Hi Friends
After the ban on entry to forest lands was lifted in last September, I had started to continue nature activities at the weekend. I last went to Ozan Creek passing through Bıçkıdere village of Şile in September. In this part of my travel blog, I will write about about the campground in Hacıllı Village, which is located in the Ağva holiday resort of the Şile district of Istanbul.
Merhaba Arkadaşlar
Geçen Eylül ayında ormanlık alanlara giriş yasağının kalkmasıyla birlikte haftasonu doğa gezisi faaliyetlerine devam etmeye başlamıştım. Eylül ayında en son Şile’nin Bıçkıdere köyünden geçen Ozan Deresi’ne gitmiştim. Gezi yazılarımın bu bölümünde sizlere, yine Eylül ayında gittiğim, İstanbul’un Şile ilçesine bağlı Ağva tatil beldesinde bulunan Hacıllı Köyü’ndeki kamp alanından bahsedeceğim.
There had been a sharp transition from summer to autumn in September last year. Even though the weather in Istanbul was hot and sunny from time to time, some days and nights we felt cold. We had a limited time to go on a trip. For this reason, towards the end of September, we decided to go to the campground in Hacıllı Village, which we had mentioned before, but could not go due to the bans. Our goal was not to camp, but to take the samovar and barbecue as usual and be in touch with nature daily.
Geçen yıl Eylül ayında yaz mevsiminden sonbahar mevsimine keskin bir geçiş yapmıştık. Istanbul’da arada havalar sıcak ve güneşli olsa da bazı günler ve geceleri insan resmen üşütüyordu. Artık gezmek için sınırlı bir zamanımız kalmıştı. Bu nedenle, Eylül ayının sonlarına doğru, daha önce konusu geçen fakat yasaklar nedeniyle gidemediğimiz Hacıllı Köyü’nde bulunan kamp alınına gitmeye karar verdik. Amacımız kamp yapmak değildi, her zamanki gibi semaveri, mangalı alıp günübirlik doğayla iç içe olmaktı.
Since Hacıllı Village is close to the provincial border of Kocaeli, its distance from us is almost 1.5 hours. Therefore, we took the necessary materials for picnic and barbecue early in the morning and set off. After passing the center of Şile, you should turn to İmrendere Village and go on to reach Hacıllı Village. We were on this road for the first time, we liked the houses and forest areas on the sides of the road. I can say that there is nothing to disturb you on the road. About 90% of the road we traveled was asphalt. We arrived in Hacıllı Village passing through the villages of Şile; İmrendere, Ovacık, Tekeköy, Osmanköy and Sortullu. Here are some of the photos I took on the way;
Hacıllı Köyü Kocaeli il sınırına yakın olduğu için bize uzaklığı hemen hemen 1.5 saat. Bu nedenle piknik ve mangal için gerekli olan malzemeleri sabah erkenden alıp yola çıktık. Hacıllı Köyü’ne gitmek için Şile merkezi geçtikten sonra İmrendere Köyü’ne dönüp devam ediyorsunuz. Bu yoldan ilk defa gitmiştik, yol kenarlarındaki evler, ormanlık alanlar çok hoşumuza gitti Yolda size zorlayacak herhangi birşey yok diyebilirim. Gittiğimiz yolun yaklaşık %90’I asfaltlıydı. Şile’nin sırasıyla İmrendere, Ovacık, Tekeköy, Osmanköy ve Sortullu köylerini geçerek Hacıllı köyüne vardık. Yolda giderken çektiğim fotoğraflardan birkaçı;
Driving for a while, we reached the campground in Hacıllı Village at noon. The first thing that caught our eye was that the campground was near a creek. We crossed to the right side of the creek via a small bridge. We parked the car in a suitable place to explore the surroundings The campground was not crowded and there were people who had come earlier and set up tents. That was my first impression.
Biraz daha devam ettikten sonra öğlenleyin Hacıllı Köyü’ndeki kamp alanına ulaştık. Gözümüze çarpan ilk şey kamp alanının bir dere kenarında olmasıydı. Küçük bir köprüden geçerek tepeye doğru giden yola geçtik. Çevreyi keşfetmek için arabayı müsait bir yere park ettik. Alanda fazla kalabalık yoktu ve önceden gelip çadır kuran insanlar vardı. İlk izlenim böyleydi.
