The weather has become a bit cooler with lots of clouds on the sky. There seemed to be signs of heavy rains but the threat all melted away. I was quite worried about some stray cats at the temple and in the car park of the Robinson mall. I have not been going out during the last few days. There were too many things occupying my mind and time. I have been buying my emergency medical kit for treating myself against invisible spike proteins nanoparticles transmitted by vaxxed people. I had to spend hours doing research and try to understand the subject matter. So, going to the temple to see those friendly stray cats really cheered me up tremendously. I wished I could go feeding them everyday. But the temple was officially closed and the staff there had noticed me walking around the ground.
The temple was very quiet as usual as some monks were still under COVID quarantine in the building by the river. I walked to that area trying to find the orange cat who was so desperately hungry that he climbed up the tree to catch a squirrel. But I met some very hungry kittens that were so glad to see me. The fear of catching Covid meant that the vendor’s shop was closed and the cats were left unattended. I tried to separate the big cats from the kittens.
I also searched for my favourite cat called Samsi; she was not at the old meeting spot. She might have been waiting for me for a few data but I didn’t turn up, so she might have to search for food elsewhere. I did feed some older kittens that might be related to Samsi. But these big kittens actually chased Samsi away in the middle of her meal. Samsi always ran away and allowed these aggressive kittens eating her food. I was quite disappointed by such bad manner as I had already given them their food. Samsi’s gentleness and peaceful character did impressed me deeply and we have become good friends.
Samsi could recognise me from quite a distance and she would answer my call with her greeting meowing. I could tell she was trying to say something; her message was full of strange vowels muddled together into a series of sentences. Though she was very hungry, she would show me how much she missed me. She was acting more like a puppy jumping all over a long lost friend. Samsi appeared to be getting thinner. The monks who were supposed to feed temple cats did have not done a good job of placing food at various spots where different gangs of cats controlled their territory. Samsi is a loner with no friends or backup so she always got bullied by gangs of three to five cats. I prayed to the land spirits there to look after Samsi for me.
I also feed another stray cat near the local market. I called him Mr. Bean as his face always made me laugh. He was a kind, old and timid cat. He seemed to be less jumpy with my presence. He knew I was going to feed him, so he waited until I back off to a safe distance. It was great to see Bean feeling so happy and calm after his meal. He was so comfortable that he settled down for a nap.
At the car park in Robinson mall, the poor Siamese stray cat was waiting for me under my car. Sandy didn’t ask me why I didn’t show up for a few days. I found out that someone had placed food for her around the car park too. I gave Sandy her favourite wet food as she could not find fresh water in the car park. Sandy was no longer afraid of me but she’s still very timid. Luckily there were some kind people who fed the stray cats that got stuck in the car park. However, I didn’t see the other two stray male cats for two weeks. I hopes they did find a way out of the car park.
ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นลงหน่อย เพราะมีเมฆฝนในท้องฟ้ามาก แต่ฝนไปตกที่อื่นหมด ตอนนี้เราก็เลยไม่กังวลเรื่องการเดินทางว่าเราต้องคอยหลบฝนหรือเปล่า เราเสียเวลาไปกับการค้นหาข้อมูล เรื่องผลกระทบของยาฉีดมรณะ และติดตามกลุ่มสนทนาในต่างประเทศหลายแห่ง เพื่อข้อมูลใหม่ที่ทันสมัย ว่าเกิดผลกระทบใหม่ๆบ้างไหม และเขามียาสำหรับถอนพิษจากสารอันตรายต่างๆในยาฉีดบ้างไหม เราก็เริ่มสั่งซื้อยาและวิตามินที่จำเป็นมาสะสมไว้ก่อนที่ สิ่งจำเป็นเหล่านี้จะขาดตลาด ดังนั้นเราจึงชอบไปเลี้ยงอาหารแมวที่วัดมาก นั่นเป็นช่วงเวลาที่เราได้พักสมอง และผ่อนคลายความตึงเครียดในสมอง เราได้รับความสะเทือนใจมากเวบาเจอคนที่โดนบังคับ ให้ไปฉีดยาและมีผลข้างเคียงค่อนข้างมาก เราก็พยายามบอกทางแก้ให้ความรู้แก่เขาไป เขาก็ดีใจมากที่มาเจอคนที่รู้ละเอียดจนเดาได้ว่า เขามีอาการอะไรบ้าง เราสงสารคนอายุน้อยที่พึ่งเริ่มทำงาน ก็ต้องมาเจอยาฉีดมรณะ ที่ทำให้เขาอายุสั้นลงไปหลายปี เราไม่กล้าบอกความจริงกับเขา ว่าเขาจะมีอายุสั้นมาก
เราไปที่วัดโดยเดินเข้าไปเงียบๆ ตอนนี้วัดปิดอย่างเป็นทางการ คนในวัดเริ่มสังเกตเห็นเราบ่อยาครั้งแล้ว แต่เราก็รีบเดินไปหาแมวตามที่เดิมๆ. เราเดินไปเกือบถึงท่าน้ำเพื่อตามหาแมวส้มต้วหนึ่ง ที่หิวมากจนต้องปีนต้นไม้เพื่อไปจับกระรอก. เราไปเจอลูกแมวหิวโซ และแมวหิวข้าวอีกกลุ่มหนึ่ง เราก็ต้องกระจายอาหารเม็ดไปให้ทุกตัว เราคิดว่าเณรที่มีหน้าที่เลี้ยงอาหารแมวนั้น ทำหน้าที่ได้แย่มาก เขาไม่ได้วางอาหารตามจุดต่างๆ ที่มีแมวครองที่อยู่ แมวที่เราชอบมากชื่อ สามสี เป็นแมวที่ไม่มีพวกเป็นบริวาร มันจึงถูกไล่ต้อนโดยแมวตัวอื่นๆ. แต่สามสีเป็นแมวที่อ่อนโยนมาก มันจะสละอาหารให้แมวตัวอื่นๆที่มารุกรานตลอด เราจึงอยากให้มันได้กินอาหารดีๆมากกว่าตัวอื่นๆที่ก้าวร้าว
เราเดินกลับไปที่ตลาดนัดแถวห้าง เพื่อไปดูแมวอีกตัวที่ชื่อมิสเตอร์บีน มันไม่กลัวเรามากเหมือนก่อนหน้านี้ มันจะนั่งดูว่าเราจะมาเลี้ยงข้าวมันหรือเปล่า พอมันกินอาหารเสร็จ มีท่าทางผ่อนคลายมาก มันล้มตัวลงนอนเหมือนไม่สนใจเราเลย เราก็ดีใจมากที่เจ้าบีนไม่วิ่งหนีเราแล้ว. พอไปถึงที่จอดรถ เราก็สังเกตเห็นแมวสีสวาดมานั่งคอยเราอยู่ใต้ท้องรถยนต์ เราก็เลี้ยงอาหารเปียกเจ้าแซนดี้ เพราะมันติดอยู่ที่นั่นคงหานํ้ากินลำบากมาก แมวเลิกขู่และไม่วิ่งหนีเราแล้ว แต่เรายังจับตัวมันไม่ได้ เราเห็นว่ามีกล่องใส่อาหารมาเลี้ยงข้าวแมวเร่ร่อนที่นั่นด้วย เราก็อุ่นใจหน่อย เพราะเราไม่สามารถไปเลี้ยงข้าวแมวได้ทุกวัน แต่ช่วงหลังเราไม่เห็นแมวลายเสืออีกสองตัวที่เคยมากับแมวแซนดี้แล้ว หรือว่าแมวสองตัวนี้หาทางลงไปข้างล่างได้แล้ว เราก็หวังว่าคงมีคนใจดีคอยเอาอาหารมาให้แซนดี้กินอย่างต่อเนื่องด้วยเถอด
Wishing you peace, good health and prosperity.
Stay strong and cheerful.