[Introduction]
Nearly nine years ago, a new pop culture phenomenon was born. A series whose success was largely a matter of chance. It happened to be seen by just the right number of people at the right time. I should add that season 1 debuted on July 15th, when most people were enjoying the beautiful weather and spending less time at home. There were a few other such coincidences, but I don't remember them. I only remember reading about them in a friend's post. The Goddess of Fortune happened to spit in that direction, and it fell on the Duffer brothers. While I have warm feelings for this series (creators, cast), I can see its flaws. I don't want to, however, because they're doing it quite well. I mean, I've seen several analyses that rightly pointed out the series' plot inconsistencies (some of them were quite negative – among my friends, Samantha once nicely dissected the series after season 3 or 4). Many of the criticisms are unfortunately true, and the final season is the least coherent of them all. I tried to keep it logical, but the more I talked to my friends, the more I checked "what it was like" online, and therefore added or added to it. I apologize in advance for jumping from topic to topic.
[Actors]
I don't have anywhere else to put this, so I'll write it here. The actors are generally okay, and my only complaints are with the writers. Nancy eliminating professional soldiers... I can believe Hopper, because he's a broken man who doesn't give a damn about dancing (plus he was in the army). Nancy, on the other hand, is a sweet girl. And yes, I have a friend who can shoot (even with a larger caliber), but shooting at a target and shooting at a person are two different things. Especially with such accuracy. And Eleven, who for most of the series has a look on her face like a cat we caught taking a dump. If you haven't seen it, it's more or less the same when someone walks into the bathroom as you are releasing the Kraken. Like I said, the soda went to her head, which is also visible off-set.
But this was supposed to be about the actors. While I wouldn't criticize the show, the Duffer brothers still manage to pull off solid casting. However, the selection process for children and young teenagers is much more demanding. I'll stop here for one sentence – it's worth praising Netflix, which has been truly passionate about children from the start. Actress Holly has a bright future ahead of her, just like Dafne Keen. I've seen Evil Dead (2023), but I don't remember her debut role. However, I'll definitely remember her appearance in Stranger Things. The 14-year-old actress perfectly portrayed a resolute and courageous girl. She captured my attention from the start with her rich array of facial expressions. You can see when she's thinking, when she's sad, or how she's summoning courage. It's literally like seeing a 10-year-old girl who can cope with adversity.
Jake Connelly, as Derek Turnbow, is the second-best new actor. His role is less complex, but he handled it just as well. I don't remember ever seeing a spoiled kid with no internal limitations played so well. Like Nell Fisher, I wasn't seeing an actor, but a real teenager who skipped school. And Derek delivered one of the best "Your mom sucks" lines in pop culture history. As a WarCraft 3 player, I've often seen lines like that, and I appreciate them. It was a juicy swear word against Vecna's face. Besides, all his lines about sucking dick were damn funny. I remember a lot of people complaining about his poster before the show premiered. "Pfft, you're wasting advertising on a fat guy like that?!" I was skeptical myself, but I refrained from commenting. And that's a good thing, because Derek would have said, "Suck my fat one!" Although I had higher expectations for his role in Vecna's household, Derek did a great job with his facial expressions, gestures, and movement. Quite typical of such characters.
As for the rest, they had their ups and downs. Some more, some less. Some contributed to the story, others, better or worse, played up the artificial backdrop. While I found some to be a bit of a nuisance, I generally have no reason to complain. Unless something really starts to "beep" on my radar or has consequences for the remaining episodes, I try to ignore it. Why? Because that's how you find faults in almost every title. They performed at more or less the same level they always have—good enough, which is enough for me. I appreciate them for all those little moments—coming to terms with the fact that they won't see each other anymore (that's how I interpreted that scene on the roof, when the older characters promised to meet up monthly), or with the fact that a certain era has ended (the last RPG session, I got the impression they were pretending to be having a good time because they felt they were growing up. Especially Mike's expressive expression as he observed the younger generation of players).
I forgot to single out the actress and actor. I'll start with Robin, who also has a knack for facial expressions. Her parents (Ethan Hawke and Uma Thurman) gifted her with a knack for moving in front of the camera. She brilliantly portrayed a somewhat scatterbrained but cheerful teenager. If she's not like this in her everyday life, kudos for a believable performance! As for Vecna, Jamie Campbell Bower and Raphael Luce (young Vecna, a scout) were equally believable as the good child who turned evil despite his will. The older one also excelled as the manipulator of young children. And his voice acting is equally impressive.
I wanted to end with an earlier sentence, but I remembered one of the best brother-sister relationships. Dustin and Steve needed that arc, especially after Eddy's sacrifice. I probably would have abandoned the series at the finale if I hadn't experienced that relationship. Even that repulsive Eleven managed to muster some emotion. I don't know how the Duffer Brothers achieved it, but I can't think of another show where the characters had such chemistry with each other. I don't know how the Duffer brothers achieved it, but I can't think of another show where the characters had such chemistry. Especially Dustin and Steve. A nerd raised by a single, crazy mother and a local chad with a strong maternal instinct are one of the best duos ever. You can clearly see how they influenced each other – Steve became a little smarter and started learning more, while Dustin developed his masculine traits. The main characters' relationship is so magical that I can overlook the "Bros before hoes" lie.
