I finally saw the film I'd been waiting for since the first preview. I enjoy stories about the psychological aspects of life. Especially those over 18. They allow for more flesh to be revealed, for stronger jokes and lyrics to be added to the script, for more honest, more intimate relationships. Admittedly, these can be presented more politely (which sometimes even benefits the work), more artistically, but such straightforward productions are also part of the cinematic landscape. We still have quite a few fans of French cinema, which makes Babygirl look like an innocent romance for 12-year-old girls who still think love is just about emotions.
The film begins with a sex scene. A short, theatrical, and artificial one, which I only noticed after a moment. My partner immediately said, "She's faking it." Indeed, a moment later, the heroine goes to "correct" her husband. She masturbates to a porn film starring a dominant male. The so-called "dead bedroom" phenomenon also affects women. It's not just a lack of sex, but also its poor quality. It often affects people in longer relationships, when partners are more like siblings than the passionate lovers of the initial stages of a relationship. An older friend of mine once observed that sex between such people resembles an incestuous relationship. This often ends in disaster for him, because successful sex is the foundation. Not an addition, not something on the side—it's as important as a spiritual connection or shared activity. I think the director captured this layer of the film well. She gradually checks off all the fixed points of the "fading interest" stage, while simultaneously building a relationship with a new man. It's clear this film was made by a woman, not a man – most of us can't express emotions so naturally. And Babygirl is full of nuances.
Although Babygirl has too many imperfections, the emotional layer usually comes off well. Nicole perfectly imitates the happy housewife. Too perfectly, in fact. Initially, she tries to pretend everything is fine. Later, she tries to balance her professional life and romance, but with each subsequent encounter, she increasingly craves her lover's dominance. And above all, his cock. Asia and I felt like we were there. The tension is as thick as the aroma of cooking in the kitchen before a ball. You could practically cut them with a knife. It's a credit to the casting, and it's evident in the supplementary materials. If I didn't know they were actors, I'd say they were a couple. The romance in The Substance was a minor element of the story, so I won't compare them. However, it was more intense than in The Idea of You, but that's due to the greater frequency of sex scenes. Anne Hathaway and Nicole Kidman are at a similar level in both films. Scenes with her husband are similarly natural. I've already mentioned family issues, but to avoid spoilers... Nicole Kidman's subsequent marital problems are presented as truthfully as the desire for orgasm at the beginning of Babygirl.
Most people cope more or less like Nicole Kidman and her husband – they somehow manage it, thinking it's the same for everyone. "After all, it's normal; our parents also had less sex when we were born." Sometimes in such situations, he (or she) appears (both sexes are more or less guilty of infidelity). A young, attractive male. Tall, well-groomed, and possessing healthy genes. In this case, Nicole Kidman bought into his calm demeanor and appearance. It was how he handled a large, wild dog. Although beauty is the most important (the first criterion we evaluate), as it's the most visible aspect of a human being, women are also attracted to other traits. Resourcefulness, peace of mind, charisma, the ability to connect with adults and children, the ability to cope with problems, etc. Although the director focused primarily on the sexual aspect, these came out equally believable. Each actor and actress reacts appropriately to the events they are a part of.
I like the honest portrayal of the beginning of their romance – she sought it out, he took advantage. This sounds harsh in the context of the moral aspect of betrayal, but I'm writing this with that in mind. This is the relationship between an older corporate woman and a young employee. There's no reproach here, like, "You used me! You used me!" At least not at first, but later they understand that these are emotions. In Nicole's case, after a few twists and turns and the protagonist being brought back down to earth because her ego had abandoned the planet, we have two adults consciously entering into this relationship.
The director demonstrated this with several clear examples – Nicole Kidman does everything she can to get him to take the initiative (to convince herself she didn't want to jump on his penis). She started dressing better for him, even having surgery to make herself look younger. Harris Dickinson carefully explores the terrain. She tests how far she can go, whether Romy is really into him. And if so, how much. He comes across as a very believable conductor of human emotions. Halina Reijn, the director, started off really well, but unfortunately, she didn't manage everything later in the film. I think the script was too long for that length. In other words, it was impossible to present all the scenes believably. I know what the director wanted to convey, but it didn't work within the context of the story. Some scenes felt unnatural or forced, and others could have been presented better.
