Despite our best intentions, we didn't manage to reach the summit. Asia was too weak from the flu and we had to take more frequent breaks. And unlike me, she doesn't have that much experience in the matter of hiking in the mountains. It's not that I go to the mountains every year, but I know a thing or two. I've been to the Karkonosze or the Tatras a dozen or so times, so I'm used to how much time and effort is needed to climb a mountain. I'm even more proud of Asia, who broke through a few times and went "another 500 meters further". Each time she said: "I've never come this far." It's true that I'm not Daredevil and I can't tell the truth from a pulse (and Asia's heart was beating like a bell), but after knowing each other for a few years and living together for 2 years, you can tell a lot about a person from their first reactions. On the other hand, I was carrying a heavy backpack with things for "Various Occasions", so I didn't have the strength or desire to go faster. In the end, we went a little further than the shelter. Asia promised that in 2 years we will go even further. Maybe in a few years we will manage to reach the snow cauldrons? Well, in the worst case I'll prepare some music or videos to listen to in the most critical situation. True, being in nature is an important factor during a trip, but so is achieving your goal. And if your brain is busy with something, you can squeeze even more out of your body.
All in all, we did the right thing, because we returned to Szklarska Poręba after 8:10 p.m. It's not the season yet, so most places are only open on Thursdays, Fridays, Saturdays and Sundays, sometimes Mondays. Why such days? I didn't know for a long time - apparently rich people from Wrocław and the surrounding areas come here for the weekend. Banana children of rich parents also come with their partners - I saw them from the cars or when we were walking. I didn't see them last year, but there were quite a lot of them this year. Probably because of the weather. On Friday it was a bit worse than on Thursday, but not much. Apparently the weather is supposed to get much worse on Saturday and Sunday.
As usual, we started the day with coffee and cake. A year ago, Asia and I decided that we would order different things and visit different local places every day. Unless we like one of them so much that we visit it again, during the same or the next trip. This way, we will try twice as many delicacies. Speaking of food, when I was in high school, we often went to Szklarska Poręba on trips. During the first one, we were very hungry and we bought a few pies. We liked it so much that from that moment on, one of the permanent points of our trips to Szklarska Poręba was visiting this place. Well, or at least ordering food after 9 p.m. The main advantage of such pizzerias is that they produce cheap and... sometimes good food. Well, now it's a bit more expensive due to the growing popularity of this city (as I wrote a year ago, you can see how BIG MONEY is being poured into the Karpacz area - lots of hotels, guesthouses, restaurants, tourist attractions), but the price is still acceptable. I told Asia that I wanted to recall the times and taste of my teenage years. I liked it warm, cold, the next day - in the morning and after 1 pm, when we arrived at the hotel in Harrachov.
As for the route, as you can see, there is still a lot of snow. Contrary to appearances, it wasn't that bad, but that's thanks to the Sun. The third and fourth day were much worse, but you will learn about that in the next entry about our trip. Returning to Poland, in some places, there was so much snow that it reached halfway up my shins. Apart from the area around the shelter and the peaks that we saw every day at dawn, there was generally little snow. In fact, there was more ice than snow. Part of the route was improved by adding paving stones. During a conversation with my high school friends, I learned that they did this for retirees who complained about the difficulty of climbing the mountain. It is true that the route ends just before the Kamieńczyk waterfall (1/3, if not 1/4 of the way to the top), but considering the previous, very uneven terrain and the angle at which you enter, this alone really helped a lot. If only that you can cover a distance that would take an hour or more in a few minutes. The city and the Karkonosze National Park have money, and retirees and wealthier visitors can ride a Quad.
And two more tips. First of all, comfortable shoes. The weather conditions were ok, so I let Asia wear regular shoes (apart from 2 places where I had to belay due to the amount of ice - it wasn't slippery, but as they say, God protects what is guarded), but just to be on the safe side I kept the mountain boots we had chosen half a year ago in my backpack. I didn't buy them because they were given to me by my uncle, who has a foot similar to mine. Well, a bit longer than mine. While they are good for short outings, after a whole day of walking, I could feel my foot throbbing most of the time. Well, after 3 days actually (I'm referring to what you'll read in a week - sorry for the chaos), because the day before, when we took the most steps, it was more or less ok. The shoes should be high, with a thick sole. Why? To protect the tendons and joints. Many a mountaineering champion (both those who actually know and those who think they know) has made a small mistake and wrecked their leg. And it doesn't take much to make one - sometimes we put our foot down wrong, we don't have anything to grab onto, the wind blows or something else. The shoe won't make your leg immortal, but it won't be completely fucked up in the event of an unfortunate turn of events. I've heard more than once from skiers or mountain lovers in my family or family friends that such a shoe saved them or their friends from permanent disability.
