Wat in een moment breekt
Kan jaren duren om te herstellen
De laptop deksel is gesloten. Er komt vandaag weinig wat ik zelf constructief vind uit mijn handen. Bepaalde dingen van de dag wel voltooid. Dagen van onderbroken nachtrust breekt mij wat op. En wellicht heeft dat ook te maken met verlies verwerking. Het loopt zeker door de afgelopen dagen als een rode draad. Dat is voor mij persoonlijk geen kwestie van even een denkbeeldige knop omdraaien.
En dat hoeft ook niet, het zal z'n tijd duren. Ieder op haar of zijn eigen wijze. Voor de een werkt het zus, voor de ander zo. De tijd er voor nemen, er doorheen gaan. Een vriend dacht dat ik ging ver ging fietsen als een vorm van vluchtgedrag. En ik verzekerde hem dat het anders is. Want ik neem mijzelf immers overal mee naar toe. Dus ook wat ik voel en daar ga ik dan doorheen. Op de een of andere wijze is fysiek afzien dan wel een manier om met geestelijke pijn om te gaan. Of wellicht maak ik mijzelf dat wijs?
Mijn gedachten gaan in ieder geval niet op standje ruis. En mijn gevoelens staan ook nog gewoon aan. Ieder zo een eigen wijze.
Geen idee of ik de bedachte tocht kan volbrengen. Dat is ook okee. Op ieder moment kan ik het stuur weer draaien om huiswaarts te gaan. Wellicht blijf ik wel wat ronddwalen in mijn oude woonplaats Groningen. Of keer ik bij Sappemeer al weer om richting Winschoten. Nog een stuk van mijn Hondsrug toer is de bedoeling. Eerst naar de stad Groningen en dan richting Annen om vandaar weer richting huis te gaan. Als ik maar weer op tijd terug ben om 'Stuiterbal' uit te laten. Verder staat er voor vandaag geen druk op de ketel.
Aan de nodige energie en inspiratie ontbreekt het mij nog. Maar wellicht komt dat op gang zodra ik de pedalen ronddraai. En als de wind een beetje meewerkt heb ik op de terugweg het in de rug. En het zou zonnig weer worden vandaag, maar de bewolking is voorlopig nog niet verdwenen.
Afijn, gaan met die fiets, de dag nemen zoals het komt. En wie weet gaat die zelfs nog via Groningen tot Annen en weer naar huis.