[Selected plot holes in S5]
It's clear the creators didn't have a plan for the entire series and made up many things on the fly. The best example is Mind Flayer... As a storyteller myself, I know how it goes. Ideas change, writers forget, perspectives shift over the years... And on top of that, you have to consider at least a few more variables. Certain storylines and characters have to be sacrificed. Sometimes you have to put on a straight face and pretend it was meant to be that way from the start. Sometimes we, the audience, are to blame for assigning too much importance to a given plot point or thinking it will be important later. But the Mind Flayer was teased from the start, and when it came down to it, he was reduced to an overgrown Demogorgon. And that's okay, you can do that – make him an overpowered being who merely seems interesting. Reducing him to a role similar to Cell Max in the new DBS movie wasn't entirely unreasonable. An explanation for those who haven't seen the movie: the creators devoted their time to other, more important, matters, and there wasn't time for a fight. Unless it was a group fight with some large creature that doesn't need much exposition.
Vecna's dogs are a different story. The fact that they weren't in the final episode and weren't even explained is a major plot hole. Damn, they could have added two Demogorgons and it would have been instantly better. Why so few? Because it's clear they were a hindrance to the creators and they didn't want them in the final battle. A translation on par with the Dragon Ball manga would suffice. There, as we see the answer to the question, the comments of much weaker warriors USUALLY explain the cosmic entities well. Is it simple? It is. But at least there's "some," and we have a huge hole. Just like Rafał and I complained so much about this, Paweł proposed a perfectly reasonable argument – MindFlayer was created from those Demogorgons. Okay, I can buy that, but... So why didn't they at least release bats? Sorry, but if the developers didn't bother to at least pretend to plug that hole, I won't bother defending them.
Regarding Vecna's surging power level... As I said in my review of Invincible and Atomic Eve – it's worth having a character like that (as strong as the script requires; another example is Inoue Orihime from Bleach), because sometimes we get so carried away with the scenario that it's better to play that card than to try and figure things out. Is Vecna like that? Sometimes. The final battle itself, aside from the lack of his mutts, was okay. They defeated him on many levels, and he couldn't handle everything. Plus, he'd been through trauma. The clichés themselves aren't the problem, but how we apply them. Rafał and I came up with a solution: since Vecna is fighting on multiple fronts, they could add a scene of him trying to fight in Russia. The professor mentioned it, and we saw it in the previous season, with Vecna always a few steps ahead of our heroes most of the time... I'd swallow that like a monkey whip. I know that sometimes you have to rewrite a lot of the script, but I also know that most of these holes can be patched up without major consequences. What can't be patched up is changing the status quo from season to season.
In my opinion, they're also developing some of the characters rather lazily. They made a mistake similar to Eiichiro Oda's – too many main characters. It's difficult to develop them in a satisfying way. I barely feel like they've aged or significantly deviated from their original selves. Sure, you can't visibly change every character, but this one really stands out. But I'd rather pretend I didn't notice. Getting back to the things that changed over the seasons, I'll limit myself to one point, although there are a LOT to complain about. Some things were so blatantly retconned that when I read about them, I found myself mentally apologizing to Kubo Tite, Akira Toriyama, or Masashi Kishimoto (the creators of Bleach, DB, and Naruto). Every season, there's a different explanation; the Upside Down in Season 1 is completely different from the one we see in subsequent seasons. Samantha, whom I mentioned, also noticed this in her analysis from a few years ago. The Upside Down was toxic, dangerous, and this season, they're slogging through it like it was an easy trail in the not-so-high mountains. And they built a military base there. Not a beachhead, not a weapons cache. The question is why or who you watch Stranger Things for.
[Luck and money]
That doesn't bother me, though. At least not everything. The level of inconsistency is a bit higher than in previous seasons. Aside from the exceptionally unsuccessful second season. It's clear they were caught up in the success of their own idea and didn't think things through. They got lucky (not for the first time, by the way), so it just went from there. A friend of mine, a One Piece fan, once remarked that we will probably never know about many good productions because they never made it beyond their market. Netflix and other streaming services haven't changed much. The algorithms are supposed to make our lives easier, but they're still seriously flawed. And what about 2016? Not to mention the tendency to cut shows, even those with good ratings or decent viewership. As Samantha said, the Duffer Brothers were really lucky from the start.
Netflix has a simple tactic I noticed many years ago. Not that it was groundbreaking, but not everyone noticed it back then. They create mass amounts of content – a lot of bad content, less mediocre content, even less good content, and very few very good content (on a yearly basis). You can complain about Netflix, but it's been making a fortune for years. And if something works and makes money, it's not stupid. What's more, if I were Netflix's CEO, I'd probably do the same. It's profitable for Netflix to "burn" money on 9/10 series, because a 1/10 like Stranger Things gives them the rest. Of course, it's not every year, but if they continue this strategy, they're making a profit. Can the creators manage with a smaller budget? So they get a bit more money for the next season... And so on.
