It's Wednesday, from 6 am I am on my feet and counting down the time to surgery. I'm first in line, so at 7 am I take a shower with a disinfectant and change into a green transparent fleece T-shirt, I put a bathrobe over it because I don't really want to shine with my breasts on the way to the operating theater, I wear a big pampers on my bottom (I guess it's probably a better option than a catheter, so I'm not fussy), around 7.30 a nurse pops in and will take me to the block.

The lady states that this T-shirt is terrible and she will look for something more suitable for me. After a while, the nice nurse comes back with a new outfit and helps me change, the new outfit is more comfortable, the breasts are covered so I feel cared for 😉.

I slowly sit down in the wheelchair and set off on my way, a nice anesthesiology nurse is waiting for me in front of the operating theater, she is finishing the anesthesiology interview, in the meantime the anesthesiologist will appear and together with the nurse they start attaching the cables, put on welfron and administer the first medications. I'm lying on the table and I think it's pretty cool, both ladies are focused on work and very empathetic towards me, so we're starting epidural anesthesia, I'm sitting on my back (I have experience because it's the 5th time they will punch me in the spine) but for the first time together something did not work out, the doctor did not get into the right place, but it is possible to survive, the second time it went smoothly and without complications. In the meantime, more and more people start to bustle around the hall, orthopedists distribute new tasks to the instrumental women.

A curtain is hung in front of my face so that I do not see what is happening behind it. I am already anesthetized, I feel like, they arrange my leg of my arms to have the best access to the knee (funny learning because I feel that they are doing something and they are starting to do operations but there is no pain at the same time). After inserting the arthroscope camera into the knee, it turns out that the image found is significantly different from the June resonance and my meniscus are in a tragic condition (the second most serious injury they can have, or so the professor tells the students who sit somewhere in hospitals and observe the procedure by videoconferences).

Orthopedists work out the damage and start sewing, it takes a really long time, after some time I hear the students' question (who are very surprised by the number of stitches, how many can be done, the doctor laughs saying that how much he can do but at the same time warns that the more stitches, the worse pain during recovery).

We are slowly approaching the end of the operation, the doctors are ordering the next patient to be prepared for the operation, the doctor explains to the students that the MRI image, unfortunately, differed significantly from the actual condition in the knee, so the operation plan must be changed, due to the fact that I am young person, the meniscus was repaired first, but the size of the lesions was too large to combine operations with ACL reconstruction and second stabilization on the outer side of the knee. The doctor explains to the student that I am waiting for rehabilitation and another operation in 3 months. After the surgery, the doctor tells me that the original surgery plan had to be put on hold and that I will talk to you later.

Slowly, the anesthesiologist disconnects me from the apparatus and takes me to the recovery room where I am to spend another hour. In the post-operative room they will release my anesthesia completely and regain my legs, unfortunately I have been lying there for over 2 hours, because the transport service does not do the job of delivering patients. Finally, around 12.30, a transport kit picks me up from the postoperative room, but before they take me to the ward, we will visit an X-ray machine to make another x-ray of the knee.

On the X-ray it turns out that someone made a mistake in the recommendation and instead of the left leg entered the right leg and from that moment the stairs began, disputes between the wards and various types of staff took away these people's common sense, the radiologist did not call the ward, For someone to correct the order, he just sends us back, the girls from the transport do not do it either because they feel that their time is wasted, and they have a lot of patients for further transport.

The girls leave me at the nurses' counter and tell them to tell the doctor that the order needs to be corrected and they are not up to it, then go on to deal with the next applicants. I am lying and I hear the nurse scolding the doctor for a mistake that it is not fair that they operated in two of them and continued to pour out their regrets. After listening to the complaints about the transport team and the doctors for a long time, the decision is finally made that tomorrow I will go to the X-ray in a wheelchair, because now there is no one to take me to the bed. Before 6 hours after the operation, a physiotherapist will appear in the room, asks what the procedure was and presents me with a plan for the next few days because tomorrow is a holiday and there are no physiotherapists in the hospital.

