Her gün çevrenin birey üzerindeki kaçınılmaz etkisini kümülatif bir biçimde ruhumuzda barındırdığımız yetmiyormuş gibi, üstüne artık bu birikenler gözümüzden çıkıyor. Onlar çıkmaya karar verince ben ayna karşısında saçımı taramaya, elbise dolabımdan en renkli kazağımı çıkarıp kendimi önce çocuk parkına ardından pembe konseptli bir yere atıyorum. Çocuk parkıyla olan münasebetim geçmişe dayanıyor. Bu münasebet bugün karar vermemi sağlayarak başımda sineklerin uçuştuğu saçma bir yere oturtuyor beni ama ben sinekleri görmeyecek kadar doğaya özlem duyuyorum. Sonra sinekleri ayrı kendimi ayrı düşünemez oluyorum. O an nefsimden o kadar uzağım ki sinekleri kafamın içinden biliyorum. Rüzgar esiyor, yaprağı ayrı, kuşu ayrı, toprağı, ağacı insanların yüzündeki açlık, yokluk ve tokluk ifadelerini tek tek bana yazık değilmişçesine görüyorum. Aklımdan varlığımın ikameti ile alakalı tapu bilgileri geçiyor. Bu konuda kaç ileri kaç geri gidilir bunu bana sormayın. Çok parça geçiyor aklımdan tüm mesuliyet bunun bendeki varlığını bana sevdiren insanların dışında gözümü kullansınlar diye açmak ve kapatmak suretiyle hangi harekete bıraksam önümde açık bırakılan O. A. kişisine aittir. Kendisi kitaplarını yarım bırakmakla beraber, yazdıklarıyla akıl ve ruh sağlığımızı bir yerden çıkarıp başka bir yere götürmüyor üstüne kaybettirmek yetmiyormuş gibi kendimizi bulmak bile istemiyoruz. İşin beni hayattan koparan kısmı da tam burada kapatmak istemiyor oluşum oluyor.
Sonunda bu kıza da yazık diyerek onca kaydırağın, salıncağı ve çocuk parkında kaçırılan anne ve babaların arasında küçücük bir böcek kitabımda geziyor. Nefes alıyorum derken 
Sevgiler malum kişi hariç.