برای خیلی از افراد این که یک نوزاد تا چه حد قادر به دیدن است، جالب است.
Image credit: rebuildyourvision.com
تا همین اواخر پزشکان تصور میکردند که قدرت دید نوزاد بسیار کم است.
اما بر اساس اطلاعات جدیدتر معلوم شده است، که حتی در هفته های اول زندگی نیز نوزاد میتواند، نور و اشکال را ببیند و حرکت را تشخیص دهد.
اما دید دور تا حد فاصله کانونی مطلوب ۲۰ تا ۳۸ سانتیمتر که در حد قرار گرفتن چهرهی مادر زمان شیر دادن و تغذیه است، خوب و از آن به بعد کاملاً تیره است.
تا زمانی که کودک قادر شود برای دیدن از هر دو چشمش همزمان استفاده کند، ممکن است چشمها منحرف و حرکاتشان بینظم و اتفاقی باشد. اتفاقی بودن حرکات چشم تا دو یا سه ماهگی کاهش پیدا میکند. در حدود سه ماهگی کودکان احتمالاً میتوانند نگاه خود را به صورت شما و اشیای نزدیک متمرکز و اجسام متحرک را با چشم تعقیب کنند.
کودک در شش ماهگی قادر است، از طریق بینایی تفاوت بین اشیا را شناسایی و تشخیص دهد. در چهار سالگی قدرت دید کودک در حد بزرگسالان میباشد.
در نهایت تا ۱۰ سالگی قدرت بینایی کودک بهطور کامل تکامل پیدا میکند و دارای قدرت دید طبیعی در حد بزرگسالان میباشد. در این مرحله بسیاری از مشکلات چشم و بینایی قابل برگشت و اصلاح نخواهد بود. به همین دلیل است که تشخیص زودرس مشکلات چشمی از اهمیت زیادی برخوردار است به نحوی که متخصص اطفال در هر ویزیت باید چشمان کودک را نیز باید معاینه کند. چنانچه بررسی چشمها در هر ویزیت انجام شود و تکامل چشمان کودک طبیعی باشد، تا رسیدن به سن ۳ تا ۴ سالگی نیازی به انجام آزمایش خاصی نیست. در این سن غالب کودکان قادر به تشخیص اطراف خود بوده و میتوانند، آنچه را که میبینند، شرح دهند.
بنابراین در این سن برای بررسی چشمها لازم است به چشم پزشک معرفی شود. چشم پزشک قدرت دید کودک را با استفاده از تابلوی مخصوص اندازه گیری میکند. در صورتی که قدرت بینایی کودک کم باشد، اقدام به بررسی علت ضعف دید خواهد کرد. همچنین چشم پزشک پزشک در بررسی خود وجود هر نوع بیماری چشمی و عدم تطابق را برای اطمینان از همکاری دو چشم مورد بررسی قرار خواهد داد.