I didn't take crutches from home so that I could go to the toilet I get a walker ( I feel quite well taken care of). The friend from the bed next door does not have so much bristles because the physiotherapists do not know why there is no orthosis and what the author of the operation meant, so the woman is left alone with herself. We both hope that the evening celebration will dispel our doubts, the doctor passes our room several times, but unfortunately, to our dissatisfaction, no one visits us. In the evening, the night nurse will appear, it turns out to be very nice and empathetic. I cannot say that about the change of the day.

Ladies in the evening help us get dressed and run at least a little. We are given anticoagulants and painkillers. Every now and then the ladies from the night shift monitor us. You have to survive this night, maybe a doctor will visit us in the morning ... if it happened, I will write tomorrow. All sore greetings from the Polish hospital.

POLISH / POLSKI:

Kolejny dzień ze szpitalnego pamiętnika .

Jest środa ,od 6 rano jestem na nogach i odliczam czas do operacji. Jestem pierwsza w kolejce, więc o 7 rani biorę prysznic ze środkiem odkażającym i przebieram się w zieloną przezroczystą fizelinową koszulkę narzucam na nią szlafrok bo nie za bardzo mam ochotę świecić biustem w drodze na blok operacyjny , na pupę ubieram wielkiego pampersa ( w sumie to chyba lepsza opcja od cewnika, więc nie wybrzydzam), koło 7.30 wpada pielęgniarka, która zawiezie mnie pod blok.

Pani stwierdza, że straszna ta koszulka i poszuka mi coś bardziej odpowiedniego. Po chwili przemiła pielęgniarka wraca również z nowym wdziankiem i pomaga mi się przebrać, nowy strój jest bardziej komfortowy piersi są zakryte więc czuje się zaopiekowano 😉.

Powoli siadam na wózek i ruszam w drogę, przed blokiem operacyjnym czeka na mnie przemiła pielęgniarka anestezjologiczna, dokańcza wywiad anestezjologiczny, w między czasie pojawią się Pani doktor anestezjologiczny i razem z pielęgniarka zaczynają podpinać kabelki, zakładają welfron podają pierwsze leki. Leżę na stole i myślę, że jest całkiem spoko obie Panie skupione na pracy i na mnie bardzo empatyczne, no to zaczynamy znieczulenie zewnątrzoponowe, siedzę wygibasy plecy( niby mam doświadczenie bo to już 5 raz jak będą mnie kuć w kręgosłup) no ale za pierwszym razem coś nie wyszło, Pani doktor nie wbiła się tam gdzie trzeba, ale da się przeżyć, za drugim razem poszło już sprawnie i bez komplikacji. W międzyczasie po Sali zaczyna się krzątać coraz więcej osób, ortopedzi rozdysponowują kolejne zadania instrumentariuszkom.

Przed moja twarzą zostaje rozwieszona kurtynka abym nie widziała co dzieje się za nią. Jestem już znieczulona czuje jak, układają moją nogę rąk by mieć jak najlepszy dostęp do kolana ( śmieszne uczycie bo czuję, że coś robią i zaczynają robić operacje ale nie ma przy tym bólu). Po wprowadzeniu w kolano kamery artroskopu okazuje się, że obraz zastany znacznie różni się od rezonansu z czerwca i moje łękotki są w tragicznym stanie ( drugi z najcięższych urazów jaki mogą mieć, tak przynajmniej mówi profesor studentom, którzy siedzą gdzieś w szpitali i obserwacja zabieg przez wideokonferencje).

Ortopedzi opracowują uszkodzenia i zaczynają szycie, trwa to naprawdę długo, po pewnym czasie słyszę pytanie studentów ( którzy są mocno zdziwieni ilością szwów ile można ich zrobi zrobić maksymalnie doktor śmieje się mówiąc, że ile wlezie ale jednocześnie przestrzega, że im więcej szwów tym gorszy ból w trakcie rekonwalescencji).

