Weekendowe tropiki dały mi przedsmak najbliższych miesięcy i na chwilę zważyły humor. W niedzielę, po raz pierwszy w tym roku, głośno odezwała się we mnie sezonowa jęczybuła. Nie znosi gorąca, co robić. Pomimo tego po południu wyciągnęłam ją z domu i dziś obie zgodnie przyznajemy, że była to jedna z najfajniejszych wycieczek ostatnich miesięcy. Bardzo udane otwarcie sezonu letniego w mieście :)
Ze względu na pogodę planowałam dużo drzew i cienia. Ciągnęło mnie do lasów Tynieckich, ale ostatecznie zniechęciła wizja telepania się w upale przez całe miasto. Postawiłam na Nową Hutę, bo jest rozległa, zielona i po sąsiedzku. Ruszyłam z dziedzińca Klasztoru Cystersów (pisałam o nim w zeszłym roku), przy okazji odnawiając postanowienie, by którejś niedzieli odwiedzić klasztorny ogród.
Ławeczki ukryte w cieniu i zieleni kusiły, by już na starcie odpuścić spacery :)
Po krótkiej walce z jęczybułą ruszyłam dalej dobrze znaną trasą.
Sąsiadujący z klasztorem zabytkowy dom młynarza Chwostka został już rozebrany. Gdzieś czytałam, że drewno z budynku zostanie zakonserwowane i złożone z powrotem. Czyli taki tuning. Bardzo na to czekam.
Ulica Żaglowa i zabudowania należące do klasztoru. Dalej są już tylko domy, pola i lasek.
Dziesięć minut spaceru i byłam w Lasku Mogilskim. Rozmiarowo to bardziej park, ale klimatyczny, mroczny i nieuporządkowany. Co więcej - świecił pustkami! A byłam przekonana, że wszyscy ludzie z okolicy będą się w nim ukrywać przed słońcem :)
Z lasku przemknęłam nad Wisłę i było to moje pierwsze zetknięcie z rzeką na tej wysokości. Spacer jej dzikim brzegiem sprawił mi chyba najwięcej radości. Było zupełnie pusto, cicho i sielsko. Zbliżała się 19.00, więc słońce mniej dokuczało.
Pierwotnie planowałam podejść brzegiem aż pod elektrociepłownię Łęg, którą widać w oddali. Zmieniłam zdanie ze względu na późną porę i przemysłowy charakter tamtych terenów, nie wiedziałam czego się spodziewać.
Oglądanie kominów z bliska odłożyłam na kiedy indziej i odbiłam w prawo, do Lasku Łęgowskiego.
To było nasze pierwsze i bardzo szybkie spotkanie. Tak jak w Mogilskim, tak i tutaj zastałam pustki, minęło mnie kilka osób na rowerach. Ziemia wzdłuż ścieżki była świeżo przeorana i przypomniałam sobie liczne opowieści o spotkaniach z dzikami, właśnie w tej okolicy. Nie bałam się jakoś bardzo, ale na wszelki wypadek dość energicznie pokonałam trasę przez las. Żadnych sesji zdjęciowych i zachwytów nad hubą i porostami ;)
Dalsza trasa była przedziwnym splotem wspomnień i niespodzianek. Wyszłam na skrzyżowanie tuż pod firmą, w której pracowałam do wiosny 2018 roku. Wydawało mi się wtedy, że znam okolicę - nic bardziej mylnego. Nie wiedziałam, że tak blisko jest Lasek Łęgowski, że mogę spod firmy dotrzeć spacerem do Klasztoru Cystersów, a także śmignąć skrótem na Łąki Nowohuckie. Chodziłam tylko jedną, utartą ścieżką. Budynek firmy i otoczenie znałam na pamięć, ale tylko z jednej perspektywy. Bardzo dziwnie się poczułam, gdy wyszłam od zupełnie innej strony - to było jak sen. Niby nic, bzdurka, a jednak. Często śni mi się, że wchodzę do swojego bloku i wszystko wygląda jakoś inaczej. Jest bardzo podobnie, ale szczegóły sprawiają, że czuję się obco. To było właśnie takie uczucie. Wybijające z rutyny, wyostrzające uwagę.
Idąc za ciosem śmignęłam wspomnianym skrótem na Łąki Nowohuckie i trochę dalej, pod Szpital Żeromskiego. Na mapie wyszła z tego bardzo sympatyczna pętelka. Zakończyłam spacer dobrze znanymi widokami na łąki i elektrociepłownię, którą ponad godzinę wcześniej oglądałam od drugiej strony.
Temperatura zrobiła się idealna. Lokalsi wyłożeni na leżaczkach pod pubem Łąki Łan w okolicy Nowohuckiego Centrum Kultury gwarzyli cicho, jęczybuła zamilkła całkiem. Może to lato będzie całkiem fajne :)
