The Buddhists Burmans should be called role models when it comes to making donations. They are the kind of people who are happy to donate.
There are many donations in Myanmar. From there, I will write about the valuable donation. In the past, when farmers were free from the rain and harvested their crops and were happy with their money, large donations were celebrated with great pomp and ceremony. On the day of the donation,everyone was treated to food.
As time have changed, so did the standard of living. I grew up in the city. Therefore,we do not enjoy the happy essence of village traditional donation.
If we have a donation in Mandalay,we know in advance which house will donate on which day before the donation date. In the villages, we have heard that they go to the donation house before the donation day and help prepare onions and rice for the donation ceremony. l think it will be a lot of fun. City donors order food to be served at the event from restaurants.
We virgins are happy when there is a donation. Donors are invited to accompany the beautiful and complete virgins in the community with items (eg towels, make-up boxes, shirts) to accompany the donation tours. At that time,we virgins were happy to consult and prepare for the donation ceremony.
Donation events in Mandalay are held for two days, "First Donation Day, Second Donation Day". On the first day of donation, donors, Virgins,Relatives and friends make the most beautiful preparations and walk around the community. We first had to go to the Mahamuni Pagoda by car. Then we had to go to the Mandalay Hill. We had to go to those places to pray.
After they went to the monastery donated by donors and donated alms to the monks. Afterwards, the relatives and friends who accompanied the donation were treated to food. On the second day of the big donation, the guests came to congrats. At that time, the guests were served with food.
After that,the donation ceremony was successfully completed and they listened to the sermon. lt is a valuable donation.
Credit image
ကျွန်မတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဗမာလူမျိုးများတွင် "မရှိလို့မလှူ၊မလှူလို့မရှိ"ဟူသော စကားပုံတစ်ခုရှိပါသည်။ အလှူအတန်းပြုလုပ်သောနေရာတွင် ဗမာလူမျိုးများသည် စံပြပုဂ္ဂိုလ်များဟုခေါ်ရမည်သာဖြစ်ပါသည်။ လှူဒါန်းနေရရင် ပျော်နေတတ်သောလူမျိုးများသာဖြစ်ကြပါသည်။
ရှင်ပြု၊နားသအလှူ၊ အိမ်တက်မင်္ဂလာအလှူ၊ မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေးအလှူ စသည့်အလှူများစွာရှိပါသည်။ ထိုအထဲမှ ကျွန်မသည်ရှင်ပြု၊နားသအလှူအကြောင်း ရေးသားပါမည်။ ရှေးယခင်က တောင်သူဦးကြီးများသည် မိုးလေကင်းလွတ်၍ စပါးများရိတ်သိမ်းပြီး ငွေရွှင်လူရွှင်ဖြစ်နေသည့်အချိန်အခါများတွင် အလှူပွဲကြီးများကို ခြိမ့်ခြိမ့်သဲသဲ စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ကျင်းပကြပါသည်။ အလှူနေ့တွင် "ထမင်းရည်ချောင်းစီး မောင်းတီးပြီးလှူ" ဆိုသည့်အတိုင်းရွာလုံးကျွတ် မီးခိုးတိတ်အောင် ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြပါသည်။
