TR
Merhaba Arkadaşlar,
İşte heyecanla beklediğimiz o an geldi. Bundan üç önce topluluğumuz olarak " Trliste Ortaya Karışık 777" etkinliğimizin başlayacağını duyurmuştuk. Kaynak Haftalık olarak belirlediğimiz üç arkadaşımız birbirinden habersiz oluşturdukları yazı ve resimlerini bana attılar. Şimdi fazla vakit kaybetmeden bu arkadaşlarımızın yazılarını ve resimleri paylaşayım. İlk olarak 
Bu ay sosyal medyada en çok gördüğüm ve en sevdiğim söz; "İnsan korkularından sınanırmış".. Bu sözün doğruluğuna gün geçtikçe daha çok inanıyorum. Neyin üzerine titrerseniz; mutlaka başına kötü bir şey geliyor. Mesela çok dikkatli ve titiz ebeveynlerin çocukları daha çok hastalanır. Sevdiğiniz yemek takımı saçma bir şekilde kırılır. Kaybetme korkusu yaşadığınız her şey aslında tehlike altında . Hatta daha kötüsü korkularımız bizim hayat kriterlerimizi belirliyor. Artık hayatta beklentilerimizin yerini korkularımız almaya başlıyor. Meslek seçen gençler ileride işsiz kalma korkusuna göre seçiyor. Sevecekleri mutlu olacakları mesleği seçemiyorlar.
Aslında hayallerimizi yaşamamız gerekmez mi? Güzel hayaller kurabilen kaç insan kaldı. Bir film izlemiştim kimse rüya göremiyordu. Sanırım artık kimse belli bir yaştan sonra hayal kuramıyor. Hayaller çocuklara kalıyor. Sonrasında kurulan hayaller ezberlenmiş hayat gayelerine dönüşüyor. Hayalleri olmayan insanlar zamanla mutsuz ve ruhsuz oluyorlar. Ve insanoğlu en büyük korkusundan sınanıyor ve anlıyor ki bu dünyada en değerli varlık kendisi. En büyük korkusu da kendini gerçekleştirmemesi...
Evet arkadaşlar, 
Boşluk insanlarla dolar gibi oldu, ancak o kalabalık alanda ben, görünür ama bir o kadar da küçük bir noktaydım. Sonra da öğrendim ki insanların varoluş sebebi olan yıldız tozları onun kalbine dokunmamış. Yıldızlar eksik kalınca da başkalarına ait yıldız tozlarını kendine çekmeye çalışmış. Ama yeterince çekmeye cesaret edememiş yaşadığı gezegenin aksine. Gücü yetermiş de, vazgeçmiş. Cesaretsizmiş.
Ona yaşam veren gezegeni, onun yarım kalan hikâyesini sessizce izlemiş. Geceleri, yıldızlar arasında kaybolmuş bir öyküyü arayıp durmuş. Bir ömür boyu süren acı dolu feryatları gökyüzüne yankılanmış, ancak ondan başka kulak veren olmamış. Onun duymasına da katlanamamış, yıldızların gecesinde görünen renklerine defalarca aşık olmuş fakat uzatamamış parmaklarını bir türlü.
Ve ben, ona yaşam veren gezegeni, o kalabalık arasında, o küçük nokta olarak duruyordum. Belki de kendi yıldız tozlarımı bulmalı, kendi gökyüzümü yaratmalıydım. Belki de cesaretimle, kendi öykümü yazmalıydım. Çünkü boşluk, yalnızca içindeki parçacıklarla dolu olmalıydı ve ben, o parçacıkları bulmak için kalbimin derinliklerine inmeye hazırdım.
O kalabalık arasında, kendi yolumu bulmaya karar verdim. Cesaretimi topladım ve kendi yıldız tozlarımı aramak üzere yola çıktım. Gökyüzü, beni izlemeye devam ederken, içimdeki boşluğu dolduracak parçaları keşfetmeye kararlıydım.
