Yaşamın anlamını çözmeye çalıştığımızda yaşayan gözünden anlamsızca görülen durumlarla karşılaşırız. Hayatı yaşayıp bir sebebe bağlamak yapılacak mutlak iş olmalıdır ancak bunu başarmak yaşamaktan daha zor. Kadim ve kadim olmayan öğretilere baktığımızda 'şu yüzden var oldun' denilebilecek bir anlam bulunmamakta yada ben bulamadım.
Dünya yaşamına deneyimlemeye geldik ve bu deneyimler bizi üst planlara yükseltecek deneyimler olmak zorunda. Yaşamda eğlence ve hazların var olduğu gibi keder ve üzüntüler de var, kutupluluk prensibi net olarak görülmekte.
Dünyamız ve maddi alem bir kutup, bu kutubun diğer ucu ise manevi olan alem. Kadimler bunu yaşıyorlar ve ileri seviye bir aydınlanmayla beraber hayatları değişiyor. Bu değişimi getirecek olan yegane unsur kişinin kendini dünya kutbunun zıt tarafına geçişi sağlamasıyla mümkün olmalı.
Bu geçiş için çeşitli etkili ve etkisiz yöntemler olmakla beraber bir söz var ki bunu es geçip diğer aleme dalan bir kimse yoktur. Bu söz 'ölmeden önce ölünüz'.
Bu sözün anlamı dünya değerlerine bağlılıktan tamamen uzaklaşmak, ancak kişinin kendisini zorlamasıyla değil, tamamen vazgeçmesiye. Bu vazgeçiş yaratana teslimiyetle olmalıdır. Bu vazgeçiş madde dünyasına bağlı tüm arzuları yok eder. Böylece kutupluluk prensibine göre var olan bir kutuptan uzaklaştığımız için ister istemez diğer kutuba yani maddi olmayan aleme doğru dengelerimiz algılarımız kayar.
Bu algılara ilahi boyutta sahip olmak için ruhu güçlendirici işlemler yapılmalıdır.
Madde alem çıkarları gözetilerek yapılan hiç bir çalışma ruhani ilerleme kazandırmaz yada çok az kazandırır.
Dünyada sahip olunan mevki madde vb ölmeden önce ölmeye engel değildir.
Ölmeden önce öldükten sonra elde edilecek olan maddi ve manevi tezahürlerin kişiyi dünya hayatına diriltme riski vardır,
bu durum gerçekleştiğinde kişinin kutubu tekrar madde alemine kayar.
Ölmeden önce ölmek ifadesi bu anlamda kullanılmaktadır.