Anne Hathaway, in The Idea of You, was more convincing as a character. Mainly because she didn't regress to a young college student, but rather thinks like a serious woman. She thinks about the consequences, wonders how her daughter will view her actions, and asks other, naturally arising questions. Nicole Kidman, at one point, became a parody of herself. She behaves like a spoiled student who's escaped her parents' leash and can finally have some fun. And when she's caught, she does everything to avoid being found out. I don't need to explain how that works. Sure, sometimes the consequences of betrayal are similar in real life, but here everything happened too quickly. There was a lack of a believable moment of reflection and contemplation. It would also have been nice to have added a few neutral scenes, devoid of sexual innuendo. The chemistry between them was somewhat wasted. It's a shame, because I rarely see actors so well-matched.
Don't get me wrong, Nicole really put in some effort in some of them. She brilliantly portrayed, for example, her attraction to young flesh (one of the most important attributes for MILFs, DILFs, etc.), her desire for control, her emotional instability, and her random nature (when we're stressed, every stressful situation is a potential trigger). I also liked all the nuances of her character. Yes, the nasty will reduce it solely to sexual matters, but sex is merely a catalyst. There simply wasn't enough time to properly convey the rest. The series Lioness demonstrates Nicole's ability to play strong female characters. She utilizes feminine strengths, such as heightened senses (or larger, more sensitive receptors than men—needless details, it's about ability), and her superior judgment in interpersonal matters. Women are also excellent at reading a person and guessing their intentions. Her role has some similarities, but it's also different. Was Halina Reijin at fault in this case? Perhaps she has limited experience, and her previous films didn't win over critics. However, I'm far from criticizing her, as she succeeded in many things.
Those who criticize me might say my review focuses primarily on sex. And they'd be right, but it's not my fault I'm reviewing this particular film. Halfway through, I watched a good, sometimes very good, adult romance, and then (in a sense) the fantasies of teenagers with an overly high libido. The second half explores many threads, but none are fully developed to a satisfying degree. Interesting plotlines emerge, but they're quickly resolved. Or everything moves so quickly that, despite good intentions, the scene falls flat. It was shallow, disappointing... Each of these threads could have been developed brilliantly! But they did so at the expense of the whole. Instead, they had to go the other way and shorten it. Ultimately, we ended up with an unfinished product that started several themes but wasn't properly developed. As a result, like some reviewers, I consider Babygirl a waste of potential. My rating is a 6, maybe 6.5/10.
W końcu zobaczyłem film na który czekałem od 1 zapowiedzi. Lubię historie o psychologicznych aspektach życia. Zwłaszcza te +18. Pozwalają pokazać więcej ciała, dopisać do scenariusza mocniejsze dowcipy, teksty, szczersze, bardziej zażyłe relacje. Co prawda można to grzeczniej pokazać (co niekiedy wychodzi wręcz z korzyścią dla dzieła), bardziej artystycznie, ale takie bezpośrednie produkcje też są częścią kinematografii. Ciągle mamy dość dużo miłośników Francuskiego kina, przy którym Babygirl wygląda jak niewinne romansidło dla 12-letnich dziewczynek, które ciągle myślą, że miłość to tylko emocje.
Film zaczyna się od sceny seksu. Krótkiej, teatralnej, sztucznej, co zauważyłem dopiero po chwili. Moja partnerka od razu powiedziała: "Ale udaje". Istotnie, chwilę później bohaterka idzie "poprawić" po mężu. Masturbacją do filmu porno z dominującym samcem w roli głównej. Tzw. zjawisko "dead bedroom" dotyka również kobiet. To nie tylko brak seksu, ale też jego niska jakość. Często dotyka ludzi w dłuższych związkach, gdy partnerzy są dla siebie bardziej jak rodzeństwo niż płomienni kochankowie z początkowego etapu związku. Moja starsza znajoma zauważyła kiedyś, że seks między takimi ludźmi, przypomina bardziej relację kazirodczą. Co dość często kończy się dla niego katastrofą, bo udany seks jest jego podstawą. Nie dodatkiem, nie czymś na boku - jest równie istotny, co relacja duchowa, czy wspólne działanie. Wydaje mi się, że reżyserka dobrze oddała tę warstwę filmu. Stopniowo odhacza wszystkie stałe punkty etapu "wygaszania zainteresowania", jednocześnie budując relację z nowym mężczyzną. Widać, że robiła ten film kobieta, a nie mężczyzna - większość z nas nie potrafi tak naturalnie pokazać emocji. A Babygirl jest pełny różnych niuansów.
