ဒီဆိုင္ေလးမွာပဲေပါ့...
သူ႔ဆီကခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားကိုပထမဆံုးရတဲ့ညကအိပ္မေပ်ာ္လို႔မနက္ေစာေစာလမ္းထိပ္ကလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထြက္ထိုင္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီတုန္းကကိုယ့္ကုိကိုယ္ကမာၻမွာကံအေကာင္းဆံုးလူသားလို႔ထင္ခဲ့ဖူးတယ္၊ စိတ္ေတြလဲလြပ္လပ္ေပါ့ပါးၿပီးအရမ္းေပ်ာ္ေနခဲ့တာေပါ့၊ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ဘယ္လိုမွမ်က္ႏွာတည္လို႔မရဘူးဆိုင္ထိုင္ရင္းတစ္ေယာက္ထဲျပံဳးစိျပံဳးစိျဖစ္ေနတာကိုေဘးကလူေတြကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ေနမွသတိထားမိတယ္၊ မ်က္ႏွာပိုးကလဲဘယ္လိုမွသတ္မရ၊ တစ္ေယာက္ထဲျပံဳးေနရင္အ႐ူးထင္မွာစိုးလို႔အားကုန္ၿပီး Shutdown က်ေနတဲ့ဖုန္းကိုထုတ္ၿပီးဖုန္းပဲၾကည့္ျပီးျပံဳးေနသလိုဟန္ေဆာင္ရတာေပါ့...
ဒီမနက္လဲသူနဲ႔အဆင္မေျပလို႔အိပ္မေပ်ာ္တာနဲ႔အဲဒီဆိုင္ကိုပဲသြားထိုင္မိတယ္ခ်စ္သူျဖစ္စကအေၾကာင္းေတြအဆင္မေျပတာေတြနဲ႔ေ႐ွ႕ဆက္ရမယ့္အေၾကာင္းေတြေတြးရင္းမ်က္ရည္ဝဲလာေတာ့ေဘးလူေတြမျမင္ေအာင္ေခါင္းငံု႔ၿပီးဖုန္းၾကည့္သလိုလုပ္ေနလိုက္တယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းခ်စ္သူျဖစ္စကလုပ္ခဲ့တာေတြနဲ႔တူေနလို႔သတိထားၾကည့္မိေတာ့၊ ကြၽန္ေတာ္ထိုင္ေနတာကခ်စ္သူစျဖစ္တဲ့ေန႔ကထိုင္ခဲ့တဲ့ေနရာမွာပဲ၊ ဖုန္းၾကည့္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးေပ်ာ္ေနတာနဲ႔ဝမ္းနည္းေနတာပဲကြာတယ္။
အျပန္မွာတုိက္ဆိုင္မူေတြကိုေတြးရင္းအႀကိမ္ႀကိမ္ဆုေတာင္းမိတယ္
"ဒီေန႔ကက်ြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ပါတ္သတ္ခဲ့သမ်ွေနာက္ဆံုးေန႔မျဖစ္ပါရေစနဲ႔..."