ခေတ်အဆက်ဆက် အချိန်ကာလတွေပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ လူနေမှုအဆင့်အတန်းတွေလည်း တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မသည်လည်း မြို့မှာမွေး မြို့မှာကြီးပြင်းလာခဲ့ရ၍ ကျေးရွာဓလေ့အလှူများ၏ ပျော်ရွှင်မှုအနှစ်သာရများကို မခံစားရပါ။ ကျွန်မတို့မန္တလေးမြို့၏ ရှင်ပြု၊နားသအလှူများ၏ ဓလေ့များကိုတော့အပြည့်အဝခံစားရပါသည်။
ကျွန်မတို့ မန္တလေးမြို့တွင် ရှင်ပြု၊နားသအလှူတစ်ခုရှိပြီဆိုရင် အလှူရက်မရောက်ခင်ကတည်းက ဘယ်အိမ်ကတော့ဘယ်ရက်မှာလှူမယ်ဆိုတာကြိုသိရပါသည်။ ကျေးရွာများတွင် အလှူရက်မရောက်ခင် အလှူအိမ်သို့သွားရောက်ပြီး အလှူပွဲတွင်ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန် ကြက်သွန်နွှာ၊ဆန်ရွေးကူညီလုပ်ကိုင်ပေးကြရသည်လို့ ကြားဖူးပါသည်။ ပျော်စရာအလွန်ကောင်းလှမည်သာဖြစ်ပါသည်။ မြို့အလှူများသည် အလှူပွဲတွင် ဧည့်ခံကျွေးမွေးမည့်အစားအစာများကို စားသောက်ဆိုင်များမှသာ အော်ဒါမှာယူကြပါသည်။
အလှူတစ်ခုရှိပြီဟေ့ဆိုရင် ကျွန်မတို့အပျိုတစ်သိုက်သည် ပျော်ကြရပါသည်။ အလှူရှင်များသည်လည်း ရပ်ကွက်အတွင်းမှ လှပသော၊ပြည့်စုံသော အပျိုများကို အလှူလှည့်လည်ရာတွင်လိုက်ပါရန် ပစ္စည်း(ဥပမာ - ပုဝါ၊ မိတ်ကပ်ဘူး၊ အင်္ကျီစ)များဖြင့် ဖိတ်ကြားရပါသည်။ ထိုသို့ဖိတ်ကြားခြင်းကို အပျိုဖိတ် ဖိတ်သည်ဟုခေါ်ပါသည်။ ထိုအခါ ကျွန်မတို့အပျိုအဖွဲ့သည်လည်း အလှူပွဲတွင် ဝတ်စားပြင်ဆင်ရန် တိုင်ပင်ကြရင်းပျော်ကြရပါသည်။
ကျွန်မတို့မန္တလေးမြို့ရှိ အလှူပွဲများသည် "အလှူဝင်နေ့၊အလှူကြီးနေ့" ဟူ၍ နှစ်ရက်ကျင်းပကြပါသည်။ ပထမအလှူဝင်နေ့တွင် အလှူရှင်များ၊ အပျိုများ၊ ဆွေမျိုးမိတ်သဟာများအပြင် မောင်ရှင်လောင်း၊နားသများသည်လည်း အချိန်ဝတ်စုံများဖြင့် အလှပဆုံးပြင်ဆင်ကြသည်။
ထိုနောက် ရပ်ကွက်အတွင်း စီတန်း၍ လှည့်လည်ပြီးလျှင် ကားများဖြင့် ပထမဦးစွာ မဟာမုနိဘုရားကြီးသို့ သွားရောက်ကန်တော့ရပါသည်။ ထို့နောက် မန္တလေးတောင်ရှိ ဘိုးဘိုးကြီးနတ်နန်းသို့ သွားရောက်ကန်တော့ရပါသည်။
ထိုသို့လှည့်လည်ခြင်းကို "အလှူလှည့်သည်" ဟုခေါ်ပါသည်။
အလှူလှည့်ပြီးသောအခါ အလှူရှင်များလှူဒါန်းသောဘုန်းကြီးကျောင်းသို့သွားရောက်ကာ ရဟန်းသံဃာများအား ဆွမ်းဟင်းကပ်လှူကြပါသည်။ ထို့နောက်မှ အလှူလှည့်ရာတွင် လိုက်ပါလာကြသော ဆွေမျိုးမိတ်သဟာများအား အစားအစာများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြပါသည်။
ဒုတိယအလှူကြီးနေ့တွင် အလှူရှင်များဖိတ်ကြားထားသည့်ဧည့်သည်များ လာရောက်ချီးမြှင့်ကြပါသည်။ ထိုအခါ အစားအစာများဖြင့်ဧည့်ခံကျွေးမွေးရပါသည်။ တတ်နိုင်သောသူများသည် ဆိုင်းဝိုင်းများ၊ တီးဝိုင်းများဖြင့်ပါ ဧည့်ခံကြပါသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ အလှူပွဲကြီးအောင်မြင်စွာပြီးစီးသွား၍ မိမိ၏မောင်ရှင်လောင်း၊နားသများကို သာသနာ့ဘောင်အတွင်းသို့ သွတ်သွင်းကာ ရေစက်ချတရားနာကြရပါသည်။ အလှူတကာ့အလှူထဲတွင် ရှင်ပြု၊နားသမင်္ဂလာအလှူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသောအလှူ ဖြစ်ပါသည်။
