Gezocht, met spoed, een plek ver weg, verstopt in het bos
Het is vijf uur in de ochtend, de kat vindt dat het wel tijd voor mij is om op te staan. Dat vindt hij overigens iedere dag. Want als ik eenmaal gewassen en gekleed beneden ben dan krijgt hij zijn 'snoepies'. Nog even draaien en keren, zeven uur is ook nog op tijd. Mijn brein gaat inmiddels wel al in een hogere versnelling. In slaap vallen als ik op bed ga is een makkie, 3-2-1-Zzzzzzz, dat is wel eens anders geweest. Een enkele keer komt het nog voor dat het mislukt. Mijn bio-wekker maakt mij altijd op tijd wakker, hoe laat ik er ook induik. Wil ik aan een uurtje of zes a zeven slaap geraken dan zal ik zeker voor elf naar dromenland mogen vertrekken. Afgelopen nacht waren het er ongeveer 5, net als gisteren. Eigenlijk hoef ik geeneens meer een alarm op m'n mobiel te zetten. Alhoewel, het zal maar net gebeuren dat ik het laat en prompt snurk ik natuurlijk rustig door. Want zodra er vertrouwd wordt op een biologisch systeem gaat het geheid verkeerd. Althans zo werd mij dat herhaaldelijk verteld de afgelopen twee jaar.
Half 6 sta ik naast mijn bed. 'Loe-Loe' de witte lawaai sirene kat hoor ik de trap oprennen. "Toep-Toep-ToepToep-...-ToeToeToe-ToeToep.", ja omschrijf zo'n geluid maar eens. Zelf heb ik de associatie met een riedeltje van een TV programma, uit een ver en duister verleden toen ik nog naar dat kassie keek. 'Brandpunt' heette het geloof ik, het had zo'n dramatisch intro. Ach, wat dan ook, je had er bij moeten zijn, denk ik, of wellicht juist niet. Want recent merk weer hoe erg het mij triggered. Want hoewel dat ding hier thuis als een dood schilderij al jaren stof staat te vangen is dat elders waar ik kom niet zo. Een gesprek vermengt zich met het luide volume van het apparaat der propaganda en censuur. Als je dan echt een gesprek wilt met mij, doe dat schijt ding dan eens uit. Regelmatig geef ik dan aan dat ik de ander niet kan verstaan doordat de ruimte gevuld wordt met de blikken klanken van de Televisie. En ik wil natuurlijk ook niet onbeleefd doen door de hele tijd door het gesprek van die mensen op TV heen te praten. Want ik ben anders opgevoed.
Een van de eerste dingen die ik 's morgens doe is aantal oefeningen met gewichten. Daar heb ik niet altijd zin an. Zeker niet om half zes. Mijn gesteun, gekreun en gepuf is dan duidelijk hoorbaar. De wereld is nog in een staat van algehele sereniteit en dat maakt al het geluid meteen enorm luidt. "Jij was er vroeg bij vanmorgen, ha ha ha...", zal net iemand uit de buurt het gehoord hebben. En dat ik dan daar weer een verkeerde uitleg aan geef, zodat er weer een bizar gesprek volgt. Zo geweldig is het allemaal niet, maar voor mij voldoende en met een persoonlijke drijfveer. Net als het lopen en fietsen van langere afstanden. Stoppen met TV kijken, radio luisteren en actief zijn op de vele sociale media kanalen levert overigens enorm veel vrije tijd op. Muziek luister ik overigens nog wel af en toe, maar dan vrij van reclame en zeker zonder het zogenaamde 'nieuws'. Want dat is hoe dan ook al achterhaald en feitelijk al 'ouds'.
Terwijl ik dit zo in tik merk ik dat ik het geluid van duiven wel erg eentonig vind. Inmiddels heb ik al twee koppen koffie achterover gegooid en denk ik dat er nog wel een derde bij kan. Doe ook mijn best om 's morgens in ieder geval wel te ontbijten. Koffie is dan handig om het wat door te spoelen. Er zijn zo van die ochtend rituelen die ik uitvoer en ik bedenk mij net dat ik het innemen van de supplementen vergeten ben. Daar drink ik dan een halve liter water bij, ook zoiets, maar dan drink ik tenminste wel. Want zo is mij verteld dat dit beter is. Vele vrouwen getuigen daar regelmatig van, dus dan neem ik dat op den duur aan. Want zij zijn voor mij de hoeders van de menselijke gezondheid. Al begrijp ik al dat gepoederd en geschminkt dan weer minder, maar dat heeft dan ook weer niks met gezondheid te maken. Als ik het musk geurtje voorbij ruik komen dan denk ik toch overigens wel even dat zij een goede smaak heeft. Die geur past overigens niet bij iedere dame, zo heb ik mij laten vertellen. Maar dat geldt overigens ook voor de na het scheren geurtjes van mijn geslacht genoten. Al werd mij laatst duidelijk gemaakt dat ik dat niet meer zo hoor te benoemen.
En dan wil ik naar het bos, diep verscholen tussen de bomen, wonen in een chalet, kat en een hond, grote verwilderde tuin, met olifantenpaadjes. Een plek waar geen enkele ambtenaar des staats mij ook maar zal willen zoeken. Waar zelfs de postbode, euh postbezorger, ver vandaan blijft, omdat er wilde wolven zijn gespot. Dat blijkt dan eigenlijk het merk hond te zijn die ik heb gekozen, maar weten zij veel. En ook de bezorgers busjes komen er niet, want de wegen zijn onbegaanbaar, het zijn modderpaden, bij tijd en wijle. Alleen mensen die mij nog dierbaar zijn weten het te vinden en zij blijven van harte welkom. Ja, ik ben hard op weg om een kluizenaar te worden en ik vind het zelf prima. Als ik onderweg ben dan eet ik rond deze tijd van het jaar regelmatig wilde zwarte bramen. Die blijven overigens gewoon rustig hangen als ik er aan kom. Met het eten van enkele er van kan ik zo weer een aantal uren vooruit zonder een dorst- en of hongerklop te krijgen.