Powoli zbliżamy się do końca operacji, lekarze każą szykować kolejnego pacjenta do operacji, , doktor tłumaczy studentom, że obraz z rezonans niestety znacznie odbiegał od stanu faktycznego w kolanie, więc plan operacji trzeba zmienić, ze względu na to że jestem młodą osobą, najpierw została naprawiona łękotek, ale rozmiar uszkodzeń był zbyt duży aby połączyć operacje z rekonstrukcją ACL oraz drugą stabilizacją po zewnętrzne stronie kolana. Doktor tłumaczy studenta, że czeka mnie rehabilitacja a za 3 miesiące kolejna operacja. Po zabiegu doktor mówi mi, że trzeba było wstrzymać się z pierwotnym planem operacji i że później porozmawiam.

Powoli anestezjolog odłącza mnie od aparatury i przewóz mnie na salę pooperacyjna, na której mam spędzić kolejną godzinę. Na Sali pooperacyjna całkowicie puszczą mi znieczulenie i odzyskuje władze w nogach, niestety leżę tam ponad 2 godziny, bo obsługa transportowa nie wyrabia z rozwożeniem pacjentów . W końcu koło 12.30 z Sali pooperacyjnej odbiera mnie zestaw transportowy ale zanim zawiozą mnie na oddział odwiedzimy jeszcze rentgen, żeby zrobić kolejne prześwietlenie kolana.

W rentgenie okazuje się , że ktoś w zalecaniu zrobił błąd i zamiast lewej nogi wpisał nogę prawą i od tego momentu zaczęły się schody, niesnaski między oddziałami i różnymi typami personelu, odbierają tym ludziom zdrowy rozsądek, radiolog nie dzwoniłam na oddział , żeby ktoś poprawił zlecenie tylko odsyła nas z kwitkiem, dziewczyny z transportu też tego nie robią bo czują, że ich czas jest marnowany, a one mają dużo pacjentów do dalszego transport.

Dziewczyny zostawiają mnie pod ladą pielęgniarek i informują je, żeby powiedziały lekarzowi, że trzeba poprawić zlecenie a one nie są od tego, po czym idą dalej ogarniać następnych petentów. Ja leżę i słyszę jak pielęgniarka opieprza lekarza za pomyłkę, że to nie w porządku, że operowali we dwóch i leje dalej swoje żale. Po dłuższe chwili wysłuchiwania narzekań na zespół transportowy i na lekarzy w końcu zapada decyzja, że jutro sobie na wózku pojadę na rentgen bo teraz nie ma mnie kto zawieźć na łóżko. Zanim mija 6 godzin od operacji na Sali pojawią się rehabilitantka, pyta jaki był zabieg i prezentuje mi plan na najbliższe dni bo jutro jest święto i rehabilitantów nie ma w szpitalu.

Nie wzięłam z domu kul więc abym mogła iść do toalety dostaje chodzik( fajnie czuje się w miarę zaopiekowana ). Koleżanka z łóżka obok nie ma tyle szczecią bo rehabilitanci nie wiedzą czemu nie ma ortezy i co autor operacji miał na myśli , więc kobieta zostaję sama ze sobą. Obie liczymy, że wieczornych obchód rozwieje nasze wątpliwości, lekarz mija nasz pokój kilka razy ale niestety ku naszemu niezadowoleniu nikt nas nie odwiedza. Wieczorem pojawią się pielęgniarka nocna zmiana okazuje się być przesympatyczna i empatyczna. O zmianie z dnia powiedzieć tego nie mogę.

Panie wieczorem pomagają nam się ubrać i choć trochę uruchomić. Dostajemy leki przeciwzakrzepowe i przeciwbólowe. Co jakiś czas Panie ze zmiany nocnej nas monitorują. Trzeba przetrwać tą noc, może rano zawita do nas lekarz...czy tak się stało napisze jutro. Cała obolała pozdrawiam z Polskiego szpitala.