It's like "fodder," like the people in the animated film Wall-E. We're slowly entering a phase where people pay less and less attention to the brand, and only the emotions matter. Or, to put it another way, because I didn't describe it precisely – we've always been this way, but now it's taken to a whole new level thanks to AI, late-stage capitalism, and, consequently, low wages. Low wages mean low-quality entertainment – drinking, drugs, watching TV, playing games. Moreover, we chose this by voting with our wallets. Beyond their origins (movie rentals by mail), Netflix produces and purchases content to keep people watching. Adding up the budgets (respectively - 48 for S1, 72 for S2, 80 for S3, 270 for S4, 400-480 for S5), they spent less than they earned – according to analysts, the Stranger Things brand generated over a billion dollars in profits. Even if you count double that amount for the marketing budget from, say, S3, Netflix certainly has no reason to worry. Merchandise will definitely bring them cash.
[Why else do I like Stranger Things?]
First and foremost, the atmosphere of the series. While I have some reservations about it, it's watched by several generations of viewers: grandparents, parents, and children. I don't know people like that in my circle, but I do from stories told by friends. Just like with Game of Thrones, Top Gun 2, or Dragon Ball (in which case, sometimes even mothers watched with their sons—I remember decades ago, a friend's mother said, half-jokingly, half-seriously, that Vegeta was her crush). It's an elusive magic for which there's no formula. And if someone found it, the CEOs of the largest companies creating this type of content would sink it into cash... And then they'd build a bigger vault to hold even more cash. Besides, I love all the nods to that era (the sounds made by the appliances, the characteristic sound breaks, TV malfunctions, etc.). In later seasons, probably starting with season 4, that's practically gone. But in seasons 1-3... Mmm, my nostalgia was often tickled.
I didn't expect a return to conspiracy theories. As I said in my review of Season 1, such experiments actually took place. The US government wanted to create metahumans with the abilities of the X-Men or other members of the Justice League. In MK-Ultra, pregnant women were drugged and fetuses were examined. Although ultimately nothing came of Eleven's sister, I appreciate her contribution to the ending and the development of this storyline. People are willing to do the worst to gain an advantage. I liked that the creators made Vecna an anti-natalist who believes Earth is a bad place and should be destroyed. This was indeed surprising for the viewer, yet logical at the same time.
[I don't like girls]
After seeing the memes and reading the comments, I thought I'd see a long, stupid, or overly intellectual scene. The actor and crew's explanation for the length of filming didn't help either. After watching it, I no longer laugh at the "12 Hours" scene because I think it was (almost) well done. Will spoke very honestly about his feelings, in a way similar to people with mental health issues ("I'm different, I pretend to be like you because it bothers me"). I didn't see a single ounce of wokeness there, just a normal person talking about their problems. Or rather, how everyone else sees it. Especially back then. The actors did a great job too – Mike and his facial expressions when he began to understand how Will perceived him. The older brother, happy that his younger brother had finally revealed what had been inside him all these years. And Will portrayed it very well. No overacting, no unnecessary excitement. Just an ordinary man talking about his problems. Why did I say "almost"? Because while I can buy that he confessed to his peers or his mother, why were there people there who would only embarrass him? Just to clarify, I'm speaking based on my own experiences and those of others. I've seen several people from the LGBT community say the same thing, and they largely said the same thing.
That said, they've been around for over 30 years. I've seen time and again on both sides, from afar, up close, and from other people's stories (those honest ones, like me, also spoke of their own guilt), that talk of tolerance and acceptance is largely a lie. I know what the creators were trying to say, but people often don't give a damn about other people's feelings. This is how the world should be, but it isn't. It never has been, and it likely won't change for a very long time. Sooner or later, you'll make another mistake. And I'm not just talking about controversial topics like Sad but True, but everything living on Earth is laced with racism (animals and humans quickly spot those who deviate from the norm and are treated as aliens). And we do this even when we know the mechanism. The left is no different from the right in this respect – many people pretend to be tolerant, just as some right-wingers pretend to be heterosexual (for example, there was a similar campaign in the EU this year).
At the same time, we are comfortable egoists, each in their own sphere and at their own level. There is no rule against this. And if anyone claims otherwise, eradicating such traits from a person is difficult and painful. Shinobi, spies, priests, teachers, judges, and military commanders will confirm this. Don't get me wrong. Fortunately, I've met genuinely good people who are tolerant and able to refrain from judgment. This is an extreme minority, and many of them are faking it (discovering certain things or people requires years of searching, full of trials with unpleasant endings), because... we all are faking it. Because each of us has something on our conscience or feels like we're holding onto our negative traits. Yes, you, reading this, also have at least one mask. There's no exception.
