Er is een paard doodgegaan, in Nijmegen, tijdens een demonstratie. Niet zomaar een paard, een politiepaard, een diender. Overleden in het uitoefenen van zijn/haar/het ambt. Het trouwe beestje deed dienst tijdens een demonstratie tussen policor links en rechts. Zowel links als rechts probeert nu de dood van het paard in de schoenen van de ander te schuiven. Het gaat ze helemaal niet om het paard maar om gelijk hebben. Of krijgen. Er vallen ook doden onder de paarden tijdens een concours, een ritje met paard en wagen of bij de slager. Hoor je nooit iemand over. Ook komt het onvermijdelijke ‘dieren zijn geen wapens’ boven drijven met als voorbeeld de politiehond. Ik denk dat de gemiddelde politiehond een uitstekend leven heeft. Ik zou me meer zorgen maken over wat de gemiddelde burger allemaal uitvreet met hun huisdier.
De verontwaardiging over onverdoofd slachten is ook zoiets. Vergis je niet, ik ben ook tegenstander en wat mij betreft mag het vandaag nog verboden worden. Maar het is wel hypocriet. Onze verontwaardiging stopt namelijk wanneer onze portemonnee ter sprake komt. We willen iedere dag vlees en zo veel en goedkoop als mogelijk. Beroepsmatig kwam ik regelmatig in een slachthuis voor kalveren en liep het gehele proces mee. Van koe tot lapje. Ik wil hierbij graag verklaren dat dit een gerenommeerd bedrijf betrof, waar alles keurig in orde was. Schoon en volgens alle wettelijke regels. Wagens vol met koeien werden aangeleverd en die beestjes werden de slachthal ingedreven. Eén voor één werd een jonge koe naar de slachter geleid. Ik kon de jonge koe recht in de ogen kijken en ik weet zeker dat ik op enig moment ‘help’ in de koe haar ogen las. Men zegt dat de koe weet wat er gaat gebeuren maar of dit zo is, laat ik graag aan uw fantasie over, vanavond, in bed. Een enorme heel donkerkleurige meneer droeg een witte overal en had een metalen apparaat in zijn handen. De koe werd voorgeleid en de man hield het apparaat tegen de kop van het dier. Uit het apparaat schiet een stalen pen in de hersenen van de koe waarna de koe direct door z’n hoeven zakt en op de grond ligt. De theorie is dat de koe hier niets van heeft gemerkt. Maar we kunnen het niet aan de koe vragen hé? Een ketting gaat om de poot van de koe en de koe wordt naar een stroommuur gehesen. Onderweg naar de stroommuur geeft een andere man, met een mes, een haal door de keel van de koe zodat het bloed uit de koe kan lopen. Met de ketting wordt de koe langs de stroombaan aan de muur geleid, zodat de spieren samentrekken en het bloed beter uit de koe kan lopen. Voor de technici onder u, ja ik zal hier en daar best iets verkeerd begrepen hebben maar in grote lijnen zal het zo ongeveer kloppen. Ik moet zeggen, dit hele gebeuren vindt plaats in zeer korte tijd. Als de koe al iets meemaakt duurt dat dus kort. Wat is kort? Weet ik veel. Een minuut? Twee? Er waren die zending veel koeien die dit allemaal van dichtbij mochten meemaken. Een vrachtwagen van twee lagen plus een aanhanger van twee lagen. Er waren veel vrachtwagens die dag, en elke dag, het hele jaar door. Gelukkig dacht ik altijd als ik vertrok, wat hebben die koetjes toch fijn in de wei mogen lopen af en toe.
Erger gesteld is het met hoe wij onze varkenslapjes behandelen. Dit mocht ik ervaren tijdens mijn werk als bevelvoerder van een eenheid op weg naar een stalbrand. Mijn eenheid was belast met het redden van varkens in een deel van de stal, indien mogelijk. Dit deel was een klein gebied wat afgezonderd was van de rest van de stal. Ik ben in de jaren vergeten hoeveel varkens of biggen er zaten. Veel. Ik heb de staldeuren geopend en had goed zicht op wat zich er binnen afspeelde. Diverse ijzeren kooien, net iets groter dan de varkens die erin stonden. De brand begon al aardig door de binnenmuren te slaan en er viel al wat brandend stro door de zoldering. Samen met de collega’s hebben we, met adembescherming, geprobeerd de varkens uit de kooien te krijgen. We probeerden dit met harde bezems om de varkens te dwingen uit de kooien te komen. Dit mislukte keer op keer en niet omdat we niet ons best deden. Deze volwassen varkens waren nog nooit van hun leven uit hun stalen kooien geweest en hadden absoluut geen behoefte om uit hun veilige wereld te komen. Een varken is, wetenschappelijk bewezen, een erg intelligent dier. Net als een dolfijn maar een varken is meer lelijk en je kunt er ook niet zo leuk mee rondzwemmen als met een dolfijn. Of in ieder geval niet zo lang. We hebben wel moeite met halal slachten maar niet met het levenslang opsluiten van een intelligent wezen. Ondertussen begon de brand zich in onze richting te ontwikkelen en viel er steeds meer vuur op ons. Ter verduidelijking, in een buitengebied is er soms niet voldoende water en zijn er niet voldoende middelen om een dergelijke brand te bestrijden. Blussen was dus geen optie. Het werd te gevaarlijk. Ik moest besluiten om de collega’s naar buiten te sturen en de deuren te sluiten. En dat heb ik gedaan. Ik zal u de rest van het verhaal en de geluiden besparen. The day after zag ik tijdens het nablussen wat de varkens hebben moeten ervaren. Sommigen hadden zich half door de tralies geperst om uit de kooi te kunnen komen. Ik heb in mijn brandweercarrière veel meegemaakt maar hier denk ik nog weleens aan.
Een sprinklerinstallatie had deze hele ellende waarschijnlijk kunnen voorkomen of op z’n minst kunnen beperken. Maar een dergelijke installatie is niet wettelijk verplicht en kost daarnaast tonnen aan euro’s. De boer gaat dit niet uit eigen beweging doen en dat begrijp ik. De boer wordt namelijk afgeperst door de supermarktketens waar u uw kiloknallertje haalt.
Erg he? Dat onverdoofd slachten.