| 18 June 1997 – Five Minutes That Showed Who Widzew Really Are | 18 czerwca 1997 – pięć minut, w których Widzew pokazał, kim naprawdę jest |
| There are evenings that change a club’s history. Evenings older supporters tell younger ones about — and the younger listen with the same disbelief as if they were hearing a legend. But this is no legend. |
Są wieczory, które zmieniają historię klubu. Wieczory, o których starsi kibice opowiadają młodszym, a młodsi słuchają z takim samym niedowierzaniem, jakby słyszeli legendę. Ale to nie legenda. |
| It is Łazienkowska. 18 June 1997. The penultimate round of the season. Widzew Łódź and Legia Warsaw side by side in the race for the championship. The stakes could not be higher — whoever loses says goodbye to the title and to dreams of the Champions League. Legia lead 2–0. In the 11th minute Cezary Kucharski opens the scoring, and in the 57th Sylwester Czereszewski makes it two. For long stretches it looks as if the hosts have everything under control. Widzew’s supporters, gathered in the away end, keep singing, but in their voices — instead of hope and belief — anxiety is becoming more and more audible. These were meant to be crucial points. This was meant to be the road to the title. |
To Łazienkowska. 18 czerwca 1997, przedostatnia kolejka sezonu. Widzew i Legia ramię w ramię w wyścigu o mistrzostwo. Stawka absolutnie najwyższa – kto przegra, żegna się z tytułem i marzeniami o Lidze Mistrzów. Legia prowadzi 2:0. W 11. minucie zaczyna Cezary Kucharski, potem w 57 podwyższa Sylwester Czereszewski. Przez długie minuty wygląda to tak, jakby gospodarze mieli wszystko pod kontrolą. Kibice Widzewa, obecni w sektorze gości, śpiewają, ale w głosach – zamiast nadziei i wiary – coraz wyraźniej słychać niepokój. To miały być kluczowe punkty. To miała być droga do tytułu. |
| Five minutes from the end the match is suddenly interrupted. An injury. Normally nothing unusual in football. This time, however, it is the referee — Andrzej Czyżniewski requires treatment. And the players? The players take the chance to catch their breath. Legia’s men are calm, convinced that nothing can take victory and the championship away from them now. Widzew’s players gather around their coach, searching for last solutions, thinking what can still be done. Even so, the situation looks hopeless. Play resumes. And then… something cracks. Something changes. Something that rarely happens in football — and even more rarely in matches like this. |
Pięć minut przed końcem mecz nagle zostaje przerwany. Kontuzja. Niby normalna rzecz w futbolu. Ale tym razem kontuzjowany jest sędzia – Andrzej Czyżniewski potrzebuje opatrzenia. A piłkarze? Piłkarze korzystają z okazji, by złapać oddech. Legioniści – spokojni, przekonani, że nic już im nie odbierze zwycięstwa i tytułu. Widzewiacy – naradzają się z trenerem, szukają ostatnich rozwiązań, myślą, co jeszcze można zrobić. Mimo to sytuacja wygląda na beznadziejną. Gra zostaje wznowiona. A potem… coś pęka. Coś się zmienia. Coś, co w futbolu dzieje się rzadko – a w takich meczach jeszcze rzadziej. |
| It begins in the 88th minute. The pass comes from the Moldovan, Alexandru Curtean. Sławomir Majak controls the ball. It skips slightly away from him, but the Widzew player gets there before the goalkeeper. Goal. 2–1. Still only a signal. A spark. But every great story begins with a spark. |
Zaczyna się w 88. minucie. Podaje Mołdawianin, Alexandru Curtean. Sławomir Majak przyjmuje piłkę. Ta lekko mu odskakuje, ale widzewiak dopada do niej przed bramkarzem. Gol. 2:1. To wciąż tylko sygnał. Iskra. Ale każda wielka historia zaczyna się od iskry. |
| Two minutes pass. The 90th minute. Again Alexandru Curtean. He receives the ball in midfield and, out of the corner of his eye, spots Rafał Siadaczka surging down the left. The cross comes in. The ball arcs into the penalty area. Dariusz Gęsior rises highest. A header. 2–2. |