[Summary]
Ultimately, I didn't get the finale I'd been waiting for since the end of Season 3. It was good, I felt the emotions while watching, but the ending probably won't stick with me. I didn't like too many things, and what was good (the excellent scene with Hopper and Vecna!) was unfortunately overshadowed by flaws. A fun adventure, but with a somewhat disappointing finale, which I was really looking forward to. And it's not like I was expecting something out of the blue – it's just that this season is clearly lacking in terms of writing. Okay, the lyrics might be weird, but seriously, didn't anyone point them out: there's a plot hole here, there's a plot hole there? My buddies and I figured it out, but the people responsible for the multi-million dollar franchise didn't? The Demogorgons went on vacation, other monsters only existed for one season, the girl is a better shot than the army, and Hopper ends up becoming police chief after shooting the army. I'd seriously give up on it if there weren't SO MUCH of it. Especially since the beginning of this season was boring as hell. The ending wasn't as bad, but it was also disappointing. So... I feel disappointed. It could have been much better, but why bother with the script? ;) Too bad.
[Wprowadzenie]
Blisko 9 lat temu narodził się nowy fenomen popkulturowy. Serial którego sukces był głównie dziełem przypadku. Bo akurat wyświetlił się u odpowiedniej liczby ludzi w odpowiednim czasie. Dodam, że 1 sezon zadebiutował 15 lipca, gdy większość ludzi cieszy się piękną pogodą i mniej przebywamy w domu. Takich zbiegów okoliczności było jeszcze kilka, ale nie pamiętam ich. Pamiętam, że jedynie o nich czytałem w wypowiedzi znajomej. Akurat Bogini Fortuny splunęła w tamtą stronę i spadło na braci Duffer. Choć darzę ten serial (twórców, obsadę aktorską) ciepłym uczuciem, to potrafię dostrzec jego wady. Nie chcę jednak tego robić, bo idzie im to całkiem sprawnie. W sensie, widziałem kilka analiz, które słusznie wytykały fabularną niespójność serialowi (niektóre z nich dawały dużo handicapu - z moich znajomych, Samanta kiedyś ładnie rozłożyła serial na czynniki pierwsze po 3 lub 4 sezonie). Wiele zarzutów jest niestety prawdziwa, a ostatni sezon jest najmniej spójny ze wszystkich. Starałem się zachować jakiś ciąg logiczny, ale im więcej rozmawiałem ze znajomymi, tym częściej sprawdzałem "jak to było" w internecie, a co za tym idzie, dodawałem lub uzupełniałem. Z góry przepraszam za skakanie z tematu na temat.
[Aktorzy]
Nie mam gdzie tego wcisnąć, więc napiszę to tu. Aktorzy są generalnie OK, a jedyne zarzuty mam do scenarzystów. Nancy eliminująca profesjonalnych żołnierzy... Hopperowi mogę uwierzyć, bo to złamany człowiek, który nie pierdoli się w tańcu (+ był w wojsku). Nancy natomiast to urocza dziewczynka. I tak, mam koleżankę, która umie strzelać (nawet większym kalibrem), ale strzelać do tarczy, a do człowieka, to dwa inne tematy. Zwłaszcza z taką celnością. No i Eleven, która przez większość serialu ma minę, jak kot którego nakryliśmy na sraniu. Jeśli tego nie widzieliście, wygląda to mniej więcej tak samo, gdy ktoś wejdzie do łazienki, jak Wy akurat wypuszczacie Krakena na wolność. Tak jak mówiłem, woda sodowa uderzyła jej do głowy, co widać również poza planem zdjęciowym.
No ale miało być o aktorach. Jakkolwiek nie krytykowałbym serialu, bracia Duffer ciągle potrafią przeprowadzić solidny casting. Tylko że proces selekcji w przypadku dzieci i młodych nastolatków, jest znacznie bardziej wymagający. Zatrzymam się na jedno zdanie - warto tu pochwalić Netflixa, który od początku miał naprawdę dobre podejście do najmłodszych. Aktorka Holly ma przed sobą świetlaną przyszłość, jak Dafne Keen. Co prawda widziałem Evil Dead z 2023, ale nie pamiętam jej debiutanckiej roli. Natomiast na pewno zapamiętam jej udział w Stranger Things. 14-letnia aktorka doskonale wcieliła się w rezolutną i odważną dziewczynkę. Od początku przykuła moją uwagę za pomocą swojego bogatego zestawu mimik. Widać kiedy myśli, kiedy jest smutna lub jak zdobywa się na odwagę. Dosłownie jakbym widział 10-letnią dziewczynkę, która potrafi sobie radzić z przeciwnościami losu.