Bir gün, yolda yürürken karşıma bir kitap düştü. Sayfalar arasında kaybolurken, içinde yıldızların dans ettiği bir dünya buldum. O an, kendi hikâyemi yazmaya başlamam gerektiğini hissettim. Yıldızların gücüyle, kelimelerden oluşan bir gökyüzü yarattım. Her cümle, içimdeki boşluğu dolduruyor ve yıldızlarla parlıyordu.
Yazarken ben bile kendimi yağmurlu bir günde çamura batmış, ve çıkmak için çaba sarf eden, gezginci gibi hissettim. Korkularımızla başlayan hikayemizde, kendimizi gökyüzündeki yıldızlara doğru bırakıyoruz. En iyisi biz, yıldızlar arasında kaybolup bu evrenden uzaklaşalım.
Şimdi de yazısını merakla beklediğim arkadaşımız 
Balatacı Muhittin Usta
Burası bir sanayi sitesi. Küçük bir şehirde, eski arabaların tamir edildiği, küçük bir sanayi. Burası da bu sanayideki bir balatacı. Balatacı demek, arabaların frenlerini tamir etmek demek. Frenci de derler. Derler oğlu derler de, genelde balatacı derler. Burada kasıt, fren balatalarıdır.
Yüzyılda olmamıza rağmen, hala eski sistemler, eski takım taklavatla yürür işler. Hala, eski riskler devam eder. Arabalar, eski krikolarla havaya kaldırılıp, yere karton serilip, fenerle arabanın altı aydınlatılır. Ustalar, kendine hayrı olmayan bu eski krikolara taparcasına güvendikleri için, arabaların altına kaygısızca yatarlar.
Bu, küçük sanayilerde, olmazsa olmazlar vardır. Bunlardan, benim bildiklerim; semaver çayı, kola ve öğle yemeğinin değişmez menüsü, karışık pide. Ben, bu ziyaretimde, usta çalıştığı ve artık çocuklar eskisi gibi sanayiye verilmediği için çırağı da olmadığından, semaverimi kendim yaktım. Burada işler biraz garip, saçma ve inanılmaz gibi görünse de kendi içerisinde bir mantığı var. Balatacı Muhittin ustanın semaver çayı lezzetli, müşterilerini azarlarken takındığı, sinirli hali çok tatlıydı. 😂 Yaptıracak bir arabam olmasa da sanayi ziyaretlerimi yineleyeceğim.
Bazen kendinizi hiç olmadığınız bir yerde bulup, eğlendiğinizi hissedersiniz. Örneğin, akşam saatlerinde evinize giderken, sokak arasında tanımadığınız bir kişinin düğününe denk gelirsiniz. Düğünün tam ortasından geçerken, tesadüfen kendinizi halayın başında bulursunuz. İşte o an müziğin ritmiyle eğlenmeye başlarsınız. Elinize tutuşturulan beyaz mendille halayı hareketlendirir ve coşkuyla oynamaya başlarsınız. Bizde şimdi bu yazıyı okurken belki de nerede olduğumuzu şaşırdık.
Amacımız, topluluğumuzdaki herkesi eğlendirebilmek. 🤗Herkesi başlatmış olduğumuz bu etkinliğe ortak etmek. Bu etkinliğimizin ilk yazısıydı. Ben bu etkinliğimizi topluluk üyelerimizdeki tüm arkadaşlarımızın içinde yer aldığı bir dizi senaryosu olarak görmek istiyorum. O yüzden başlığını 1. Sezon 1. Bölüm olarak yazmak istedim.
Dediğim gibi amacımız eğlenebilmek ve herkesin yüzünü güldürmek.🙂 Umarım önümüzdeki haftalarda bu etkinliğimiz hız kesmeden devam eder. Bu hafta etkinliğe katılarak yazılarını bizimle paylaşan
Trliste Ortaya Karışık 777 etkinliğin oluşmasında emeği geçen ve yardımlarını esirgemeyen topluluk yöneticimiz 
O zaman haftaya yeni hikayelerle tekrar görüşmek üzere, kendinize iyi bakın. Keyifli, eğlenceli güzel günleriniz olsun.