"Maar 'Mopperman', dat is toch echt een wolf hoor, hoe kom je daar in vredesnaam aan?", zal een dierbare met gedegen veterinaire kennis mij dan wellicht vragen. Meegenomen van de Veluwe, of eigenlijk gesteld kwam ze achter mij aan lopen, zonder dat ik het eerst in de gaten had. Zoiets zal het dan vast wel zijn. Natuurlijk kunnen de grote wilde boskat, ook een aanlopertje, en de wolf het reuze met elkaar vinden. Ze zijn beide ook niet mijn eigendom, ze kunnen gewoon, ongechipt, gaan en staan waar ze willen. En ik mag onderdeel van hun roedel zijn, al heet dat bij katten wellicht anders. "En dat is een Europese wilde kat, de Felis Sylvestris, geen gewone verwilderde huiskat!", zal mij dan vast ook nog mede gedeeld worden. Grappig is dan dat ik hem Sylvester genoemd heb en haar noem ik Luupie. Het alarm van mijn mobiel gaat af, dat betekend dat het zo tijd is voor Stuiterbal om mij uit te laten. Dat is overigens een zogenaamde Boeren Fox Terrier, al is dat volgens de serieuze honden merk volger geen echt 'ras' en volgt er een heel gedreven relaas over wat wel 'echte rassen' zijn. En dat gaat allemaal voor mij echt nergens over. Het mankeert er nog maar net aan dat het vervolgens over de geslacht-neutraliteit van rashonden gaat.
Zucht, ik wil weer naar het bos! Maar eerst ga ik straks een lange loop richting Tusschenwegen maken met Jef, ook wel bekend als 'Stuiterbal'. Daar laat ik hem bij het water helemaal los gaan. Als een hazewind collega hond gaat hij dan rennen. Behalve dat er geen nep konijn voor hem uitgaat en hij voor mensen zijn ren kunsten op een baan moet vertonen. Over mensen en rennen ging het ook toen ik om vijf uur vannacht in bed begon te malen. Iets waar ik mee geconfronteerd werd toen ik gisteren bij een dierbare seniore medemens thuis kwam. De TV stond lekker op loeien en aldaar zag ik tienduizenden mensen hutje mutje op elkander richting een race circuit gaan ergens in een ander deel van Nederland. Een verslaggever ter plaatse, is enthousiast aan het vertellen over de zeker zestigduizend mensen die hier naar de trainingen van dit race evenement zijn gekomen. Ergens hiervoor zag ik sporters elders op de wereld met een kappie op, want verschil moet er zijn. Het contrast is enorm, en ik vond het allemaal, hoe dan ook, al een grote farce. In de studio is ook ene Floor (zo heet ze geloof ik), mij wordt verteld dat zijn een 'pot' is en toch eigenlijk heel leuk. Wel, zelf ik ben in essentie a-seksueel en werkelijk doodsaai en ook dat doet helemaal niet ter zake.
Floor haar gezicht staat op onweer als haar gevraagd wordt wat ze er van vindt. En ik begrijp dat volkomen. Ze benoemt de hypocrisie van dit alles op een hele nette wijze. Dat ze zo geïrriteerd is komt vast doordat een homoseksuele non-gender wezen van vlees en bloed is die zelfstandig kan nadenken en weet wanneer zelfs ironie nog onvoldoende is om hypocrisie aan de kaak te stellen. Top hoor Floor, respect, zeker omdat jouw betoog lekker rap terzijde werd geschoven kwam het juist harder aan. Want chauvinistisch Nederland heeft eerst even iets te vieren. Wie boeit al die festivals en meerdaagse evenementen dan ook nog. Het mea culpa van de demissionair minister president wordt later dit jaar verwacht, al heeft hij hier van nog geen actief bewustzijn. Denkt u er wel even aan dat u ook uw derde, vierde, vijfde en zeshonderd en zessen en zestigste injectie komt halen? Echt he, dit is toch een enorme farce. Wie neemt die hele 'virale' toestand nou nog serieus dan? Zelf deed ik dat al niet vanaf het begin, maar nu moet het toch inmiddels ook wel tot de grote massa doordringen?
Pfff, rustig aan, ik mag wel aan mijn bloeddruk gaan denken. Want hoewel een door mij bijzonder gewaardeerde medemens mij recent flink jonger schatte ben ik toch in jaren al veel dichter bij de dood dan ik inmiddels in tijd van mijn geboorte ben verwijderd. Ondertussen heerst de gekte in een deel van de wereld en ik wil er het liefst helemaal niks meer mee te maken hebben. Helaas kan ik mij daar nog niet compleet aan onttrekken. Wellicht vind ik eerdaags dat verborgen plekje ergens diep in het bos. Daar waar ik de rest van mijn leven door kan brengen met mijn wolf en wilde kat. Samen met hen die mij dierbaar zijn en die ik altijd met open armen welkom zal heten.
Maar goed, eerst zo maar weer eens met Stuiterbal er op uit en dan denk ik dat ik mijn fiets pak en richting een bosrijk gebied vertrek.
Maak er wat van!
Gezien vanuit een plekje waar nauwelijks iemand komt.
Werk van mijn eigen hand.
