"အျဖစ္ဆိုး လွခ်ည္လား ေယာက္က်ာၤးရယ္ ကြၽန္မကို ထားခဲ့ၿပီလား" မတင္ၫႊန္႔ တစ္ေယာက္ ကိုစိန္ကိုၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ႀကီးေပါက္ ငိုခ်င္းခ်ေနေတာ့သည္။ သမီးေလး သံုးေယာက္နဲ႔ ႐ိုး႐ိုးသားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ရင္းကိုစိန္တစ္ေယာက္ဆံုးသြားေလၿပီ။ က်န္ခဲ့တဲ့ မတင္ၫႊန္႔ကေတာ့ အားကိုးရာမ႐ွိ သမီးေလးသံုးေယာက္ရဲ႕မ်က္ႏွာကိုေထာက္ၿပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳပဲ သူကိုတိုင္႐ွာေကြၽးေနေတာ့သည္။
တစ္ေန႔ ညအိပ္ေနရင္း မတင္ၫႊန္႔တစ္ေယာက္ ေယာက်ာၤးသတိရကာ
" အင္ ငါလဲ ငါ့သမီးေလးေတြမ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳခဲ့ဘူး တစ္ခုခုေတာ့စဥ္းစားမွရေတာ့မယ္"
ငါလဲေသြးနဲ႔သားနဲ႔ပဲေလ ေသြးရဲ႕ဆာေလာင္မႈကို ငါဘယ္လိုေျဖသိမ့္ရပါ့မလဲ"
" အၾကံရၿပီ ရြာထိပ္ေညာင္ပင္က ႐ုကၡစိုးဆီသြားမွပဲ"
ေနာက္တစ္ေန႔ မတင္ၫႊန္႔ ရြာထိပ္သို႔သြားေလသည္။
" အ႐ွင္ ႐ုကၡစိုးနတ္မင္းႀကီး ကြၽန္ေတာ့္သားေလးကို ေဘြမယူပါနဲ႔"
" ဟာဟုတ္ပါဘူး" 😃
"အ႐ွင္ ႐ုကၡစိုးႀကီး ကြၽန္မလဲ သမီးေလးေတြမ်က္ႏွာေထာက္ၿပီး ဒီတိုင္းေနလာခဲ့တာ"
" ခုေတာ့ ေသြးသားရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို ကြၽန္မဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရပါ့မလဲ႐ွင့္ ေနာက္အိမ္ေထာင္လဲမျပဳခ်င္ပါဘူး"
"အ႐ွင္ႀကီး အၾကံေပးလို႔ရရင္ ကြၽန္မကိုေပးေစလိုပါတယ္"
ထိုအခ်ိန္တြင္.........
႐ုကၡစိုးလဲ ကိုယ္ထင္ျပၿပီး
" ကဲ ဒီမယ္ ဘာမွမပူနဲ႔ ငါကိုယ္ေတာ္ လက္ေဆာင္တစ္ခုေပးလိုက္မယ္"
"ေရာ့ ဒီေသတၱာေလးကို ယူသြား"
"အလို႐ွိတဲ့အခါ ေသတၱာေလးကို ဖြင့္ၿပီး အဟိ လို႔သာရီလိုက္ကြယ္"
"အိမ္ေရာက္မွၾကည့္ေနာ္"
႐ုကၡစိုးလဲ ေပးၿပီးသည္ႏွင့္ေပ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။
မတင္ၫႊန္႔လဲအေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ကာ အိမ္သို႔ျပန္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ အိမ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေသတၱာအား ဖြင့္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ တဖြားဖြားျဖစ္ေနေတာ့သည္။
"႐ုကၡစိုးကသာ လိုအပ္ရင္ အဟိ လို႔ေျပာလိုက္လို႔သာ ေျပာတယ္"
"ဒီေသတၱာက ငါလိုခ်င္တာနဲ႔ ဘာမ်ားဆိုင္လို႔လည္း"
" ငါဖြင့္ၾကည့္ရမယ္"
ေသတၱာအားဖြင့္လိုုက္သည္ဆိုသည္ႏွင့္
"ဟင္ ဟာ အို"
ဆက္ရန္.......
nyanlinaung