آنتیبیوتیکها در درمان عفونتهای گوش از ارزش و اهمیت بالایی برخوردار هستند. در سالهای اخیر بسیاری از متخصصان کودکان برای کاهش مشکل مقاومت میکروبی، مصرف آنتی بیوتیک را با دقت بیشتری تجویز میکنند.
اگر آنتی بیوتیک در زمانی مصرف شود که نیازی به استفاده از آن نیست، یا چنانچه بیمار از مصرف یک دوره درمانی کامل آنتیبیوتیکی، خودداری کند، گونههای جدیدی از باکتریهای مقاوم به وجود خواهند آمد. اگر این حادثه اتفاق بیفتد در نهایت آنتیبیوتیکها بی اثر شده و عفونتهایی که برای مبارزه با آنها از چنین آنتیبیوتیکهای استفاده میشد بدون هیچ مانعی موجب آسیب به بیمار خواهند شد. در واقع هیچ نوع آنتیبیوتیکی در نهایت، برای جلوگیری از رشد عفونت میکروبی ایجاد شده وجود نخواهد داشت. این در واقع یک فاجعهی پزشکی است.
Image source: The Atlantic
در زیر به نکتههای مهمی اشاره میکنیم که رعایت آنها به پیشگیری از خطرات پیدایش مقاومت میکروبی در مقابل آنتیبیوتیکها کمک بسیاری میکند:
انتیبیوتیکها فقط بر روی بیماریهای باکتریایی اثر دارند. بیماریهایی که عامل آنها ویروس است، هیچ نیازی به آنتیبیوتیک ندارند. بنابراین نباید پزشک را در فشار بگذارید که به خاطر سرماخوردگی یا آنفولانزا یا گلودرد و سرفههایی که عامل آن ویروسها هستند، مجبور به تجویز آنتیبیوتیک شود. در مورد بیماریهای ویروسی استراحت، مصرف مایعات،و مصرف استامینوفن و داروهای ضد احتقان میتواند مفید باشد، و نه تنها نیازی به مصرف آنتیبیوتیک نیست، بلکه مصرف آنتیبیوتیک میتواند نتیجه منفی نیز داشته باشد.
وقتی پزشک برای درمان عفونت گوش یا هر عفونت باکتریایی دیگری به تجویز آنتی بیوتیک اقدام میکند، باید مراقبت کنید که کودک به طور دقیق و بر حسب دستور پزشک داروهای تجویز شده را مصرف کند، حتی اگر به نظر برسد که قبل از پایان دوره درمان بهبودی حاصل شده است، قطع دارو قبل از پایان دورهی درمانی توصیه شده میتواند باعث رشد بیشت میکروب، همراه با علائم شدیدتر بیماری شود و این در حالی است که داروی قبلی نیز دیگر روی این میکروب پاسخگو نیست و منجر به ایجاد مقاومت دارویی شده است.
نکته سوم این است که هیچ وقت آنتیبیوتیکی را که برای درمان کودک دیگری داده شده است، برای کودک خود استفاده نکنید.