To, że życie nie będzie mogło toczyć się tak jak dzisiaj przez dłuższy czas, wydaje się rzeczą oczywistą i przez wszystkich już uzmysłowioną. Tymczasowość, której wyrazem jest pośpiech we wszystkich dziedzinach, nietrwałość każdego ludzkiego dzieła, odczuwana bywa wszędzie. Dostrzega się granicę podobną pęknięciu, która przekonuje, że jest coś, co za chwilę nieuchronnie runie.
Zaczyn nowego życia daje o sobie znać nie tylko w psychice każdego człowieka, ale także w otoczeniu,w społeczeństwie. Walki, bunty, starcia to tumult umierającego świata i zaczątek nowego, który ma się narodzić.
Większość ludzi szuka czegoś nowego, pragnie innych punktów oparcia w życiu i chce uchwycić się czegoś innego. W tym przejściowym czasie wszyscy jednak przypominają statek na falach, zanim jeszcze zdążył zarzucić kotwicę.
Zasady, na których powinno oprzeć się nowe społeczeństwo, żyją już w wielu sercach. O ile niektórzy dopiero je przeczuwają, to inni widzą je już wyraźniej. Są to zasady zdradzone kiedyś przez egoizm przeszłości, przez ludzi niedojrzałych i niezdolnych do wprowadzenia ich w życie. Odnaleźć je można wszystkie na drodze miłości, tej wytyczonej już dwa tysiące lat temu.
Tendencja do światowej jedności wyraża się w dążeniu do tworzenia coraz szerszych wspólnot. Odczuwa się niezadowolenie ze ścisłych rozgraniczeń, narodowych i państwowych. Jeden tylko wiek wynalazków technicznych sprawił, że runęło wiele barier. Szybkość wymiany, komunikacji i przepływu informacji, nawet między ludźmi skrajnie oddalonymi od siebie, stanowi wstęp do owej zbliżającej się, większej jedności, która - jak sądzimy - zrealizowana zostanie w Nowej Erze.
Ludzkość zmierza do jedności bardziej autentycznej, jedności dusz w pokoju i miłości. Jeśli taki ma być cel, każde cierpienie jest dobroczynne. I niech błogosławiony będzie wysiłek, który do tego celu prowadzi.