Choć Babygirl ma zbyt dużo niedoskonałości, warstwa emocjonalna zazwyczaj wypada dobrze. Nicole perfekcyjnie udaje szczęśliwą Panią Domu. Wręcz zbyt idealnie. Początkowo próbuje udawać, że wszystko jest ok. Potem stara się równoważyć życie zawodowe i romans, ale z każdym kolejnym spotkaniem, coraz bardziej pożąda dominacji ze strony kochanka. No i przede wszystkim jego kutasa. Wraz z Asią mieliśmy wrażenie, że byliśmy tam. Napięcie jest tak gęste, jak stężenie aromatu potraw w kuchni przed balem. Można je wręcz kroić nożem. To zasługa castingu, widać to po materiałach dodatkowych. Gdybym nie wiedział, że to aktorzy, powiedziałbym, że to para. Romans w The Substance był małym elementem historii, więc nie będę ich porównywał. Natomiast wyszło intensywniej niż w The Idea of You, ale to z uwagi na większą częstotliwość scen łóżkowych. Anne Hathaway i Nicole Kidman prezentują w obu filmach zbliżony poziom. Podobnie naturalnie wypadają sceny z mężem. O rodzinnych już mówiłem, a żeby nie spoilerować... Kolejne problemy małżeństwa Nicole Kidman, zostały przedstawione równie prawdziwie, co pożądanie orgazmu na początku Babygirl.
Większość ludzi radzi sobie mniej-więcej, jak Nicole Kidman i jej mąż - jakoś z tym żyją, myśląc że wszyscy tak mają. "W końcu to normalne, rodzice też rzadziej się kochali, gdy przyszliśmy na świat." Czasem w takich sytuacjach pojawia się on (lub ona, obie płcie są mniej więcej tak samo winne zdradom). Młody, atrakcyjny samiec. Wysoki, zadbany, posiadacz zdrowych genów. W tym przypadku, Nicole Kidman kupił jego spokój oraz wygląd. To jak poradził sobie z dzikim, dużym psem. Choć uroda jest najważniejszym (pierwsze kryterium, które poddajemy ocenie), bo najbardziej widocznym aspektem ludzkiej osoby, to kobiety nęcą też inne cechy. Życiowa zaradność, spokój ducha, charyzma, zdolność nawiązywania kontaktu z dorosłymi i dziećmi, umiejętność radzenia sobie z problemami itd. Choć reżyserka postawiła przede wszystkim na aspekt seksualny, to te wyszły równie wiarygodnie. Każdy aktor i aktorka poprawnie reagują na wydarzenia, których są częścią.
Podoba mi się uczciwe przedstawienie początku ich romansu - ona szukała, on skorzystał. Źle to brzmi w kontekście moralnego aspektu zdrady, ale piszę to biorąc ją w nawias. To relacja starszej Korpo-Pani i młodego pracownika. Nie ma tutaj wypominania w stylu - "Wykorzystałeś mnie! Wykorzystałaś mnie!". Przynajmniej na początku, ale później rozumieją, że to emocje. W przypadku Nicole, po paru perturbacjach i sprowadzeniu protagonistki na ziemię, bo jej ego opuściło planetę. Mamy dwójkę dorosłych ludzi, którzy świadomie wchodzą do tej relacji.
Reżyserka pokazała to na kilku wyraźnych przykładach - Nicole Kidman robi wszystko, by inicjatywa wyszła z jego strony (by wmówić samej sobie, że wcale nie chciała wskoczyć na jego penisa). Zaczęła się lepiej ubierać dla niego, nawet wykonała zabieg, by się wizualnie odmłodzić. Harris Dickinson bardzo bezpiecznie bada teren. Sprawdza, jak daleko może się posunąć, czy Romy naprawdę naprawdę na niego leci. A jeśli tak, to jak bardzo. Wypadł bardzo wiarygodnie, jako dyrygent ludzkich emocji. Halina Reijn, czyli reżyserka, zaczęła naprawdę dobrze, ale niestety nie poradziła sobie ze wszystkim w dalszej części filmu. Wydaje mi się, że scenariusz był zbyt długi na taką długość. W sensie, nie dało się pokazać wszystkich scen w wiarygodny sposób. Wiem, co reżyserka chciała przekazać, ale to nie zadziałało w ramach tej historii. Niektóre sceny były nienaturalne lub wymuszone, a inne można było przedstawić lepiej.