The second piece of advice concerns massages. I'm no expert, so I won't comment on technique and strength, so as not to perpetuate bad habits. However, if you don't put a lot of force into it and don't twist someone's skin, muscles, etc., nothing bad should happen. I can't fully control my strength (and I'm not small), I'm choleric, but I've never hurt anyone like that, so you have to try really hard to do it. After a 30-minute massage of my buttocks (the soreness in my buttocks is terrible, I've trained them too much at the gym a few times, so I'm used to it xD), feet, the rest of my legs and back, Asia felt noticeably better and didn't have any cramps. Oh, right, cramps - you absolutely must take magnesium in tablets, powder, the one you like the most. I recommend taking it 3 times - 1 tablet before leaving, 1 when you get home, 1 at bedtime. Thanks to this, your legs will not hurt so much, and your muscles will not be so tense. Of course, if you know that you CAN take it and there is no risk of overdosing. Adjust the dose to your body weight. I also got a massage and I can confirm that there is a big change, even if it is just a regular, but strong massage. In the morning, there is not such soreness, a year ago we complained more about the pain.
Mimo szczerych chęci, nie udało się nam wejść na szczyt. Asia była zbyt osłabiona po grypie i musieliśmy robić częstsze przerwy. No i w przeciwieństwie do mnie, nie ma tyle doświadczenia w kwestii chodzenia po górach. Nie żebym jeździł w góry co rok, ale wiem to i owo. Byłem kilkanaście razy w Karkonoszach, czy Tatrach, więc jestem przyzwyczajony do tego, jak wiele czasu i wysiłku należy poświęcić w wejściu na górę. Tym bardziej jetem dumny z Asi, która przełamała się kilka razy i poszła "kolejne 500 metrów dalej". Za każdym razem mówiła: "Nigdy tak daleko nie doszłam." Co prawda nie jestem Daredevilem i nie umiem rozpoznać prawdy po pulsie (a serce Asi biło jak dzwon), ale po kilkuletniej znajomości i wspólnym mieszkaniu przez 2 lata, można wiele powiedzieć o człowieku po jego pierwszych reakcjach. Ja z kolei dźwigałem ciężki plecak z rzeczami na "Różne okazje", więc nie miałem siły i ochoty na szybsze tempo. Ostatecznie doszliśmy trochę dalej niż do schroniska. Asia obiecała, że za 2 lata dojdziemy jeszcze dalej. Może za parę lat uda nam się dojść na śnieżne kotły? Cóż, w najgorszym razie przygotuję jakąś muzykę lub filmiki do słuchania w najbardziej kryzysowej sytuacji. Fakt, obcowanie z naturą jest ważnym czynnikiem podczas wycieczki, ale osiągnięcie celu również. A jak czymś zajmie się mózg, to można wycisnąć z naszego organizmu jeszcze więcej.
W sumie dobrze zrobiliśmy, bo wróciliśmy do Szklarskiej Poręby po 20:10. Nie ma jeszcze okresu sezonowego, więc większość lokali jest otwarta tylko w czwartki, piątki, soboty i niedziele, czasem poniedziałki. Czemu takie dni? Sam przez długi czas nie wiedziałem - podobno bogacze z Wrocławia i okolic zjeżdżają się tu na weekend. Bananowe dzieci bogatych rodziców również przyjeżdżają ze swoimi partnerami - widziałem z pozycji samochodów lub jak spacerowaliśmy. W zeszłym roku ich nie widziałem, ale w tym było ich dość dużo. Pewnie to z uwagi na pogodę. W piątek było trochę gorzej niż w czwartek, ale niewiele. Podobno w sobotę i niedzielę ma być zdecydowane pogorszenie pogody.
Standardowo zaczęliśmy dzień od kawy i ciastka. Rok temu postanowiliśmy sobie z Asią, że będziemy zamawiali różne rzeczy i odwiedzali różne lokalne każdego dnia. No chyba, że któryś przypadnie nam do gustu tak bardzo, że odwiedzimy go ponownie, podczas tego samego lub kolejnego wyjazdu. Dzięki temu spróbujemy 2 razy więcej smakołyków. A propos jedzenia, gdy chodziłem do liceum, często jeździliśmy do Szklarskiej Poręby na wycieczki. Podczas pierwszej z nich, byliśmy bardzo głodni i złożyliśmy się na kilka placków. Posmakowało nam tak bardzo, że od tamtego momentu, jednym ze stałych punktów wyjazdu do Szklarskiej Poręby, było odwiedzenie tego lokalu. No, a przynajmniej zamawianie jedzenia po 21. Głównym atutem takich pizzerii jest to, że produkują tanie i... Czasem dobre jedzenie. No teraz jest trochę drożej z uwagi na rosnącą popularność tego miasta (tak jak pisałem rok temu, widać jak DUŻE PIENIĄDZE są ładowane w okolice Karpacza - mnóstwo hoteli, pensjonatów, lokali, atrakcji turystycznych), ale cena nadal jest akceptowalna. Powiedziałem Asi, że chcę przypomnieć sobie czasy i smak okresu nastoletniego. Mi smakowała na ciepło, chłodno, na drugi dzień - rano i po 13, jak dojechaliśmy do hotelu w Harrachovie.
