Truly Being There – About Children, Awareness, and the Power of Simple Gestures
More and more children today are facing various neurodevelopmental challenges. It’s hard to find a preschool group without at least a few children who need extra support—diagnosed or not. Some receive help, others just “get by” because their differences are still within what’s considered tolerable. Not “too odd,” not “too difficult.” Not enough to ring any alarm bells.
Sometimes I wonder—was it really different in the past? Were there fewer children with challenges, or were they simply labeled as weird, difficult, or antisocial and quietly pushed aside? Maybe the world was just less sensitive. Today, we have more knowledge, more tools, and more awareness—but we’re also more overwhelmed, more distracted, more hurried.
As a mother of four—one of whom has aphasia—I know firsthand what it means to navigate life that doesn’t follow a textbook path. I remember the early days: the worry, the grief over letting go of the image of a “perfectly healthy child,” the silent question—what now? But I also remember the strength that followed. Because when you’re a parent, you don’t get to pause. You move. You act. You learn.
I immersed myself in therapy, in research. And eventually, I made the decision to study early childhood education—not for the diploma, but to truly understand how to support children like my own. And not just them, but also their parents, their teachers, and myself.
What I keep coming back to—again and again—is this one truth: we are struggling with being present. Really present. Not just in the room, but emotionally there. In the moment. With our child, who might not say it aloud, but is silently asking: Are you with me?
Because all children—regardless of diagnosis, development, or behavior—need us. Our eyes. Our hands. Our arms. Our voices. Our hearts. They need touch. A hug. A hand to hold. A lap to crawl onto. The warmth of our skin, the familiarity of our scent, the safety of our presence. Sometimes, “come here, let me hug you” says more than any long conversation ever could.
Touch isn’t just physical. It’s emotional connection. It says, I see you. I’m here. You matter to me. And in this fast, digital, noisy world, we forget its power. We give our children screen time instead of arm time. But it’s in that simple, human connection—stroking their hair, holding their hand—that they learn emotional regulation, safety, and love.
Children with challenges often struggle to express their feelings, but they show us in other ways. They lean in. They seek contact. They need grounding. If we miss those signals, if we don’t respond, they start screaming in different ways—through meltdowns, withdrawal, or behaviors we don’t understand.
I get it—we’re all tired. I’m tired, too. Overstimulated, overworked, overwhelmed. But I’ve learned one essential truth: if I want to truly be there for my children, I need to put the world on pause. Close the laptop. Mute the phone. Sit down on the floor with them. Be quiet with them. Hug them. Just be.
You don’t need to move to the woods or become a tech-free hermit (though a digital detox every now and then works wonders). You just need to start with small steps—an extra minute of attention. A moment of silence. A look in the eyes. A hand on their back. And time—not just time near them, but time with them.
Parenthood is the biggest challenge and the biggest gift. It asks us to show up, again and again. But it also gives us the chance to do better. To slow down. To reconnect. To rebuild.
Our children grow quickly. Today, they ask for attention. Tomorrow, if we don’t respond, they may stop asking. So let’s stop. Notice. Hug. Show them that we’re here—not just beside them, but truly with them.
And believe me—it matters.
Być naprawdę obok – o dzieciach, uważności i sile codziennych gestów
Coraz częściej mówi się o tym, że rośnie liczba dzieci z różnego rodzaju trudnościami neurorozwojowymi. Dziś trudno znaleźć przedszkolną grupę, w której nie byłoby przynajmniej kilkorga dzieci z wyzwaniami – diagnozowanymi lub jeszcze nie. Część z nich otrzymuje wsparcie, inne po prostu „przechodzą bokiem”, bo radzą sobie na tyle dobrze, że ich inność jest jeszcze akceptowalna. Jeszcze nie „zbyt dziwna”, jeszcze nie „zbyt trudna”.
