြင္ဟန္ေဇာ္ဦး
ဆိုေသာငနဲသားမွာ ေတာင္ဘက္အ
ေဆာင္ေအာက္ထပ္ရဲ႕ဘယ္ဘက္ျခမ္း
အေနာက္စြန္ရွိသူ၏အခန္းထဲတြင္အခန္း
ေအာင္းလွ်က္က်န္ရွိေနခဲ႕ေလ၏။အမွန္
အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ဒုတိယႏွစ္ဆိုသည္
မွာ ဝါႏုေသးသျဖင့္ ေက်ာင္းသားအမ်ား
စုမွာ လက္ခ်ာသိပ္မပ်က္ရဲေသးေပ။
အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ၇၅%ထိုမွာေၾကာက္
ေသာေၾကာင့္အတန္းမွန္ေအာင္က်ိဳးစား
တက္ၾကရသည္သာ။ထိုငနဲမွာမူအဘယ္
အေၾကာင္းေၾကာင့္ အခန္းေအာင္းေနရစ္
သည္ကိုမူသူကိုယ္တိုင္သာသိေပမည္။
အသည္းကြဲလို႕ဆိုလားပဲ(ဤကားစကား
ခ်ပ္) ထိုငနဲအခန္းေအာင္းေနစဥ္
အေဆာင္၏အလယ္တြင္ရွိေသာေရ
အုတ္္ကန္၌တစ္စုံတစ္ေယာက္သည္ ၃ဂါလံနီးပါးဆံ႔ေသာ ကိုင္းတပ္ပလပ္စ
တစ္ ေရပုံးႀကီးႏွင့္ခပ္ခါအားရပါးရ
ေရခ်ိဳး ေနေလ၏။ ထိုအသံကို အခန္း
ေအာင္းေနေသာငနဲသည္ သူ႕ဖီးလ္ႏွင့္
သူ ကုတင္ေပၚမွာမွိန္းေနရာမွၾကားမိ
ေသာအခါ အခန္းတံခါးဖြင့္မၾကည့္ပဲ
လွမ္းေအာ္ေလေတာ့သည္။
"ဟိတ္……အလယ္ကန္မွာေရခ်ိဳးေန
တာဘယ္သူတုန္းကြ အဲဒီလိုေရပုံးႀကီး
နဲ႕ေရခပ္မခ်ိဳးဖို႕ညတုန္းကmass
meetingမွာဆရာစံေျပာထားတာမသိဘူး
လားကြ" သို႕ေသာ္ေရခ်ိဳးေနေသာအသံ
မွာရပ္မသြား။ ထိုသူမွာ ေရပုံးႀကီးျဖင့္ခပ္ခါ ေဝါ…ေဝါ ႏွင့္ခ်ိဳးေနတုန္းပင္။ အခန္းထဲမွ
ငနဲမွာစိတ္မရွည္ေတာ့။"ဟိတ္……ေျပာေန
တယ္ေလကြာ မေန႕ညက မင္းmeeting
မတက္ဖူးလား ဒါဆိုနားေထာင္"
"မေန႕ညက ဆရာစံကေျပာတယ္
ထရမ္စေဖာ္မာျပင္ေနရတယ္ သိပ္မေကာင္းေသးဘူးတဲ႕ အဲဒါေၾကာင့္မီးခဏခဏပ်က္ေနတာ
တဲ႕ မီးပ်က္ေနလို႕ေရလုံေလာက္ေအာင္မ
တင္ႏိုင္ေသးဘူးတဲ႕ အဲဒါေၾကာင့္ေရကို
အက်ိဳးမဲ႕မျဖဳန္းပါနဲ႕တဲ႕ တစ္ကိုယ္ေကာင္း
စိတ္မေမြးပဲ ေရကို ကုိယ့္အတြက္လံု
ုံေလာက္ယုံ ခြက္နဲ႕ခပ္ခ်ိဳးပါတဲ႕ ေအး ငါ
ေျပာတာနားမေထာင္ရင္ ဆရာစံနဲ႕တိုင္မွာ
ဒါပဲ" သေကာင့္သားမွာအခန္းတံခါးလုံးဝ
ဖြင့္မၾကည့္ပဲသူေျပာခ်င္တာ ေအာ္ဟစ္ေျပာ
ဆိုလိုက္သည္။ ထိုအခါ အလယ္ကန္၌ေရ
ခ်ိဳးေနေသာသူမွာ ေရပုံးႀကီးအစား ေရဖလား
ေလးႏွင့္ေျပာင္းကာခပ္ခ်ိဳးေနေလေတာ့
သည္။ေရခ်ိဳးေနေသာအသံမွာ ရွေလာ…
…ရွေလာ ဟုေျပာင္းသြားေတာ့သည္။
ထိုအခါၾကမွ အခန္းတြင္းရွိငနဲသည္ေက်
နပ္သြားျပီး ဆက္မေအာ္ဟစ္ေတာ့ပဲ
ကုတင္ေပၚဆက္မွိန္းေနေလေတာ့သည္။
(သူ႕ဖီးလ္ႏွင့္သူ)ဤကားစကားခ်ပ္။
ထိုသို႕ေအာ္ဟစ္ေနေသာဟန္ေဇာ္ဦးကို
လဲအျပစ္မဆိုသာေပ။ဆရာစံသည္
ေက်ာင္းသားမ်ားကိုမွာၾကားယုံသာမ
ဟုတ္။သူကိုယ္တိုင္လည္းေရခ်ိဳးအင္မတန္