Jeśli chodzi o trasę, to jak widać, nadal jest dużo śniegu. Wbrew pozorom nie było tak źle, ale to zasługa Słońca. Trzeciego i czwartego dnia było dużo gorzej, ale o tym dowiecie się w kolejnym wpisie o naszej wycieczce. Wracając do Polski, w niektórych miejscach, było tyle śniegu, że sięgały mi do polowy piszczeli. Pomijając okolice schroniska i szczyty, które widzieliśmy każdego dnia na dzień dobry, śniegu generalnie było niewiele. W zasadzie to było więcej lodu niż śniegu. Część trasy została ulepszona przez dodanie kostki brukowej. W trakcie rozmowy z koleżankami z liceum, dowiedziałem się, że zrobili to dla emerytów, którzy narzekali na trudność w wejściu na górę. Co prawda trasa kończy się tuż przed wodospadem Kamieńczyk (1/3, jak nie 1/4 drogi na szczyt), ale z uwagi na wcześniejszy, mocno nierówny teren oraz kąt pod jakim się wchodzi, samo to dało naprawdę dużo. Choćby to, że można w ciągu paru minut przejechać dystans, któremu trzeba poświęcić godzinę lub więcej czasu. Miasto i Karkonoski Park Narodowy mają pieniądze, a emeryci i bogatsi zwiedzający mogą sobie podjechać Quadem.
I jeszcze dwie rady. Przede wszystkim, wygodne buty. Warunki pogodowe były ok, więc pozwoliłem Asi nosić zwykłe buty (poza 2 miejscami, gdzie musiałem asekurować z uwagi na ilość lodu - co prawda nie był śliski, ale jak to się mówi, strzeżonego Pan Bóg strzeże), ale dla pewności trzymałem w plecaku górskie buty, które wybraliśmy pół roku temu. Ja nie kupiłem, bo dostałem od wujka, który ma podobną stopę do mojej. No, nieco dłuższą niż moja. O ile nadają się do krótkich wyjść, o tyle po całym dniu chodzenia, przez większość czasu czułem jak pulsuje moja stopa. No w zasadzie po 3 dniach (odnoszę się w tym momencie do tego, co przeczytacie za tydzień - sorry za chaos), bo dzień wcześniej kiedy zrobiliśmy najwięcej kroków, było w miarę ok. Buty powinny być wysokie, mieć grubą podeszwę. Czemu? By chronić ścięgna i stawy. Nie jeden mistrz chodzenia po górach (zarówno ten, który faktycznie wie, jak i ten, któremu wydaje się, że wie) popełnił drobny błąd i rozwalił sobie nogę. A żeby go popełnić nie trzeba wiele - czasem źle postawimy stopę, nie będziemy mieli za co się złapać, zawieje wiatr lub coś innego. But nie sprawi, że noga stanie się nieśmiertelna, ale nie będzie totalnie rozjebana w przypadku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności. Nie raz słyszałem od narciarzy lub miłośników gór z mojej rodziny lub znajomych rodziny, że taki but uratował ich lub znajomych od trwałego kalectwa.
Druga rada tyczy się masaży. Nie jestem ekspertem, więc nie będę się wypowiadał o technice i sile, by nie podawać dalej złych nawyków. Natomiast jeśli nie wkładacie w to dużo siły i nie wykręcacie komuś skóry, mięśni etc. to nie powinno się nic złego stać. Nie umiem w pełni kontrolować swojej siły (a mały nie jestem), jestem cholerykiem, ale jeszcze nikogo nie skrzywdziłem w taki sposób, więc trzeba się naprawdę bardzo postarać, by tego dokonać. Po 30-minutowym masażu pośladków (zakwasy na dupie są straszne, kilka razy za bardzo je trenowałem na siłowni, więc jestem przyzwyczajony xD), stóp, reszty nóg i pleców, Asia czuła się zauważalnie lepiej i nie miała skurczy. O właśnie, skurczy - obowiązkowo zabierzcie ze sobą magnez w tabletkach, proszku, ten który lubicie najbardziej. Zalecam wziąć go 3 razy - 1 tabletkę przed wyjściem, 1 po powrocie do domu, 1 na sen. Dzięki temu nogi nie będą tak boleć, a mięśnie nie będą tak napięte. Oczywiście jeśli wiecie, że MOŻECIE go brać i nie ma ryzyka jego przedawkowania. Dostosujcie dawkę do masy swojego ciała. Ja również zostałem wymasowany i mogę Wam potwierdzić, że jest duża zmiana, nawet jeśli to zwykłe, ale mocne rozmasowanie. Rano nie ma aż takich zakwasów, Rok temu bardziej narzekaliśmy na ból.