Zastanawiam się czasem, czy kiedyś było inaczej. Czy dzieci z trudnościami było naprawdę mniej, czy po prostu inaczej się je postrzegało – jako dziwaków, odludków, nieprzystosowanych? Może kiedyś ich po prostu nie zauważano, nie rozumiano, a przez to odrzucano. Dziś mamy inne czasy, więcej narzędzi, wiedzy i wrażliwości – ale też więcej bodźców, chaosu, pośpiechu i rozproszenia.
Jako mama czwórki dzieci – w tym jednego z afazją – dobrze wiem, jak wygląda życie w rzeczywistości, w której rozwój nie zawsze podąża przewidywalną ścieżką. Pamiętam, jak trudne były początki. Jak trudno było przyjąć, że moje dziecko nie mówi, choć inne w jego wieku już opowiadają całe historie. Jak trzeba było przeżyć rozczarowanie, pożegnać wizję „zdrowego dziecka”, i zacząć budować nową – prawdziwą, piękną i pełną wyzwań codzienność.
To doświadczenie zmieniło całe moje życie. Zaczęłam zgłębiać temat, angażować się w terapię, a potem – z potrzeby serca – poszłam na studia pedagogiczne. Dziś nie tylko uczę się, jak pomagać dzieciom, ale też – jak wspierać ich rodziców, nauczycieli i samą siebie.
W tym wszystkim coraz częściej łapię się na jednej, bardzo ludzkiej refleksji: jak bardzo dziś brakuje nam uważności. Jak trudno nam naprawdę być. Nie tylko fizycznie, ale emocjonalnie – tu i teraz. Obok dziecka, które patrzy na nas z pytaniem w oczach. Które nie chce bajki, tableta ani gry – tylko bliskości.
Bo dzieci – niezależnie od tego, czy mają zaburzenia, opóźnienia czy nie – potrzebują nas. Naszej uwagi, spojrzenia, głosu, ramion. Potrzebują dotyku. Przytulenia. Ciepła bijącego z naszej skóry, zapachu, obecności. Czasem jedno „chodź, przytul się” znaczy więcej niż tysiąc słów.
Dotyk to nie tylko fizyczne zbliżenie. To komunikat: jestem tu, widzę cię, jesteś dla mnie ważny. A my, dorośli, często zapominamy, jak wielką ma to moc. Zagonieni, zapatrzeni w ekrany, dajemy dzieciom „czas ekranowy” zamiast „czasu ramieniowego”. A przecież to właśnie ten kontakt – przytulenie, pogłaskanie, głaskanie po włosach – reguluje emocje, buduje więź, koi niepokój.
Często widuję dzieci z trudnościami, które nie potrafią mówić o emocjach, ale lgną do dorosłych. Przychodzą po przytulenie, po rękę, po chwilę kontaktu. To jest ich język. Język dotyku i obecności. Jeśli go nie zrozumiemy, jeśli nie odpowiemy, to zaczynają krzyczeć na inne sposoby – agresją, wycofaniem, zamknięciem się w sobie.
Rozumiem, że bywa trudno. Sama czasem jestem zmęczona, przebodźcowana, rozdarta między obowiązkami. Ale nauczyłam się jednego: jeśli naprawdę chcę być dla moich dzieci – muszę nauczyć się odkładać świat na bok. Telefon, wiadomości, listę rzeczy do zrobienia. Usiąść obok, pobawić się, położyć się z nimi na dywanie. Przytulić. Nic nie mówić. Po prostu być.
Nie musimy rzucać wszystkiego i uciekać w las (choć urlop offline raz na jakiś czas bardzo pomaga). Wystarczy mały krok – minuta więcej uważności. Odłożony telefon. Spojrzenie w oczy. Ręka na ramieniu. I czas – nie byle jaki, ale wspólny.
Rodzicielstwo to największe wyzwanie i największa odpowiedzialność. Ale też – największa szansa. Na zmianę. Na bliskość. Na naprawienie tego, czego nam może kiedyś zabrakło.
Dzieci rosną szybko. Dziś proszą o uwagę. Jutro – jeśli nie odpowiemy – mogą przestać prosić. Dlatego warto się zatrzymać. Zauważyć. Przytulić.
I uwierzyć, że to ma znaczenie.