စည္းကမ္းႀကီးသည္။ေရခ်ိဳးကန္၌ဆရာႏွင္႔
ဆုံျဖစ္တိုင္းဆရာေရခ်ိဳးပုံမွာေခြ်တာလြန္း
သည္ဟုေျပာရမည္ပင္။ဆရာေရခ်ိဳးပုံမွာ
ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕ေရစိုသြားေအာင္ေရဖလား
ႏွင့္ျဖည္းျဖည္းေလာင္းခ်ိဳးသည္ ေရဖလား
အေရအတြက္အားျဖင့္ဆယ္ခြက္ေလာက္
သာျဖစ္မည္။ထို႕ေနာက္ဆပ္ျပာတိုက္ေလ
ေတာ့သည္။ျပီးလွ်င္ ဆပ္ျပာေျပာင္ေအာင္
ေနာက္ထပ္၁၀ဖလားေလာက္ျဖည္းညွင္းစြာ
ေလာင္းခ်ိဳးသည္။သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္
ကေျပာဖူးသည္။ဆရာကလည္းကြာ ေရးခ်ိဳး
တာစည္းကမ္းရွိတာေကာင္းပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သူ႕ဟာက ဖိုတိုက္ဖိုက္ႀကီးကြာ
ေရဝေအာင္ေတာ့ခ်ိဳးသင့္ပါတယ္။
သူေျပာတဲ႕ဖိုက္တိိုက္ဖိုက္ဆိုတာ ေရငါးခြက္
ေလာင္းဆပ္ျပာတိုက္ျပီးရင္ငါးခြက္ထပ္ခ်ိဳး
တာလို႕ဆိုလိုတာ။ အထက္ကအေၾကာင္း
ျပန္ဆက္ရလွ်င္ အႏွီဟန္ေဇာ္ဦးဆိုုတဲ႕ငနဲ
ကုတင္ေပၚတြင္ျပန္မွိန္းေနျပီးဆယ္မိနစ္နီး
ပါးအၾကာ၌ သူ႕အခန္းတံခါးကိုတစ္စုံတစ္
ေယာက္လာေခါက္သတဲ႕။ေဒါက္…ေဒါက္
……ေဒါက္ ဆိုေသာတံခါးေခါက္သံအဆုံး
၌တံခါးထဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့သည္။
"ဟာ……ဆရာ"
သူျမင္လိုက္ရေသာျမင္ကြင္းကား ဆရာစံ
သည္ေရဝတ္ပုဆိုးကိုခပ္တိုတိုဝတ္လွ်က္
ခႏၶာကိုယ္ေပၚ၌ေရစိုလက္စႀကီးျဖင့္
လက္တစ္ဖက္မွာ ပလပ္စတစ္ေရပုံးႀကီး
ဆြဲထားလွ်က္သား သူ႔အခန္းေရွ႕မွာရပ္ေန
ေလသတဲ႕။
သူ႕စကားအတိုင္းျပန္ေျပာ
ရလွ်င္ "ငါ့ကြာ ဆံပင္ေတြကိုေထာင္သြား
တာပဲ" ဟူလို။ထိုအခါဆရာစံမွေမးေလ
သည္။"မင္း အတန္းတက္မသြားဘူးလား"
"ဆရာ……ဟို……ဟို……က်ေနာ္ေနမ
ေကာင္းလို႕ပါ" ထြက္လာေသာစကားသံ
မ်ားမွာ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ျဖင့္။
ထိုအခါဆရာစံမွ"ေအးပါကြာ…ခုနေရခ်ိဳးေန
တာငါပါကြ လူေလးဘာေလးေသခ်ာၾကည့္
ေအာ္ပါဟ" "ဟုတ္ကဲ႕ ဆရာ ဟုတ္ကဲ႕
က်ေနာ္ေသခ်ာမၾကည့္မိလို႕ပါ….…ေဆာ
ရီးပါဆရာ" ထိုအခါဆရာစံမွ"ေအးပါကြာ"
ဟုဆိုခါ အေပၚထပ္ရွိ သူ႕အခန္းသို႕တက္
သြားေလသတည္း။ ။
(ထိုအေၾကာင္းကိုအေနေအးျပီးႏႈတ္လုံမည္
ဟုထင္ေသာက်ေနာ့အား ထိုငနဲမွေျပာျပ
ျပီး တစ္ျခားမည္သူ႕ကိုယ္မွျပန္မေျပာရန္
ကတိေတာင္းပါသည္။က်ေနာ္ႏႈတ္လုံခဲ႕
ပါသည္။ဤေန႕ဤအခ်ိန္အထိ မည္သူ႕
ကိုယ္မွျပန္မေျပာခဲ႔ပါ။ယခုလည္းႏႈတ္မွ
ျပန္ေျပာျခင္းမဟုတ္ စေတတပ္အေနႏွင့္
ေရးသားျခင္းသာျဖစ္၍ဝိနည္းလြတ္ပါ
သည္။ေဟာဒီ ေဖ့ဘုတ္ႀကီးေပၚလာတာ
ကိုေတာ့က်ေနာ္လည္းမတတ္ႏိုင္ပါေၾကာင္း)
