Pokemon entered my life early on, back when money was tight and hacking a PSP was the only way to have something to play. That’s when I got into emulation of old games—mostly Game Boy Advance (GBA)—just to kill time at school. Even then, I was already taking my first steps into the world of emulation, and thanks to that, I never lacked games to dive into.

Nowadays, there's a growing trend of returning to original hardware for gaming. It’s easy to find YouTube videos filled with nostalgia for older consoles, showing how things used to be and how game developers originally intended their titles to run on authentic systems.

Emulating games like those from the Game Boy, Game Boy Advance, or even the Nintendo 64 on smartphones is effortless—but what about the Nintendo DS? That’s a trickier topic for emulation enthusiasts, mostly because of the dual-screen setup. So, how did I deal with that?

I started using a Nintendo DSi XL, imported from Japan, and it’s in fantastic condition! The console is extremely well preserved — literally no scratches, and both screens are in excellent shape. A fun fact: in Japan, the DSi XL is actually called the DSi LL.

In my opinion, it’s the best hardware for playing titles from this platform, despite the existence of the 3DS, 2DS, New 2DS, New 3DS, and so on — mainly because of the screen resolution. Newer consoles have a higher resolution, which makes pixel art look blurry. DS games were originally designed for a native resolution of 256×192, and the DSi XL preserves that resolution without any scaling. This means the pixels stay sharp, crisp, and exactly as the developers intended.

The DSi XL was aimed at an older demographic, so the build quality is noticeably higher and the buttons are larger.

Even though the latest Pokemon games are available on the Nintendo Switch — including plenty of remakes — I still keep coming back with joy and a bit of nostalgia to the classic pixel art style. And it’s not just about nostalgia — it’s the atmosphere. That older graphic style, while simpler, has way more soul — and of course, none of the stability issues we see in modern titles!

Thanks to the DSi XL being smaller than the Switch, it’s super easy for me to just pick it up and play for a good while. Taking it outside isn’t a hassle either — it fits nicely in a pants pocket, no backpack needed.

I really hope Nintendo eventually releases a remake of Pokemon Black & White for the upcoming Switch 2!

I’m currently playing through Pokemon Black. I had only ever heard great things about this game, and so far, it’s living up to the hype. I really like the Unova region — it feels more modern, and the overall aesthetic is on a whole other level. In terms of the story, I think the developers really put in the effort. The game touches on themes like freedom, emotional bonds, and the nature of relationships between humans and Pokémon — and it handles them surprisingly well.

The animations are also more than satisfying. The backgrounds, lighting effects, and dynamic pixel-art scenes impress me far more than those in the latest entries in the Pokemon universe — though to be fair, that’s not a very high bar considering all the criticism Game Freak has been getting lately.

Who would've thought that in 2025 — despite owning a good PC, a Nintendo Switch, a 3DS, and a New 2DS — I’d still find myself lying in bed for hours with a DSi XL, completely immersed in one of the best Pokémon games ever made.
I honestly think Game Freak just cared more back then than they do now, and the enhanced experience offered by the DSi XL only adds to that feeling.

POLISH

Pokemony pojawiły się w moim życiu już za młodu, kiedy nie było za dużo pieniędzy i trzeba było hackować PSP aby mieć w co grać. Wkręciłem się wtedy w emulację starych gier, głównie Gameboy Advance (GBA), aby zabić nudę w szkole. Już wtedy stawiałem pierwsze kroki w emulację i przez to nie narzekałem na brak tytułów do ogrania.

W dzisiejszych czasach powraca trend do ogrywania tytułów na oryginalnych sprzętach. Nie trudno zobaczyć filmy na Youtube z powracającą nostalgią do starszych sprzętów, ukazujących rzeczywistość jak to kiedyś było, oraz jak producenci gier oczekiwali działanie ich gier na oryginalnych konsolach.

Na smartfonach bez problemu można emulować gry z Gameboy'a, Gameboy'a Advance, Nintendo 64 itd., ale co z Nintendo DS? Dosyć niewygodny temat dla entuzjastów emulacji, z uwagi na dwa ekrany. Jak sobie w tym przypadku poradziłem?

Zacząłem korzystać z Nintendo DSi XL, sprowadzonego z Japonii, w świetnej kondycji! Konsola jest bardzo zadbana, dosłownie zero rys i oba ekrany są w świetnej kondycji. Ciekawostką jest, że DSi XL jest w Japonii nazwany jako DSi LL.

W mojej opinii najlepszy sprzęt do ogrywania tytułów na tę platformę, mimo istnienia 3DS, 2DS, New 2DS, New 3DS itd. z uwagi na rozdzielczość. Nowsze konsole mają wyższą rozdzielczość, przez co pixelart wydaje się być rozmazany. Gry na DS zostały zaprojektowane pod natywną rozdzielczość 256x192, a DSi XL zachowuje tę rozdzielczość i nie skaluje obrazu, więc piksele są ostre, wyraźne i dokładnie takie, jak projektowali je twórcy.

DSi XL był kierowany do dorosłych użytkowników, więc jakość wykonania jest wyższej jakości, a przyciski są większe.

Mimo istnienia na rynku najnowszych gier Pokemon na Switch'a, w tym dużo remaków, nadal wracam z sentymentem i z pełną radością do starego, pixelartowego stylu. Nawet nie chodzi tutaj o sam sentyment, ale po prostu sam klimat. Ten starszy styl graficzny, choć prostszy, ma w sobie więcej duszy, oraz oczywiście brak problemów z stabilnością gry!

Przez mniejszy rozmiar konsoli w porównaniu do Switch'a, bardzo łatwo jest mi wziąć do ręki konsolkę i pograć przez większą chwilę. Nie ma również ogromnego problemu wzięcia konsoli na zewnątrz, mieści się elegancko w kieszeń spodni.

Mam nadzieję, że Nintendo w końcu wypuści remake Pokemon Black & White na najnowszą konsolę Switch 2!

Aktualnie jestem w trakcie przechodzenia Pokemon Black. Słyszałem o tej grze tylko w superlatywach. Region Unova bardzo mi się spodobał. Jest bardziej nowoczesny i sama estetyka również jest na wysokim poziomie. Pod względem fabuły uważam, że twórcy również postarali się o to. Gra porusza takie kwestie jak wolność, więzi i naturę relacji z Pokemonami i robi to zaskakująco dobrze.

Animacja również nie pozostawia niedosytu. Tła, efekty świetlne i dynamiczne sceny zrobione w pixelartowej stylistyce robią na mnie większe wrażenie niż najnowsze gry z uniwersum Pokemon, chociaż to nie jest żadna konkurencja zważywszy na ogromny hejt kierowany do Game Freak.

Kto by pomyślał, że w 2025 roku mimo posiadania dobrego komputera, Nintendo Switch'a, 3DS, New 2DS, nadal potrafię przeleżeć w łóżku kilka godzin przy DSi XL i zapatrywać się w jedną z najlepszych części Pokemon które kiedykolwiek powstały. Mi się wydaje, że Game Freak po prostu bardziej się starało niż kiedykolwiek, a ulepszona wersja DSi XL tylko pomaga w tych odczuciach.