ကျမ ယခုတာဝန်ကျသော နယ်မြို့လေးသည် အေးချမ်းလှသည်။ လူဦးရေသိပ်ပြီး မထူထပ်ဘဲ အစားအသောက်ပေါများပြီး ရာသီ ဉတုကလည်း နေလို့ကောင်းလှသဖြင့် ဒီမြို့လေးမှာ တာဝန် ထမ်းဆောင်ရတာ ပျော်ပါသည်။ ရုံးကလည်း အဝေးကြီးမှာ မဟုတ်။ ဆယ်မိနစ်လောက်လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ရုံးရောက်သည်။ နယ်ခံတွေ က ရိုးသားလှသလို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကလည်း ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိသဖြင့် ဒီမြို့လေးကို သံယောဇဉ်ရှိလာရသည်။
ကျမရုံးသွားရာလမ်းတွင် သတိထားမိသည့် အိမ်တစ်အိမ်ရှိသည်။ ခြံ ကြီးကကျယ်သလောက် ခြံထဲတွင် အရိပ်ရအပင်နှင့် အလှသစ်ပင် များ စုံလင်စွာစိုက်ပျိုးထားသည်။ နောက်အနားယူဖို့ စားပွဲထိုင်ခုံ လေးလဲ ချထားသည်။ ကျမအကြိုက်ဆုံးမှာ နှင်းဆီပန်းပင်တွေ ဖြစ်သည်။ ခြံဝန်းနှင့်ကပ်လျက်တွင် အရောင်စုံနှင်းဆီပန်းတွေ စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် သဘောကျမိရင်း ရုံးသွားတိုင်း ထိုခြံထဲကို အမြဲငေး ကြည့်မိတတ်သည်။
ငေးမောရင်း သည်လောက်လှသော ထိုခြံကြီးထဲမှာ ဘယ်လိုမိသားစု များနေထိုင်ကြသလဲဆိုပြီး ထပ်ဆင့်စိတ်ဝင်စားလာသည်။ တစ်နေ့ တော့ ထိုခြံဝန်းကြီးတွင် နေထိုင်ကြသော မိသားစုအကြောင်း သိ လာရသည်။ ကျမနှင့် ရုံးတွင် ညီအမသဖွယ်ချစ်ရသော ကြူကြူက ပြောပြခြင်းဖြစ်သည်။ သူမပြောပြမှ ထိုခြံကြီးရှင် လင်မယားကို ပိုမို စိတ်ဝင်စားမိသည်။
ထိုခြံပိုင်ရှင်လင်မယားမှာ အငြိမ်းစားကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် အငြိမ်း စားကထိကဆရာမတို့ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးက သူ့အမျိုးသမီးဆရာမ ကြီးကို အလွန်ချစ်သည်။ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဆရာမကြီး၏အဆုံး အဖြတ်သာ အတည်ဖြစ်သည်။ ယခုခြံထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားသော အပင်များကလည်း ဆရာမကြီးက လိုချင်သည်ဆို၍ ဆရာကြီးက ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ ဆရာကြီးတို့အရွယ်ဆိုလျှင် ချစ်တာလို့ပြောခြင်း ထက် မေတ္တာဟုသုံးနှုန်းမှ သင့်လျော်မည်ထင်သည်။ ဆရာကြီးနှင့် ဆရာမကြီးတို့နှစ်ဦးလုံး ချမ်းသာသော ပညာတတ်များဖြစ်ပေမယ့် မာန်မာနနည်း၍ထင် သူတို့၏မျက်နှာများကိုကြည့်ရသည်မှာ အေး ချမ်းလှသည်။ သူတို့ဇနီးမောင်နှံတွင် သမီးလေးနှစ်ဦးရှိသည်။ သမီး လေးများမှာလည်း လိမ္မာရေးခြားရှိ၍ ချစ်စရာကောင်းလှသည်။
ယခင်က အိမ်၏ဝေယျာဝစ္စကို မိသားစုအားလုံးတက်ညီလက်ညီ လုပ်ကြသော်လည်း သမီးနှစ်ဦးလုံး တက္ကသိုလ်မှ ဆရာမများဖြစ်ကြ သဖြင့် မိဘများကို အချိန်ပြည့် မပြုစုနိုင်တော့ပေ။ ထိုအခါ အိမ် အကူ ခေါ်ရန်လိုအပ်လာသည်။ ခင်မင်သူတစ်ဦးက မိတ်ဆက်ပေး၍ ဆရာမကြီးတို့အိမ်သို့ မနှင်းအေးအမည်ရှိ အိမ်ဖော်တစ်ဦးရောက် လာသည်။
တကယ်တော့ မနှင်းအေးဟာ အိမ်ဖော်လို့သာခေါ်ရသည်။ အိမ်သား တစ်ယောက်နှင့်မခြားပေ။ ဆရာကြီးတို့လင်မယားကိုလည်း မိဘ သဖွယ်ပြုစုသည်။ ဆရာကြီးတို့၏ သမီးနှစ်ယောက်ကိုလည်း အမ အရင်းပမာ ဆက်ဆံသည်။ နှစ်ကာလကြာလာတော့ တစ်ဦးက မေတ္တာ တစ်ဦးကစေတနာဆိုသလို ဆရာကြီးတို့လင်မယားက လည်း မနှင်းအေးအပေါ် သမီးအရင်းသဖွယ် သဘောထားလာကြ သည်။
လခအပြင် အပိုဆုအဖြစ် ရွှေဆွဲကြိုး၊ ရွှေလက်ကောက်များကိုပါ ဆင်လာသည်။ အလျဉ်းသင့်တိုင်း မုန့်ဖိုးဆိုပြီး လခထက်ပိုပေးတတ် လာသည်။ ဆရာကြီးတို့လင်မယားက မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ချမ်းသာသည့် သူများဖြစ်သည့်အပြင် သူတစ်ပါးကျေးဇူးသိတတ်၍သာ ထိုသို့ ဆင်ယင်ခြင်းဖြစ်မည်။ မနှင်းအေးကလည်း လိမ္မာသည်ကိုး။ ကိုင်းကျွန်းမှီ ကျွန်းကိုင်းမှီပေါ့။ သူတို့၏ အိမ်လေးသည် ထိုစဉ်က ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ သီရိဂေဟာလေး ဖြစ်ခဲ့သည်။ မသန္တာဆိုသည့် အမျိုး သမီး ရောက်မလာခင်အထိပေါ့။
ဆက်ရန်ရှိပါသေးသည်။