Jake Connelly jako Derek Turnbow, to drugi najlepszy nowy aktor. Jego rola jest mniej złożona, ale poradził sobie z nią równie dobrze. Nie przypominam sobie, kiedy widziałem tak dobrze zagranego rozpieszczonego dzieciaka, który nie posiada wewnętrznych ograniczeń. Podobnie jak Nell Fisher, nie widziałem aktora, tylko prawdziwego nastolatka, który uciekł ze szkoły. No i to Derek powiedział jedno z najlepszych "Twoja stara ssie" w historii popkultury. Jako gracz WarCraft 3, często widziałem takie teksty i doceniam. To był soczysty bluzg na mordę Vecny. Zresztą, wszystkie jego teksty o ssaniu kutasa były cholernie zabawne. Pamiętam, jak przed premierą serialu mnóstwo ludzi narzekało na jego plakat. "Pfff, marnujecie reklamę dla takiego grubasa?!" Sam byłem sceptyczny, ale powstrzymałem się od komentarza. I dobrze, bo Derek powiedziałby: Suck my fat one! Choć miałem wyższe oczekiwania co do jego roli w domu Vecny, to Derek zrobił robotę swoją mimiką, gestykulacją i sposobem poruszania się. Dość charakterystyczne dla takich osób.
Jeśli chodzi o pozostałych, to mieli lepsze i gorsze momenty. Niektórzy więcej, inni mniej. Niektórzy wnosili coś do historii, inni lepiej lub gorzej udawali sztuczne tło. Choć przy niektórych kręciłem nosem, to zasadniczo nie mam powodów do narzekań. Jeśli coś naprawdę nie zacznie "pikać" na moim radarze lub nie wiąże się to z konsekwencjami dla pozostałych odcinków, to staram się nie zwracać na to uwagi. Czemu? Bo w ten sposób można znaleźć błędy niemal w każdym tytule. Prezentowali mniej więcej taki sam poziom, co zawsze - dostatecznie dobry, co mi wystarcza. Doceniam ich za te wszystkie drobne sceny - pogodzenie się z tym, że nie będą się już widywali (tak odebrałem tę scenę na dachu, jak starsi bohaterowie obiecywali, że będą się spotykać co miesiąc) albo z tym, że pewna era już się skończyła (ostatnia sesja RPG, odniosłem wrażenie, jakby trochę udawali, że się dobrze bawią, bo czują że dorastają. Zwłaszcza wymowna mina Mike'a, gdy obserwował młode pokolenie graczy).
Zapomniałem wyróżnić aktorkę i aktora. Zacznę od Robin, która również potrafi operować mimiką. Dostała od swoich rodziców (Ethan Hawke i Uma Thurman) dar do poruszania się przed kamerą. Świetnie wcieliła się w nieco roztrzepaną, ale pogodną nastolatkę. Jeśli nie jest taka na co dzień, wielkie brawa za wiarygodną rolę! Jeśli chodzi o Vecnę, Jamie Campbell Bower i Raphael Luce (młody Vecna - skaut), wypadli równie wiarygodnie jako dobre dziecko, które stało się złe wbrew samemu sobie. Starszy dodatkowo świetnie wcielił się w rolę manipulatora małych dzieci. No i jego gra głosem robi równie dobre wrażenie.
Chciałem zakończyć na wcześniejszym zdaniu, ale przypomniałem sobie o jednym z najlepszych bratersko-męskich relacji. Dustin i Steve potrzebowali tego wątku, zwłaszcza po poświęceniu się Eddy'ego. Zapewne porzuciłbym ten serial na etapie finału, gdyby zabrakło mi tych relacji. Nawet ta odpychająca Eleven wykrzesała z siebie trochę emocji. Nie wiem, jak bracia Duffer to osiągnęli, ale nie umiem sobie przypomnieć innego serialu, w którym postacie miały taką chemię między sobą. Zwłaszcza Dustin i Steve. Nerd wychowywany przez samotną i zwariowaną matkę + lokalny chad z silnym instynktem macierzyńskim, to jeden z najlepszych duetów w historii. Świetnie widać, jak wzajemnie na siebie wpływali - Steve stał się trochę mądrzejszy i zaczął się więcej uczyć, a Dustin nabrał męskich cech. Relacja głównych bohaterów, jest tak magiczna, że mogę przymknąć oko na kłamstwo "Bros before hoes".
[Wybrane dziury fabularne w S5]
Widać, że twórcy nie mieli planu na cały serial i wiele rzeczy wymyślali na bieżąco. Najlepszy przykład to Mind Flayer... Jako, że sam tworzę opowieść, to wiem jak to wygląda. Pomysły się zmieniają, autorzy zapominają, perspektywa na przestrzeni lat ulega zmianie... A do tego trzeba uwzględnić przynajmniej jeszcze kilka zmiennych. Pewne wątki i postacie trzeba poświęcić. Czasem trzeba założyć kamienną twarz i udawać, że tak miało być od początku. Czasem to my widzowie jesteśmy winni, bo przypisujemy zbyt duże znaczenie danemu wątkowi lub myślimy, że będzie ważny później. Tylko że Mind Flayer był teasowany od początku, a gdy przyszło co do czego, to został sprowadzony do roli Przerośniętego Demogorgona. I w sumie OK, tak też można - zrobić z niego przepotężny byt, który jedynie wydaje się być ciekawy. Sprowadzenie go do podobnej roli, co Cell Max w nowym filmie DBS nie było takie bez sensu. Wyjaśnienie dla tych, co nie widzieli tego filmu - twórcy poświecili czas na inne, ważniejsze wg mnie sprawy i nie było czasu na walkę. Chyba że zbiorową z jakimś dużym stworem, który nie potrzebuje zbyt dużo ekspozycji.
