Myślałem, że udało mi się przełamać najgorszą moją cechę: bierność. Wiele godzin poświęciłem na to, by wziąć życie w swoje ręce, być aktywny, decydować, działać, zmienić w świat. I tak, udało się.
Jest jeden mały problem: zacząłem wisieć na telefonie i ciągle czekać na kontakt od innych osób. Zamiast żyć swoim życiem, dać sobie własną prywatną przestrzeń, byłem zależny od czynników zewnętrznych. Od ludzi, ich emocji, tego, co się u nich dzieje. Nie będę wchodził w szczegóły. Szczerze mówiąc mam ochotę zarzucić mojego blogowanie. Zajmuje ono dużo newralgicznego czasu, ale postanowiłem, że jak raz zacząłem, to skończę.
Ale kontynuując: odebrałem samemu sobie swoje życie.
Na szczęście udało mi się znaleźć na to rozwiązanie.
Odkładam telefon na bok. Jak coś się stanie ważnego, kto wie jak się ze mną skontaktować, skontaktuje się. Znam siebie, wiem, że zaraz polecę. Ale będę miał swój czas, swoje życie, swoją przestrzeń, którą chcę rozwijać i poszerzać. I to właśnie z niej będę wychodził, a nie siedział ciągle poza granicami świata mojego życia po prostu czekając.