Anne Hathaway w The Idea Of You, wypadła bardziej przekonywująco jako postać. Głównie dlatego, że nie cofnęła się w rozwoju do etapu młodej studentki, tylko myśli jak poważna kobieta. Myśli o konsekwencjach, zastanawia się, jak córka oceni jej postępowanie. Stawia też inne, naturalnie pojawiające się pytania. Nicole Kidman w pewnym momencie stała się parodią samej siebie. Zachowuje się jak rozpieszczona studentka, która uciekła z rodzicielskiej smyczy i może się w końcu pobawić. A gdy ją złapią, robi wszystko by się nie wydało. Nie muszę mówić, jak to wygląda. Jasne, czasem skutki zdrady wyglądają podobnie w rzeczywistości, ale tutaj wszystko zaczęło się dziać zbyt szybko. Brakowało wiarygodnej chwili zadumy, zastanowienia się. Nie zaszkodziłoby też dodać kilka neutralnych scen, pozbawionych seksualnych aluzji. Trochę zmarnowano chemię między nimi. Szkoda, bo rzadko kiedy widzę tak dobrze dobranych aktorów.
Nie zrozumcie mnie źle, Nicole przy niektórych naprawdę się postarała. Dobrze przedstawiła np. pociąg do młodego ciała (jeden z najważniejszych atrybutów dla MILF-ów, DILF-ów etc.), pragnienie kontroli, niestabilność emocjonalna i jej losowy charakter (jak jesteśmy napięci, każda stresowa sytuacja to potencjalny zapalnik bomby). Ba! Podobały mi się też te wszystkie niuanse charakteru. Tak, złośliwi sprowadzą to wyłącznie do pikantnych spraw łóżkowych, ale seks to tylko katalizator. Po prostu zabrakło czasu na prawidłowe pokazanie reszty. Widać w serialu Lioness, że Nicole potrafi grać silne postacie kobiece. Wykorzystując kobiece atuty, jak wyostrzone zmysły (lub większe, bardziej wyczulone receptory niż męskie - zbędne detale, chodzi o zdolność), lepsza ocena w kwestiach międzyludzkich. Kobiety potrafią też świetnie prześwietlić człowieka i zgadnąć jego zamiary. Jej rola ma pewne podobieństwa, ale różni się. Czy w tym przypadku zawiniła Halina Reijin? Być może, ma niewielkie doświadczenie, a jej poprzednie filmy nie zdobyły serc krytyków. Niemniej jestem daleki od krytyki, bo wiele rzeczy jej się udało.
Złośliwi mogą powiedzieć, że moja recenzja też się skupia głównie na seksie. I będą mieli rację, ale nie moja wina, że recenzuję taki, a nie inny film. Do połowy oglądałem dobry, momentami bardzo dobry romans dla dorosłych, a potem (w pewnym sensie) fantazje nastolatek ze zbyt wysokim libido. Druga połowa porusza wiele wątków, ale żaden nie jest rozwinięty w pełni satysfakcjonujące. Pojawiają się ciekawe wątki, ale zostają szybko rozwiązane. Albo wszystko idzie tak szybko, że pomimo dobrych chęci, scena nie wybrzmiewa. Wyszło płytko, rozczarowująco... Każdy z tych wątków można było świetnie rozwinąć! Tylko że zrobiono to kosztem całości. Zamiast tego trzeba było pójść w drugą stronę i go skrócić. Ostatecznie dostaliśmy nieskończony produkt, który zaczął kilka tematów, ale nie zostały należyte rozwinięte. W efekcie, podobnie jak część recenzentów, uważam Babygirl za zmarnowany potencjał. Moja ocena to 6, może 6.5/10.