I watched many Hitler movies and mostly felt helplessness, tiredness. Due to the intensity of my emotions, new productions about Hitler have always attracted me.
Deaths may be the law of nature, but people have serious ego faults in mass deaths. Unfortunately, our little brain cannot understand how wrong we are without loss and pain. And knowing that this world of discrimination and its passion for war will not end is too adrenaline for my heart, which occasionally fails to work.
Fortunately, in this movie -unlike other Hitler movies- 3 kids stole my heart. Because someone is an immortal hero of war with a 40-year-old wisdom with glasses and logical explanations. Another is because he can romantically challenge the world, trying to raise himself tough and aggressive under the title of 'being a man'. Another is because she has been waiting for hope in silence without ever living her childhood ...
Children should not see war, but they should know that the consequences of their mistakes will not be small. Wars should not steal the dreams of children, but they should produce a better future. They should not be torn from their innocence without learning how to tie their shoelaces from their mothers. And one day, they must be so free that despite the 'born-work-die' rhythm we have established so far...
Our current free boxes are still not wide enough to move about, not as fair as we could hope for. And if you have a wise woman, a mother, maybe a mind in your life, you can dance despite the cries of war. Because as she says at the end of the movie, "no emotion is final". Just like the feeling of helplessness I felt turned into hope at the end of the movie.
Enjoy watching. Jojo Rabbit. trailer
TR:
Birçok Hitler filmi izledim ve çoğunlukla çaresizlik, yorgunluk hissettim. Duygularımın yoğunluğu sebebiyle her zaman Hitler ile ilgili yeni yapımlar beni kendine çekti.
Ölümler doğanın kanunu olabilir fakat toplu ölümlerde insanların ciddi ego hataları var. Ne yazık ki kayıplar vermeden, acı çekmeden anlayamıyor o küçük beynimiz ne kadar yanlışta olduğumuzu. Ve bu ayrımcılıkla dolu dünyanın savaşa olan tutkusunun bitmeyeceğini bilmek ara sıra çalışmayı aksatan kalbim için fazla adrenalinli bir bilgi.
Neyse ki bu filmde -diğer Hitler filmlerinden farklı olarak- 3 çocuk kalbimi çaldı. Birisi, gözlükleri ve mantıklı açıklamalarıyla 40 yaşındaki bir bilgelikle savaşın ölümsüz kahramanı olduğu için. Bir diğeri kendisini 'erkek olabilmek' başlığı altında sert ve saldırgan yetiştirmeye çalışan, dünyaya romantikçe kafa tutabildiği için. Bir diğeri ise çocukluğunu hiç yaşayamadan sessizce umudu beklediği için...
Çocuklar savaş görmemeli ama yanlışları sonuçlarının küçük olmayacağını bilmeliler. Savaşlar hayallerini çalmamalı çocukların ama üretmeliler daha iyi bir geleceği. Ayakkabı bağcıklarını bağlamayı annelerinden öğrenmeden koparılmamalılar masumluklarından. Ve bir gün öyle güzel özgür olmalılar ki, şimdiye kadar kurduğumuz 'doğ-çalış-öl' ritmine inat...
Şuanki özgür kutularımız hala hareket edebileceğimiz kadar geniş, umut edebileceğimiz kadar insaflı değil. Ve hayatınızda bilge bir kadına, bir anneye belki de bir zihne sahipseniz savaşın çığlıklarına rağmen dans edebilirsiniz. Çünkü filmin sonunda da söylediği gibi "hiçbir duygu nihai değildir". Tıpkı hissettiğim çaresizlik duygusunun filmin sonunda umuda dönüşmesi gibi.
İyi seyirler. Tavşan Jojo fragman