How deep the misery, the vastness of despair ... Where the heart of the world dominates and then the fear reigns ... It is not the words anymore nicely, I do not give them for companionship ... I get a little sadness, to share, to cover, everything you make a life to take you for a moment ... My heart is blackening every time and more, seeing people laughing..
Πόσο βαθιά η δυστυχία,πόσο απέραντη η απελπισία...Που τη καρδιά του κόσμου κυριεύει και ύστερα ο φόβος βασιλεύει...Δεν είναι τα λόγια πια ωραία,δε τα χαρίζω για παρέα...Να πάρω θέλω λίγο θλίψη,να μοιραστώ, για να καλύψει, όλα που φτιάχνεις μια ζωή να σου τα παίρνει μια στιγμή... Μαυρίζει η καρδιά μου κάθε φορά και πιο πολύ, να βλέπω κόσμο να θρηνεί.
Steepshot