တကယ်တမ်းအခုလိုချည်းနေနေရတာ သိပ်တော့အဆင်မပြေလှဘူး။လူတွေက လုပ်နေကြအရာတွေကို မလုပ်ရဘဲ ဖြတ်သန်းရတဲ့တစ်နေ့တာဟာ တစ်ခုခုလိုနေသလိုချည်း ခံစားနေရတာကတော့ အမှန်ပါပဲ။
ပုံမှန်လုပ်နေကြအရာတွေကို မလုပ်ရသေးတဲ့အချိန်မှာ တခြားဟာတွေ မရှိ ရှိတာရှာကြံပြီးလုပ်နေရပေးမယ့်လဲ တစ်ခါတစ်လေတော့ သတိရမိတယ်။ဒီလိုအချိန်မှာ အရင်ကဆို ငါဘာတွေလုပ်နေတယ်၊ဒါလုပ်ပြီး ဘာတွေထပ်လုပ်စရာကျန်သေးတယ်ဆိုပြီး သူ့ဟာနဲ့သူ အဆင်ပြေနေခဲ့တယ်။
အခုတော့ အဆင်ပြေနေဖို့သာသာ ရှိနေတဲ့အရာလေးတောင် ပျောက်ပျက်မလို့ကိုဖြစ်လို့နေပါတယ်။ပျင်းရီခြင်းရဲ့အကျိူးကျေးဇူးတွေခံစားနေရတယ်လို့ ပြောရင် မှန်ပါလိမ့်မယ်။အခုမှပဲ ကွကိုယ်ပဲ ဆောက်တည်ရာ မရဖြစ်လို့ကို နေပါတယ်။လူတိုင်ကတော့ အခက်အခဲကိုယ်စီတွေရှိပါတယ်။အဓိက ကတော့ ထိုအခက်အခဲကို ဖြေရှင်းတတ်ဖို့ပဲလိုအပ်တာပါ။
အခုတော့ ထိုပျင်းရီးခြင်းကနေ အခက်အခဲဆိုတဲ့အရာကြီးကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ရက်၃၀ ဆိုတဲ့ကာလကြီးကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဖြတ်သန်းရတာကတော့ သိပ်တော့ ဘဝင်မကျပါပေ၊ဘဝမကျပေးမယ့်လဲ ကိုယ့်လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရတယ်လို့ပဲ ခံယူထားလိုက်ပါတယ်။
