https://www.warnerbros.pl/filmy/grzesznicy
Why Sinners Didn’t Win Me Over
As you probably know, I enjoy dynamic, original films with ideas that surprise me. I like when a movie not only looks good, but also brings something fresh — something I haven’t seen before. Unfortunately, Sinners, directed by Ryan Coogler, didn’t meet those expectations.
The 1970s and ‘80s had their own wave of Black cinema — blackploitation and reimaginings of Dracula and others — and back then, no one paid too much attention. It was clear from the start that those were reinterpretations made for a specific audience. But now, it’s 2025, and we’re being served a film that pretends to be something it’s not. It lacks originality and stumbles halfway through, never quite recovering.
The title suggests the film is about some moral conflict or sin — and yes, it tries. The problem is, that attempt collapses spectacularly. As soon as the main plot kicks in, the story faceplants. The real “sinners” here are the creators — Coogler, serving as both director and writer — who seemingly thought that dressing the film in a 1930s retro style and tweaking the narrative slightly would be enough to fool the audience. It’s not.
The film is heavily inspired by Robert Rodriguez’s classic From Dusk Till Dawn, and unfortunately, it copies not just the concept but the flaws as well. The core idea? Two criminal brothers, a bar in the middle of nowhere, and mysterious characters who turn out to be… well, you can guess. If you’ve seen From Dusk Till Dawn, you’ll predict almost every turn in Sinners. And that’s its biggest weakness.
Michael B. Jordan stars as both brothers (which, to be honest, was confusing — it was hard to tell them apart at times). The acting isn’t bad, but it’s difficult to get invested when the story doesn’t hold together. Around the halfway mark, the film turns into a parody of itself — part horror, part over-the-top gore-fest in the vein of Kill Bill, with cheap-looking gore and zero tonal consistency. It starts out serious, then turns into a bloodbath, and all that’s missing is Salma Hayek dancing with a snake.
https://hdtvpolska.com/grzesznicy-film-kontynuacja-druga-czesc-kiedy-premiera-co-wiemy/
Yes, it’s 2025, and cinema often pulls from the past. But Sinners doesn’t draw inspiration so much as shamelessly imitate. I spotted entire scenes that felt like near one-to-one recreations of Rodriguez’s work. Sure — different music, different era, different style — but the core structure is the same. So much so, it occasionally borders on plagiarism.
The one real highlight? The music. The soundtrack is genuinely great and enjoyable — a mix of blues tracks that hits just as hard as the music in From Dusk Till Dawn. Sadly, it’s not backed by a meaningful story. The film tries to talk about morality and the darkness of the human soul, but it gets lost somewhere between cheap horror and pulpy chaos.
Is it worth watching?
Only if you’ve never seen Rodriguez or Tarantino. If you’re after mindless fun, blood, and retro vibes, there’s something here for you. But if you expect innovation, layered characters, or even a coherent plot — you’re in for disappointment.
I don’t understand all the hype surrounding this movie, or why it’s being marketed as the “film of the year.” Aside from the music and a few nice shots, it brings nothing new to the table. 4/10 — for the atmosphere and the fact that I managed to watch it till the end. Too bad the finale was so predictable. Coogler could’ve gone bold, turned the whole thing on its head — but instead, he played it safe. And with that, Sinners becomes yet another uninspired copy-paste in the film world.
https://www.warnerbros.pl/filmy/grzesznicy
Dlaczego film Sinners mnie nie porwał?
Jak zapewne wiecie, lubię kino dynamiczne, niebanalne, z pomysłem, który czymś zaskakuje. Lubię, kiedy film nie tylko dobrze wygląda, ale też niesie ze sobą coś świeżego – coś, czego jeszcze nie widziałem. Niestety, Sinners w reżyserii Ryan Coogler nie spełnił tych oczekiwań.