Co innego psy Vecny. To że nie było ich w finałowym odcinku i nawet tego nie wyjaśniono, to duża dziura fabularna. Kurde, daliby 2 Demogorgony i od razu byłoby lepiej. Czemu tak mało? Bo widać, że przeszkadzały twórcom i nie chcieli ich w finałowej bitwie. A wystarczyłoby tłumaczenie na poziomie mangi Dragon Ball. Tam jak widzimy odpowiedź na pytanie, to komentarze znacznie słabszych wojowników ZAZWYCZAJ dobrze wyjaśniają kosmiczne byty. Jest to proste? Jest. Ale przynajmniej jest "jakieś", a tak mamy wielką dziurę. Tak jak z Rafałem strasznie na to narzekaliśmy, tak Paweł zaproponował całkiem sensowny argument - MindFlayer powstał z tych Demogorgonów. OK, mogę to kupić, ale... To dlaczego nie wypuścił przynajmniej nietoperzy? Sorry, ale skoro twórcy nie zadali sobie trudu, by przynajmniej udawać, że zakleili tę dziurę, to ja nie zadam sobie trudu broniąc ich.
Jeśli chodzi o skaczący power level Vecny... Tak jak powiedziałem przy recenzji Invincible i Atomic Eve - warto mieć taką postać (tak silną, jak wymaga tego scenariusz, inny przykład to Inoue Orihime z Bleacha), bo czasem tak daleko zapędzimy się z wymyślaniem scenariusza, że lepiej zagrać taką kartą niż kombinować. Czy Vecna taki jest? Czasami. Samo finałowe starcie, pominąwszy brak jego kundli, było ok. Pokonali go na wielu poziomach i nie mógł ogarnąć wszystkiego. Dodatkowo był po przebytej traumie. Klisze same w sobie nie są problemem, tylko to, jak je zastosujemy. Razem z Rafałem wymyśliliśmy rozwiązanie - skoro Vecna walczy na wielu frontach, to mogliby dodać scenę, jak próbuje walczyć w Rosji. Pani profesor o tym wspomniała, widzieliśmy to we wcześniejszym sezonie, Vecna przez większość czasu był zawsze parę kroków przed naszymi bohaterami... Łyknąłbym to jak małpa kit. Ja wiem, że czasem trzeba przepisać kawał scenariusza, ale wiem też, że większość takich dziur można załatać bez większych konsekwencji. Czego nie można załatać, to zmiana statusu quo z sezonu na sezon.
Moim zdaniem, dość leniwie rozwijają też niektóre postacie. Popełnili trochę podobny błąd, co Eiichiro Oda - za dużo głównych postaci. Trudno je wtedy rozwinąć w satysfakcjonujący sposób. Praktycznie nie czuję, że się zestarzały lub znacząco odeszły od swoich pierwotnych wersji. Jasne, nie da się zauważalnie zmienić każdej postaci, ale tutaj naprawdę rzuca się to w oczy. Wolę jednak udawać, że tego nie widzę. Wracając do rzeczy, które zmieniały się na przestrzeni sezonów. Ograniczę się do jednego punktu, choć można narzekać na BARDZO wiele. Niektóre rzeczy były tak bezczelnie retconowane, że gdy o nich czytałem, przepraszałem w myślach Kubo Tite, Akirę Toriyamę lub Masashiego Kishimoto (autorów Bleacha, DB i Naruto). Co sezon, to inne wyjaśnienie, Upside Down w S1 zupełnie różni się od tego, które widzimy w kolejnych. Samanta o której wspominałem, też to zauważyła w swojej analizie sprzed paru lat. Upside Down było toksyczne, niebezpieczne, a w tym sezonie popierdalają po nim, jakby to był łatwy szlak w niezbyt wysokich górach. No i postawili tam wojskową bazę. Nie przyczółek, nie magazyn z bronią. Kwestia dla czego lub kogo oglądacie Stranger Things.
[Szczęście i pieniądze]
Mi to jednak nie przeszkadza. Przynajmniej nie wszystko. Poziom niespójności jest trochę większy, niż w poprzednich sezonach. Pomijając wyjątkowo nieudany, drugi. Widać, że zachłysnęli się sukcesem własnego pomysłu i nie przemyśleli reszty. Mieli farta (nie pierwszy raz zresztą), więc dalej samo poszło. Moja znajoma, fanka One Piece, zauważyła kiedyś, że o wielu dobrych produkcjach pewnie nigdy się nie dowiemy, bo nie wyszły poza swój rynek. Netflix i inne serwisy streamingowe niewiele zmieniają. Algorytmy mają w teorii ułatwiać nam zadanie, ale nadal są mocno niedoskonałe. A co dopiero w 2016? Nie wspominając o tendencji do ucinania seriali, również tych dobrze ocenianych lub nie najgorzej oglądanych. Jak to Samanta powiedziała, Bracia Duffer od początku mieli naprawdę dużo szczęścia.