Mijają dwie minuty. 90. Minuta. Znów Alexandru Curtean. Dostaje piłkę w środku pola, kątem oka dostrzega na lewej stronie nadbiegającego Rafała Siadaczkę. Ten dośrodkowuje. Piłka szybującym łukiem wpada w pole karne. Najwyżej wyskakuje Dariusz Gęsior. Główka. 2:2. |
| An explosion in the Widzew end; disbelief in the rest of the stadium. Two goals in two minutes. In a championship decider. On the pitch of the greatest rival. |
W sektorze Widzewa eksplozja, w pozostałych trybunach – niedowierzanie. Dwa gole w dwie minuty. W meczu o mistrzostwo. Na boisku największego rywala. |
| After the two blows, Legia are stunned, but not yet knocked out. They try to respond. Another counterattack. Marcin Mięciel beats the Widzew goalkeeper. 3–2 for Legia? No. Celebration comes too early. Offside. And still a draw. |
Legia po dwóch ciosach jest zamroczona, ale jeszcze nie znokautowana. Próbuje się odgryzać. Jeszcze jedna kontra. Marcin Mięciel pokonuje widzewskiego bramkarza. 3:2 dla Legii? Nie. Przedwczesna radość. Spalony. I wciąż remis. |
| And then comes the 93rd minute. Down the right wing runs the man who brought the equaliser. Dariusz Gęsior knows that as long as the referee has not blown the whistle, the match is still alive. He plays the ball into the penalty area. Along the ground, softly, precisely. Straight to the feet of Andrzej Michalczuk. The same player who usually operated in defence. The same player who was never considered a star. The one who, in the crucial moment, remembered the beginnings of his career and his spells in attack. A left-footed strike. First time. The ball slips into the net off the goalkeeper’s hands. 2–3. |
I wtedy nadeszła 93. minuta. Prawym skrzydłem biegnie ten, który doprowadził do wyrównania. Dariusz Gęsior wie, że dopóki sędzia nie zagwiżdże – mecz trwa. Podaje w pole karne. Po ziemi, miękko, precyzyjnie. Prosto pod nogi Andrzeja Michalczuka. Tego samego, który na co dzień grał w defensywie. Tego samego, który nigdy nie uchodził za gwiazdora. Tego, który w kluczowej chwili przypomniał sobie początki kariery i występy w ataku. Uderzenie lewą nogą. Bez przyjęcia. Piłka wpada do siatki po rękach bramkarza. 2:3. |
| In five minutes Widzew turned the match, the season, the table and history on their head. In five minutes they showed why this club has the reputation of a team that never breaks. In five minutes they won the championship — on the pitch of their greatest rival, in a match that was meant to be an affirmation of Legia’s strength and became a manifesto of Widzew’s character. |
W pięć minut Widzew odwrócił mecz, sezon, tabelę i historię. W pięć minut pokazał, dlaczego ten klub ma opinię drużyny, która nie pęka. W pięć minut wywalczył mistrzostwo – na boisku największego rywala, w meczu, który miał być dla Legii afirmacją siły, a stał się dla Widzewa manifestem charakteru. |
| This was not an ordinary comeback. It was a moment when some supporters fell silent in disbelief, while others cried with joy. A moment that, for the entire red-and-white-red community, became something more than a memory. It became proof. That as long as there are minutes on the clock, there is still a chance. That Widzew always fight. That there are matches which, over time, turn into symbols. 18 June 1997 — a date that will forever remain in the hearts of those who love this club. |
To nie był zwykły comeback. To był moment, w którym część kibiców zamilkła w niedowierzaniu, a reszta płakała ze szczęścia. Moment, który dla całej czerwono–biało-czerwonej społeczności stał się czymś więcej niż wspomnieniem. Stał się dowodem. Że dopóki są minuty na zegarze, dopóty jest szansa. Że Widzew walczy zawsze. Że są spotkania, które z czasem zamieniają się w symbole. 18 czerwca 1997 – data, która na zawsze zostanie w sercach tych, którzy kochają ten klub. |