Lata 70-80 miały swoje blackmovie i nikt zbytnio na to nie zwracał uwagi, mieli swoje wersje Draculi i innych, jednak zawsze to były filmy, które były od początku wiadomo, ze to są nowe wersje dla pewnej publiki, mamy 2025 rok i film, który udaje, ze jest czymś czym tak naprawdę nie jest bo nie jest odkrywczy, a potyka się w połowie filmu i nie potrafi się pozbierać.
Tytuł sugeruje, że film będzie się mierzyć z jakimś moralnym konfliktem czy grzechem – i owszem, próbuje. Problem w tym, że cała ta próba kończy się spektakularnym upadkiem. Gdy tylko pojawia się główny wątek, fabuła wykłada się na przysłowiowy ryj. „Grzesznikami” są tu twórcy – zarówno reżyser i scenarzysta w jednej osobie – który najwyraźniej uznal, że jeśli wrzuci wszystko w retro klimaty lat 30. i lekko zmieni narrację, to nikt się nie zorientuje, że to kalka z czegoś, co już znamy.
Film jest mocno inspirowany klasykiem „Od zmierzchu do świtu” Roberta Rodrigueza, i niestety, kopiuje z niego nie tylko koncepcję, ale też błędy. Główne założenia? Dwóch braci-przestępców, bar na odludziu, tajemnicze postacie, które szybko okazują się być… no właśnie. Jeśli widzieliście tamten film, to tutaj też będziecie wszystko przewidywać z wyprzedzeniem co niestety jest największa wada tego filmu.
W Sinners występuje Michael B. Jordan (grający obu braci – co swoją drogą było mylące, bo trudno ich od siebie odróżnić), Aktorsko nie jest źle – ale też trudno się zaangażować, gdy sama historia nie trzyma się kupy. Od połowy film zamienia się w parodię samego siebie – mamy tu elementy horroru, krwawe jatki jak z Kill Billa z mocno przeciętymi scenami gore, i kompletny brak balansu tonalnego. Na początku chce być poważny, później leje się krew litrami i brakuje tylko Salmy Hayek tańczącej z wężem.
https://hdtvpolska.com/grzesznicy-film-kontynuacja-druga-czesc-kiedy-premiera-co-wiemy/
Owszem, mamy 2025 rok i kino często sięga po inspiracje z przeszłości. Ale Sinners nie tyle czerpie z dawnych filmów, co bezwstydnie kopiuje. Widziałem nawet momenty, które niemal jeden do jednego przypominają sceny Rodrigueza. I jasne – inna muzyka, inne czasy, inny klimat – ale trzon fabularny jest ten sam. Tak bardzo, że w niektórych momentach zahacza to o plagiat.
Jedyny prawdziwy plus tego filmu? Muzyka. Soundtrack robi robotę i przyjemnie się go słucha – choć szkoda, że nie idzie za tym fabularna głębia. Bluesowe kawalki słucha się tak dobrze jak muzykę z Od Zmierzchu do Świtu. Film próbuje opowiadać o moralności, o mroku ludzkiej duszy, ale gubi się gdzieś między tanim horrorem a krwawym pastiszem.
Czy warto go obejrzeć?
Tylko jeśli nie znasz Rodrigueza ani Tarantino. Jeśli szukasz rozrywki, która nie wymaga myślenia, a lubisz trochę krwi i retro klimatu – może coś w tym znajdziesz. Ale jeśli oczekujesz nowatorskiego podejścia, złożonych postaci, czy po prostu spójnej fabuły – raczej się zawiedziesz.
Nie rozumiem, skąd ten cały szum wokół filmu i dlaczego jest promowany jako “film roku”. Poza muzyką i kilkoma ładnymi ujęciami, nie wnosi właściwie nic nowego. 4/10 – za klimat i za to, że jednak dotrwałem do końca. Szkoda tylko, że finał był tak przewidywalny. Reżyser mógł poszaleć, zrobić coś odważnego – ale niestety, wybrał najłatwiejszą drogę. I tym samym dołożył cegiełkę do kolejnego “kopiuj-wklej” w świecie kina.