Cep telefonu,
Önceleri mektuplar vardı, okuyana oktanın yazısını gösteren, yazısıyla anlattıklarını ezberleten, kederlendiren, düşündüren, birazda hüzünlendiren.
Zaman ilerledi. Hiç bir şey olduğu gibi kalmıyor. İnsan ölüm haricinde her şeyin üzerine ölümsüzlük ekliyor. Telefonlarda öyle, öncesinde postanelerde sıra ile aranan gurbettekiler, şimdi bir tuş kadar yakın oldu, geçmiş soldu, yok oldu.
Telefon telleri kuşlara dinlenme, içindeki bakırlara yuva oldu, kışları ise soğuktan dondu, hal böyle olunca insan yeni çareler ve sonunda da akıllı telefonu buldu.
Cep telefonu olarak nitelendirilmektedir. Bilgisayar şeklinde çalışan bin bir çeşit uygulama, hayatı kolaylaştıran akıl sınırlarını zorlayan sistem bileşenleri, kamera, mesaj, sesli mesaj, ses çıkarma, ifade bırakma, yazı oluşturma, uzayıp giden bir vagon misali, birbirlerini kovalar gibi.
Bir telefon kadar yakınımdasın cümlesi modernizasyonun bir getirisi, oluşmuşlukların en sonu, sohbetlerin geldiği son nokta, sevildiğini dinlediğin kablosuzluğun çıplak gözle görüntülenmiş hali.
Şimdiki telefonlar, akıllı telefon oldu, cebimize, elimize ve dahası uygulamaları attıkça kalbimize kadar sığdı. Televizyon ve radyonun yerini bile aldı, sohbetlerimizi çaldı, göz göze konuşmalarımıza; tuşlarını, ekranını ve dahası sinyallerini daldırdı.
Gelecekte çocuklarımıza geçmişi anlatım; ona göre yaşasınlar ona göre sohbete yakın olsunlar, karşıdakinin kokusunu duysunlar ve dahası gözlerindeki sevince aşık olsunlar.
Posted on HEDE - A place for sharing knowledge in a friendly way