عفونتهای گوش میانی معمولاً با درد همراه هستند. هرچند بعضی از اوقات ممکن است، هیچ دردی نداشته باشند.
کودکان بزرگتر که به اندازه کافی میتوانند، صحبت کنند، میتواند ناراحتی گوش خود را بیان کنند، در حالیکه کودکان کوچکتر گوش خود را میکشند و بی قرار شده و گریه میکنند.
Image source: slideshare.net
شیرخواران مبتلا به عفونت گوش به خصوص هنگام شیر خوردن دچار گریه میشوند، زیرا مکیدن و بلع شیر باعث تغییر فشار در گوش داخلی و تشدید درد در گوش میانی میشود.
ممکن است کودک دچار اختلال خواب شود.تب از علائم هشدار دهنده اوتیت محسوب میشود. معمولاً یک نفر از هر سه کودک مبتلا به عفونت گوش میانی دارای تب بالا میشوند، که ممکن است حتی به ۴۰ درجه نیز برسد.
ممکن است از گوش عفونی شده، ترشح خونی، مایع زرد، یا چرکی خارج شود که نشان دهنده سوراخ شدن پرده صماخ است. از طریق سوراخ حاصله در پردهی صماخ چرک یا ترشحات داخل گوش میانی به خارج منتقل میشود. درد گوش معمولا با خروج مایع کمتر میشود. سوراخ پردهی صماخ بدون هیچ عارضهای خود به خود بسته میشود.
در صورت خروج ترشح خون یا چرک از گوش، لازم است کودک حتماً توسط پزشک معاینه شود.
همچنین ممکن است والدین متوجه شوند که شنوایی گوش کودکشان کاهش پیدا کرده است، این حالت به دلیل تجمع مایع در پشت پرده صماخ است، که مانع انتقال صدا به داخل گوش میشود. این ناشنوایی معمولاً موقتی است و پس از اینکه مایع از بین برود، شنوایی بهبود خواهد یافت.
گاهی با عود عفونت گوش، ممکن است مایع برای هفتههای متمادی در گوش میانی باقی بماند و شنوایی را مختل کند. اگر والدین احساس کنند شنوایی گوش کودکشان به خوبی زمان قبل از عفونت گوش نیست، حتما باید به پزشک مراجعه نمایند. بعضی اوقات بهتر است برای معاینه و بررسی بیشتر به متخصص گوش حلق و بینی مراجعه شود.
اگر وجود مایع در هر دو گوش میانی بیشتر از سه ماه و در یک گوش بیشتر ۶ ماه طول بکشد، در این صورت باید تست شنوایی انجام شود.
عفونتهای گوشی در زمستان و اوایل بهار که فصل شیوع سرماخوردگی و آنفولانزا است، بسیار شایع تر دیده میشود.
در صورتی که کودکان در فصل تابستان به خصوص بعد ازشنا در استخر یا رفتن کنار دریا از ناراحتی و درد گوش شاکی باشند، ممکن است مبتلا به عفونت مجرای خارجی گوش شده باشند، این عفونت اگرچه بسیار دردناک است و نیاز به درمان دارد، ولی از نظر شنوایی هیچ خطری ایجاد نمیکند.