زرد زخم یک عفونت باکتریال و واگیردار پوست است که بیشتر در اطراف بینی، دهان، و گوشها ظاهر میشود. عامل ایجاد کننده زرد زخم در بیش از ۹۰ درصد موارد باکتری استافیلوکوک است و در بقیه موارد ممکن است به علت باکتری استرپتوکوک باشد. استرپتوکوک عامل ایجاد کنندهی گلودرد چرکی و مخملک نیز میباشد.
اگر عامل زرد زخم استافیلوکوک باشد، تاولهایی ایجاد میکند، که پر از مایع روشنی است. این تاولها به راحتی پاره میشوند و بتدریج خشک شده و پس از خشک شدن دلمهای بوجود میآورند، که به رنگ زرد عسلی است. برخلاف استافیلوکوک، زرد زخمی که با باکتری استرپتوکوک ایجاد شدهاست، هیچ نوع تاولی ایجاد نمیکند، ولی موجب ایجاد دلمههایی میشود، که زخمهای نسبتا بزرگی را میپوشاند.
Image source: LiveScience
درمان زرد زخم باید با استفاده از آنتی بیوتیک موضعی یا خوراکی انجام شود.
قبل از شروع درمان باید پزشک نمونهای از ضایعه را تهیه کرده و به آزمایشگاه ارسال نماید، تا بر اساس پاسخ آزمایش، نوع باکتری مسئول را شناسایی و آنتی بیوتیک مناسب را تجویز کند.
باید تحت نظارت پزشک تا آخر دوره درمانی، داروها مصرف شوند، چرا که اگر داروها در وسط درمان قطع شوند، ممکن است زرد زخم دوباره عود کند.
در مورد بیماری زرد زخم نکتهی مهمی که باید حتما به خاطر سپرده شود، این است که زرد زخم تا از بین رفتن کامل ضایعات آن یا حداقل تا دو روز بعد از پایان دوره آنتی بیوتیک درمانی و ایجاد بهبود، قابلیت انتقال به دیگران را خواهد داشت. در این دوره باید از تماس نزدیک با سایر افراد خودداری شود. لباسها و حولهها باید به طور جداگانه شستوشو شوند.
وقتی زرد زخم بهعلت باکتری استرپتوکوک ایجاد شده باشد، ممکن است یک عارضه نادر ولی خطرناک به دنبال داشته باشد، که آنرا گلومرولونفریت مینامند. این بیماری باعث آسیب رسیدن به کلیه و موجب ورود خون در ادرار و بالا رفتن فشار خون میشود. این افراد معمولاً دچار تغییراتی در غشای گلومرولهای کلیه میشوند که منجر به دفع پروتئین از ادرار میشود.
در مورد بیماری زرد زخم نیز همچون سایر بیماریها مهمترین عامل پیشگیری از ایجاد زخم است. باکتری مسئول ایجاد زرد زخم در پوست تکثیر پیدا میکند. بنابراین بهترین راه جلوگیری از انتقال این بثورات کوتاه کردن ناخنهای افراد و تمیز کردن و رعایت بهداشت فردی است.