Netflix ma prostą taktykę, którą zauważyłem wiele lat temu. Nie żeby to było odkrycie, ale nie każdy wtedy zwrócił na to uwagę. Tworzą masowe treści - dużo słabych treści, mniej przeciętnych, jeszcze mniej dobrych, niewiele bardzo dobrych (mówiąc o rocznej perspektywie). Możecie narzekać na Netflixa, ale od lat zarabia na tym grubą kasę. A skoro coś działa i przynosi pieniądze, nie jest głupie. Powiem więcej, gdybym był na miejscu CEO Netflixa, sam bym pewnie tak robił. Netflixowi opłaca się "spalić" pieniądze na 9/10 serialach, bo ten 1/10 jak Stranger Things, zwraca im resztę. Wiadomo, nie w każdym roku, ale skoro kontynuują tę strategię, to wychodzą na +. Twórcy poradzą sobie z mniejszym budżetem? To dostają nieco więcej forsy na kolejny sezon... I tak dalej.
To taka "pasza", jak u ludzi z filmu animowanego Wall-E. Powoli wchodzimy w ten etap, gdy ludzie zwracają coraz mniejszą uwagę na markę, a liczą się tylko emocje. Albo inaczej, bo niedokładnie to opisałem - tacy byliśmy od zawsze, ale teraz to wchodzi na inny poziom przez AI, late-stage kapitalizm, a co za tym idzie, niskie wypłaty. Niskie pensje, to niskiej jakości rozrywka - czyli chlanie, narkotyki, oglądanie TV, granie w gry. Dodatkowo sami to wybraliśmy głosując portfelem. Pomijając ich początki (wypożyczalnia filmów drogą pocztową), Netflix produkuje i skupuje treści po to, by ludzie ciągle oglądali. Sumując budżety (odpowiednio - 48 - S1, 72 - S2, 80 - S3, 270 - S4, 400-480 - S5), wydali mniej niż zarobili - wg analityków, marka Stranger Things wygenerowała ponad miliard dolarów zysków. Nawet jeśli liczyć drugie tyle na budżet marketingowy od powiedzmy S3, to Netflix na pewno nie ma powodów do obaw. Merchendise na pewno przyniesie im gotówkę.
[Za co jeszcze lubię Stranger Things]
Przede wszystkim klimat serialu. Choć mam do niego pewne zastrzeżenia, to ogląda go kilka generacji widzów. Dziadkowie, rodzice, dzieci. W moim otoczeniu nie znam takich ludzi, ale z opowiadań znajomych już tak. Tak jak w przypadku Gry o Tron, Top Gun 2 lub Dragon Ball (w tym przypadku czasem nawet mamy oglądały ze swoimi synami - pamiętam jak kilkadziesiąt lat temu, mama jednego z kolegów powiedziała pół-żartem pół-serio, że Vegeta jest jej crushem). Jest to nieuchwytna magia, na którą nie ma wzoru. A gdyby ktoś go znalazł, CEO największych firm tworzących content tego typu, utopiliby go w gotówce... A potem zbudowaliby większy skarbiec, by pomieścić jeszcze więcej forsy. Poza tym kocham te wszystkie nawiązania do tamtych czasów (odgłosy wydawane przez sprzęty, charakterystyczne załamania dźwięku, awarie telewizorów etc.). W późniejszych sezonach, chyba od 4, tego już praktycznie nie ma. Natomiast w 1-3... Mmm, moje poczucie nostalgii było często łechtane.
Nie spodziewałem się powrotu do teorii spiskowych. Tak jak mówiłem przy recenzji S1, takie eksperymenty faktycznie miały miejsce. Rząd USA chciał stworzyć meta-ludzi o zdolnościach X-Menów, czy innych członków Justice League. Przy MK-Ultra podawano narkotyki ciężarnym kobietom i badano płody. Choć ostatecznie nic nie wyszło z siostrą Eleven, to doceniam jej wkład w zakończenie oraz rozwinięcie tego wątku. Ludzie dla zdobycia przewagi są gotowi na najgorsze działania. Podobało mi się to, że twórcy zrobili z Vecny anty-natalistę, który uważa że Ziemia jest złym miejscem i należy ją rozpierdolić. To było faktycznie zaskakujące dla widza, a jednocześnie logiczne.