We decided to settle in an empty place by the creek and bring the car near the creek. Thus, we would not be carrying the materials for a long distance. We settled in such a place. We were a little hungry because the journey was long. After resting for a while, we lit the samovar and brewed tea. We ate the pastries we bought from the patisserie near the road. Meanwhile, a few paw friends visited us.
Dere kenarında boş bir yere yerleşmeye ve arabayı da dere kenarına kadar getirmeye karar verdik. Böylece malzemeleri uzun mesafeye taşımamış olacaktık. Böyle bir yere yerleştik. Yol uzun sürdüğü için biraz acıkmıştık. Biraz dinlendikten sonra semaveri yakıp çayı demledik. Gelirken pastaneden aldığımız poğaçaları atıştırdık. Bu arada birkaç patili dostumuz bizi ziyaret etti.
In fact, our purpose of coming here was to go to the famous Hacıllı Waterfall and settle somewhere nearby it. However, the people we asked at the campground said that there was no road, therefore cars could not go up to the waterfall, and that the waterfall was within a 30-40 minute walking distance. It was not possible to go that far with the materials in hand. We wanted to walk through the forest from where we were to the direction of the creek. We wondered how far we could walk near the creek. It is possible to walk about 75 meters near the creek, then you have to go through the water. Actually, it is reasonable to come earlier and settle in a place next to the sound of running water, and put a table and chair in the creek.
Aslında bizim buraya gelmemizin amacı meşhur Hacıllı Şelalesi’ne gitmek ve yakınlarında bir yere yerleşmekti. Fakat, kamp alanında sorduğumuz kişiler yol olmadığından şelaleye kadar arabaların gidemediğini, şelalenin 30-40 dakika yürüme mesafesinde olduğunu söyledi. Elimizde malzemeler ile o kadar yolu gitmek mümkün değildi. Biz de bulunduğumuz yerden derenin aktığı yöne doğru ormanın içini gezmek istedik. Dere kenarından nereye kadar yürülebileceğini merak ettik. Dere kenarından yaklaşık 75 metre kadar yürülebiliyor, sonrasında suyun içinden gitmek gerek. Aslında biraz daha erken gelinebilip burda akan su sesinin yanında bir yere de yerleşilebilir, derenin içine masa ve sandalye kurulabilir.
By the way, the campground had got crowded with the groups of friends and families who came to picnic or camp. We lit the barbecue around 3 o'clock, fed both ourselves and our paw friends : ) We lit the samovar again. We sat chatting and chatting until it got dark. Those who came here to camp were waiting for us to leave to set up tent on the ground where we settled. We had packed up and left before it got dark.
Bu arada piknik veya kamp yapmaya gelen arkadaş grupları ve aileler ile kamp alanı iyice kalabalıklaşmıştı. Saat 3 gibi mangalı yaktık, hem kendi hem patili dostlarımızın karnını doyurduk J Tekrar semaveri yaktık. Hava kararana kadar sohbet, muhabbet oturduk. Kamp yapmaya gelenlerin gözü bizim yerdeydi. Hava kararmaya yakın toparlanıp ayrıldık.
Our psychology had been affected so much by the pandemic in the previous two years, and also this year we have experienced the earthquake disasters. I suppose I will start these nature activities for the weekend again as of May. Meanwhile, if the weather is ever good, I will take my chances. We should fix our mental health. Thank you for reading. All the photos in this post belong to me.
Önceki iki yıl pandemi nedeniyle psikolojimiz iyice etkilenmişti, bu yıl da deprem felaketlerini yaşadık. Sanırım Mayıs ayı itibariyle bu haftasonu doğa faaliyetlerine tekrar başlayacağım. Arada havalar iyi olursa, şansımı deneyeceğim. Ruh sağlığımızı düzeltmeliyiz. Okuduğunuz için teşekkür ederim. Bu yazıdaki tüm fotoğraflar bana aittir.