Even though time passes very fast, there is one thing about the past year that I have not forgotten and will never forget for the rest of my life. Today, on February 6, exactly one year has passed since the 7.5 and 7.8 magnitude earthquakes in Turkey. I have never experienced the fear, sadness and helplessness I experienced that day on any other day of my life.
On the night of the earthquake, my girlfriend and I chatted until late and went to sleep around 3 a.m. Only an hour after we fell asleep, the earthquake struck and she woke up from her sleep, rushed out into the streets and experienced difficulties that I cannot count. I was shocked when I found out what happened in the morning and I immediately tried to reach her. We couldn't talk for a long time because of the infrastructure, my messages were getting to her late and I couldn't do anything. It really might have been the most helpless day of my life. Fortunately, he met good people there and made it home safely, even though it was difficult and took a long time, but there were thousands of people who were not as lucky as him. The number of people who died in the earthquake varies depending on the source, one official recently blurted out that it was 130,000. I say that because it was not an official statement.
That day I saw how a disaster can leave you helpless. It is not in our hands whether we will be alive tomorrow or not, there is no guarantee that we will wake up the next day. Every breath we take is precious and we should live knowing its value. Life is too short to do evil, to hurt someone. We should do our best to make the most of every moment we have. I cannot describe here the extent of the pain and remorse I would feel in my heart if I had upset my girlfriend that day, if we had fallen out and something happened to her. That's why I do my best not to upset her and to make her happy, and I will continue to do so, no matter what.
One of the things I felt that day was anger, I felt that it was too late for everything. Too many people died because of human errors and lack of infrastructure. People who cut columns to save space, people who used less material to reduce the cost of construction, people who used poor quality materials, and the people who were supposed to supervise all these things didn't do their job properly, so many people died. I hope this is a lesson for some people and that people do their jobs properly not only for others but also for their own self-respect.
Thank you for reading, I hope no one will ever experience such a disaster. Or all countries are prepared for such earthquakes. I don't think it is very difficult, just education and honesty is enough. Take care and have a wonderful day.
TR
Zaman çok hızlı geçse de geçen yıla dair unutmadığım ve ömrümün sonuna kadar unutamayacağım bir şey var. Bugün 6 şubatta Türkiye'de gerçekleşen 7.5 ve 7.8 büyüklüğündeki depremlerin üzerinden tam 1 yıl geçti. O gün yaşadığım korku, hüzün, çaresizliği hayatımın başka hiçbir gününde yaşamadım.
Deprem olduğu gece kız arkadaşımla geç saatlere kadar sohbet ettik ve saat 3 gibi uyuduk. Biz uyuduktan sadece 1 saat kadar sonra deprem oldu ve o uykusundan uyanıp aceleyle sokağa çıktı ve sayamayacağım zorluklar yaşadı. Ben de sabah olanı öğrendiğimde şok olmuştum ve hemen ona ulaşmaya çalıştım. Altyapıdan dolayı uzun süre konuşamadık, mesajlarım ona geç ulaşıyordu ve elimden hiçbir şey gelmiyordu. Gerçekten hayatımda en çaresiz hissettiğim gün olabilir. Neyse ki orada iyi insanlarla karşılaştı ve zor da olsa uzun da sürse evine sağ salim ulaşmayı başardı ancak onun kadar şanslı olmayan binlerce insan vardı. Depremde ölen kişi sayısı kaynağa göre değişiyor, geçenlerde bir yetkili 130 bin olduğunu ağzından kaçırdı. Öyle söylüyorum çünkü resmi açıklama değildi.
O gün bir felaketin insanı nasıl çaresiz bırakabileceğini gördüm. Yarın hayatta olup olmamak bizim elimizde olan bir şey değil, bir sonraki güne uyanabileceğimizin garantisi yok. Aldığımız her nefes değerli ve onun değerini bilerek yaşamalıyız. Hayat kötülük yapmak, birilerini kırmak için çok kısa. Sahip olduğumuz her anı en iyi şekilde geçirebilmek için elimizden geleni yapmalıyız. O gün kız arkadaşımı üzmüş olsam, küsmüş olsak ve başına bir şey gelse kalbimde hissedeceğim acının ve vicdan azabının boyutunu burada anlatamam. Bu yüzden ne olursa olsun onu üzmemek ve mutlu etmek için elimden geleni yapıyorum, yapmaya da devam edeceğim, ne olursa olsun.
O gün hissettiğim şeylerden biri de öfkeydi, her şey için geç kalındığını hissediyordum. İnsan hataları ve alt yapı yetersizliği yüzünden çok fazla insan öldü. Yer kazanmak için kolon kesen insanlar, inşaatın maliyetini azaltmak için daha az malzeme kullananlar, kalitesiz malzeme kullananlar ve bütün bunları denetlemesi gerekenlerin işini düzgün yapmaması sebebiyle bir sürü insan öldü. Umarım bu birilerine ders olmuştur ve insanlar sadece başkaları için değil kendi öz saygıları için de işlerini doğru yapar.
Okuduğunuz için teşekkür ederim, umarım böyle bir felaketi hiç kimse hiçbir zaman yaşamaz. Ya da bütün ülkeler böyle depremlere hazırlıklı hale getirilir. Çok zor olduğunu düşünmüyorum sadece eğitim ve dürüstlük yeterli. Kendinize iyi bakın ve harika bir gün geçirin.
