It is a daily choice.
Autism. Asperger’s syndrome. Aphasia. Alalia. Sensory integration disorders. Dyslexia. Dysgraphia. Dyscalculia. Cerebral palsy. Down syndrome. Hundreds of names, hundreds of diagnoses — and not a single identical story.
Because there is no such thing as one autism.
There is no one disability.
One child with cerebral palsy cannot speak and lies still.
Another walks, communicates, functions in a group and — with support — copes among peers better than many adults.
Difference has no single face.
And very often it comes with enormous sensitivity, empathy, and strength that cannot be seen at first glance.
What allows these children to move forward, to try again, to overcome barriers, is acceptance.
It works for everyone.
But for children with developmental challenges, it works with double power.
A child who feels accepted begins to believe they do not need to hide.
That their difference is not a flaw, but a part of who they are.
Acceptance is also deeply needed by parents.
Parents who are often invisible.
Judged by glances.
Pushed to the margins of everyday life.
People say children can be cruel.
But children learn cruelty from adults.
From a world that allows mocking, hate, and rejection — simply because someone is “more different”.
Often fear is born from a lack of knowledge.
We are afraid of what we do not understand.
And yet disability is not contagious.
Let us teach our children empathy.
But first, let us show it ourselves.
During a rehabilitation camp, I saw how deeply acceptance changes everything.
I watched my child bloom.
Begin to speak, to tell stories, to play — simply because no one looked with disapproval.
And I could finally breathe.
For a moment, I felt like just a mother.
Not “the mother of a disabled child,” but simply a mother — like any other.
Conversations with other parents, shared experiences, laughter, and understanding became therapy for our entire family.
I also noticed something important.
Children on the autism spectrum long for relationships.
They want to be with others.
They play differently, communicate differently — but when they meet acceptance, they are drawn to their peers.
I am not an expert.
I have no titles.
I am a parent who sees their child every day — at home, in emotions, in ordinary life.
I believe that if we offered one another more acceptance, the world would simply be a better place.
There would be less loneliness.
Less depression.
Fewer human tragedies.
Acceptance begins with ourselves.
With permission to be imperfect.
Because when we accept ourselves, it becomes easier to accept others.
Sometimes it takes only small gestures:
– a smile to a mother with a crying child
– letting someone go first in line
– a simple “good morning”
– a quiet conversation over coffee
For us, it is nothing special.
For someone else, it can mean being seen.
Parents of children with disabilities often feel isolated.
But the truth is that every one of us wants to belong.
To be noticed.
To feel we have a place in this world.
And that is what we all need the most.
PL:Akceptacja to nie hasło.
To codzienny wybór.
Autyzm. Zespół Aspergera. Afazja. Alalia. Zaburzenia integracji sensorycznej. Dysleksja. Dysgrafia. Dyskalkulia. Dziecięce porażenie mózgowe. Zespół Downa. Setki nazw, setki diagnoz — i żadnej jednej historii.
Bo nie ma „jednego autyzmu”.
Nie ma „jednej niepełnosprawności”.
Jedno dziecko z porażeniem mózgowym nie mówi i leży.
Inne chodzi, komunikuje się, funkcjonuje w grupie i — przy wsparciu — radzi sobie wśród rówieśników lepiej, niż niejeden dorosły.
Inność nie ma jednej twarzy.
I bardzo często idzie w parze z ogromną wrażliwością, empatią i siłą, której nie widać na pierwszy rzut oka.
To, co pozwala tym dzieciom iść do przodu, próbować jeszcze raz, pokonywać kolejne bariery, to akceptacja.
Działa na każdego.
Ale w przypadku dzieci z zaburzeniami rozwoju działa ze zdwojoną mocą.
Dziecko, które czuje się przyjęte, zaczyna wierzyć, że nie musi się chować.
Że jego inność nie jest wadą, tylko częścią niego.
Akceptacja jest potrzebna również rodzicom.
Rodzicom, którzy często są niewidzialni.
Oceniani spojrzeniem.
Odsuwani na margines codzienności.
Mówi się, że dzieci potrafią być okrutne.
Ale dzieci uczą się tego od dorosłych.
Od świata, który daje przyzwolenie na wyśmiewanie, hejt i odrzucenie — tylko dlatego, że ktoś jest „bardziej inny”.
Często strach bierze się z niewiedzy.
Boimy się tego, czego nie rozumiemy.
A przecież niepełnosprawnością nie da się zarazić.
Uczmy dzieci empatii.
Ale najpierw pokażmy ją sami.
Na turnusie rehabilitacyjnym zobaczyłam, jak bardzo akceptacja zmienia wszystko.
Jak moje dziecko rozkwita.
Jak zaczyna mówić, opowiadać, bawić się — bo nikt nie patrzy z dezaprobatą.
I ja też mogłam na chwilę odetchnąć.
Poczuć się po prostu mamą.
Nie tą „od niepełnosprawnego dziecka”, tylko mamą, jak każda inna.
Rozmowy z innymi rodzicami, wspólne doświadczenia, śmiech i zrozumienie — to była terapia dla całej naszej rodziny.
Zobaczyłam też coś bardzo ważnego.
Dzieci w spektrum chcą relacji.
Chcą być z innymi.
Bawią się inaczej, komunikują inaczej, ale gdy spotykają się z akceptacją — lgną do rówieśników.
Nie jestem ekspertem.
Nie mam tytułów.
Jestem rodzicem, który widzi swoje dziecko każdego dnia — w domu, w emocjach, w zwyczajności.
Wierzę, że gdybyśmy dawali sobie nawzajem więcej akceptacji, świat byłby po prostu lepszy.
Byłoby mniej samotności.
Mniej depresji.
Mniej ludzkich tragedii.
Akceptacja zaczyna się od siebie.
Od zgody na własne słabości i niedoskonałości.
Bo kiedy akceptujemy siebie — łatwiej jest nam przyjąć innych.
Czasem wystarczy drobiazg:
– uśmiech do mamy z płaczącym dzieckiem
– przepuszczenie kogoś w kolejce
– zwykłe „dzień dobry”
– chwila rozmowy przy kawie
Dla nas to nic wielkiego.
Dla kogoś innego — poczucie bycia zauważonym.
Rodzice dzieci z niepełnosprawnościami często czują się wyobcowani.
Ale prawda jest taka, że każdy z nas chce być częścią społeczeństwa.
Chce być widziany.
Chce czuć, że ma swoje miejsce.
I tego właśnie — nam wszystkim — najbardziej potrzeba.