ျမန္မာနဲ႔ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံအၾကား ေနရပ္စြန္႔ခြာသူေတြ ျပန္လည္လက္ခံေရးအတြက္ ေဆြးေႏြးမႈအၾကိမ္ၾကိမ္နဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္တစ္ရပ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ျပဳလုပ္ထားရေပမယ့္ ဒီသေဘာတူညီခ်က္အရ တရား၀င္လမ္းေၾကာင္းက ျပန္၀င္လာသူ တစ္ဦးတစ္ေလေတာင္ မရွိဘဲ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ျပန္လည္၀င္ေရာက္ေနထိုင္ေနသူ ၆၀ ေက်ာ္ကို ဒီေန႔မွာ ျမန္မာအစိုးရက ျပစ္ဒဏ္လြတ္ျငိမ္းခြင့္ျပဳေပးရတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္က တရား၀င္ျပန္လည္လက္ခံေရးနည္းလမ္း အလုပ္မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ေဖာ္ျပေနတယ္။
ထြက္သြားတုန္းကလည္း သိန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ လူအုပ္ၾကီးဟာ အေႏွာင့္အယွက္အတားအဆီး တစ္စံုတရာမရွိဘဲ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္သလိုမ်ိဳး နယ္စပ္ကို အလြယ္တကူ ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသလို ျပန္၀င္လာခ်င္ေတာ့လည္း ေအးေအးေဆးေဆး လူမသိသူမသိ ျပန္၀င္လာႏိုင္ျခင္းက အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္ျပီးေနာက္မွာေတာင္ နယ္စပ္ဟာ လံုျခံဳမႈမရွိ တိုးလွ်ိဳေပါက္ျဖစ္ေနဆဲဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတယ္။
ေဒသဖြံ႔ျဖိဳးေရး၊ ျပန္လည္လက္ခံေရးေတြအတြက္ အလံုးအရင္း သံုးစြဲေနေပမယ့္ ဒီထက္ပိုအေရးၾကီးျပီး ျပႆနာရဲ႕အရင္းအျမစ္လည္း ျဖစ္ေနတဲ့ လံုျခံဳေရးကင္းမဲ့မႈကိုေတာ့ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားတာ အံ့ၾသစရာေကာင္းတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလူေတြကို ျပန္၀င္လာတာနဲ႔ ဖမ္းမိတာမဟုတ္ဘဲ ဘူးသီးေတာင္က သူတို႔ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ ဂူတာျပင္ေက်းရြာ မီးေလာင္ျပင္မွာ ဧျပီကတည္းက အိမ္ေတြေဆာက္လုပ္ ေနထိုင္ေနလို႔ ေဒသခံေတြက သြားေရာက္တိုင္ၾကားခဲ့ေၾကာင္း လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကတည္းက နိရဥၥရာသတင္းဌာနက ေရးသားခဲ့ျပီးျဖစ္တယ္။
တစ္ဖက္မွာလည္း တရား၀င္ျပန္လည္လက္ခံေရး အစီအစဥ္ဟာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ၾကိဳးဆြဲရာကို ျမန္မာက ခံေနရတဲ့သေဘာ ျဖစ္ေနတယ္။ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲတယ္၊ စာရင္းဖလွယ္မႈေတြကို မွားယြင္းေအာင္၊ ၾကန္႔ၾကာေအာင္လုပ္တယ္၊ မျပည့္စံုတဲ့စာရင္းေတြေပးတယ္။ အဲသည္ထဲက စိစစ္ျပီး ဘယ္ေလာက္လက္ခံမယ္ဆိုေတာ့လည္း ပို႔မေပးျပန္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာက ျပန္လက္မခံပါဘူးလို႔ ကမာၻကို ေအာ္ျပီးတိုင္တယ္၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ႏို္င္ငံတကာအကူအညီေတြ၊ အေထာက္အပံ့ေတြကို သဲ့ျပီးယူတယ္။ ၾကာေလ၊ ေကာင္းေလ၊ တြက္ေျခကိုက္ေလ၊ တစ္ခ်က္ခုတ္ သံုး၊ ေလးခ်က္ျပတ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ျမန္မာဘက္ကေတာ့ အာဆာတိုက္လည္း ခံလိုက္ရ၊ ဘဂၤလီေတြလုပ္ဇာတ္ခင္းလည္း ခံလိုက္ရ၊ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔နဲ႔ မီဒီယာေတြက ႏွိပ္ကြပ္လည္း ခံလိုက္ရ၊ ႏို္င္ငံတကာက ထုေထာင္းလည္း လူးလွိမ့္ခံလိုက္ရ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္လို မႊတ္ေနေအာင္လည္တဲ့ႏိုင္ငံက လုပ္စားလည္း ခံလိုက္ရနဲ႔ ဒီျပႆနာဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပလည္မယ့္ပံုမေပၚဘူး။ စိတ္ပ်က္စရာပဲ။