[I don't like girls]
Po zobaczeniu memów i przeczytaniu komentarzy, myślałem że zobaczę długą, głupią lub nadmiernie przeintelektualizowaną scenę. Tłumaczenie aktora i ekipy ws. długości kręcenia tej sceny też nie pomagało. Po jej obejrzeniu, nie śmieję się już z tych "12 godzin", bo uważam że (prawie) dobrze to zrobiono. Will mówił bardzo szczerze o swoich uczuciach, w podobny sposób do ludzi zaburzonych ("jestem inny, udaję takiego jak wy, bo mi to przeszkadza"). Nie widziałem tam ani grama woke'izmu, tylko normalnego człowieka, który opowiada o swoich problemach. Czy raczej, jak to widzi cała reszta. Zwłaszcza w tamtych czasach. Aktorzy też się spisali - Mike i jego mimika, gdy zaczął rozumieć, jak postrzega go Will. Starszy brat, który cieszy się, że młodszy w końcu zdradził, co w nim siedziało przez tyle lat. No i Will przedstawił to bardzo dobrze. Bez szarżowania, bez niepotrzebnej ekscytacji. Po prostu zwyczajny człowiek opowiada o swoich problemach. Dlaczego powiedziałem "prawie"? Bo o ile mogę kupić, że przyznał się swoim rówieśnikom, czy mamie, o tyle po co byli tam ludzie, którzy jedynie by go peszyli? Żeby nie było, mówię o tym na bazie własnych oraz cudzych doświadczeń. Widziałem wypowiedzi kilku ludzi ze środowisk LGBT i mówili w dużej mierze to samo.
To powiedziawszy, żyją już ponad 30 lat. Wielokrotnie widziałem po obu stronach, z daleka, z bliska, z cudzych opowiadań (ci szczerzy jak ja, też mówili o własnej winie), że gadka o tolerancji i akceptacji, to w dużej mierze okłamywanie ludzi. Wiem co chcieli powiedzieć twórcy, ale ludzie często mają w dupie uczucia innych ludzi. Tak powinien wyglądać świat, ale nie wygląda. Nigdy nie wyglądał i raczej przez bardzo długi czas się to nie zmieni. Prędzej czy później powiesz / popełnisz inny błąd. I nie mówię tylko o kontrowersyjnych tematach Sad but true, ale wszystko co żyje na Ziemi, jest podszyte rasizmem (zwierzęta i ludzie błyskawicznie zauważają osoby, które odbiegają od normy i są traktowani jak obcy). I robimy to nawet wtedy, gdy znamy ten mechanizm. Lewica pod tym względem nie różni się zasadniczo od prawicowców - wielu ludzi udaje tolerancyjnych, tak jak niektórzy prawicowcy udają heteroseksualnych (żeby nie szukać daleko, w tym roku na terenie UE była podobna akcja).
Jednocześnie jesteśmy wygodnymi egoistami, każdy w swoim zakresie i na swoim poziomie. Nie ma od tego reguły. A jak ktoś twierdzi inaczej, wykorzenienie takich cech z człowieka jest trudne i bolesne. Shinobi, szpiedzy, kapłani, nauczyciele, sędziowie, dowódcy wojskowi to potwierdzą. Nie zrozumcie mnie źle. Poznałem, na całe szczęście, szczerze dobrych ludzi, którzy są tolerancyjni i potrafią powstrzymać się od oceniania. To jest skrajna mniejszość, a wielu z nich udaje (odkrycie niektórych rzeczy lub ludzi, wymaga wielu lat szukania pełnych prób z niefajnym zakończeniem), bo... wszyscy udajemy. Bo każdy z nas ma coś na sumieniu albo czuje, że trzyma na uwięzi swoje negatywne cechy Tak, ty czytający ten tekst, też masz przynajmniej jedną maskę. Nie ma od tego wyjątku.
[Podsumowanie]
Ostatecznie nie dostałem finału, na który czekałem od zakończenia S3. Było spoko, w trakcie seansu czułem emocje, ale zakończenie raczej nie zapadnie mi w pamięci. Zbyt wiele rzeczy mi się nie podobało, a to co było spoko (doskonała scena z Hopperem i Vecną!), niestety zostało przykryte słabostkami. Fajna przygoda, ale z trochę rozczarowującym finałem, na który naprawdę czekałem. I to nie jest tak, że oczekiwałem niewiadomo czego - po prostu ten sezon jest ewidentnie niedopracowany pod względem scenariusza. Ok, teksty mogą być dziwne, ale serio nikt im nie zwrócił uwagi: tu jest dziura fabularna, tam jest dziura? Ja ze swoimi kumplami ogarnęliśmy to, a ludzie odpowiedzialni za wielomilionową franczyzę nie? Demogorgony poleciały na wakacje, inne potwory istniały tylko w ramach jednego sezonu, dziewczyna strzela lepiej niż wojsko, a Hopper na końcu zostaje komendantem policji po strzelaniu do wojska. Ja bym serio machnął na to ręką, gdyby nie było tego AŻ TYLE. Zwłaszcza, że początek tego sezonu był nudny jak cholera. Zakończenie mniej, ale też mnie rozczarowało. Zatem... Czuję się rozczarowany. Mogło być znacznie lepiej, ale po co pracować nad scenariuszem ;). Wielka szkoda.