This is my entry for #thaiphotocontest93 hosted by 
. Things are moving and changing very fast these days; the speed seems to be increasing each week. The roads and shopping malls are going to be super quiet for two weeks as the new lockdown has just been announced today. Bangkok is going to melt down soon judging by the intensity of fear mongering by the mainstream media. This fear has started all kinds of angry exchanges among politicians, medical doctors, academics, ex-intelligent officers and lawyers, vendors and customers, old friends and relatives, and neighbours. This has been very interesting, educational and stressful time for an active observer like me who has been doing research on the whole gamut of new coronavirus pandemic.
It just baffled me how one-track minded these highly educationed professionals and academics could be, despite the fact that alternative sources of information could be easily gathered via the Internet. Alas, I now understand why some of the people, who actually know what has been happening, have decided to keep quiet and stay safe. There’s a saying in Thai that “strong river current, don’t row your boat against it!” So, it’s time to preserve my precious time and energy; to enjoy the last of the best of times while I could in Bangkok.
I went out to get some bread buns and snacks for my train journey; but the sudden announcement of the lockdown meant that I had to put these bread buns in the freezer. From then on I tried to take photos wherever I went as the future world might change beyond my recognition in a few years’ time. The other day the sky was so beautifully blue and the light was heavenly. I never experienced such a beautiful day with divine blessings’ vibes in the air like that before. I felt as if the angels were telling me this would be the last of best time for people to keep as fond memories. I almost broke down in tears as I could feel this was a process of saying goodbye to the good old days. Three days after that ominous experience, I began to understand it was for real as things started to happen around me. So, I told myself to be aware of each moment and day as much as possible.
The old road was very quiet as the traffic was quite sparse. Most of the shops were closed though it was working day with bright sunshine. There were hardly any tourists or local shoppers walking along my favourite Charoenkrung Road (or New Road). Who would believe that foreigners used to race their horse drawn carriages and trotting their horses along this road about a hundred years ago. This road was built at the behest of foreign diplomats in Siam; they needed somewhere they could exercise their horses and enjoy informal horse races among themselves. We didn’t have any golf courses for their walking exercises yet! These would come later; certainly it would be the British to have the first golf course in the middle of Bangkok.
Very few shops selling crystals and semi precious stones remained open. There used to be a lively community of vendors selling Chinese and Thai antiques along this road. Several art galleries have also disappeared from the scene. I used to be amazed by all the fabulous paintings displayed by the windows. The art center in Silom road has been transformed into a jewelry center for whole sale and retail traders. But it has become very quiet without tourism and merchants from African countries.
The Turkish kebab place has also gone; local Thai shops selling coffee, snacks and fast food still remained opening for take away. The oldest catholic school stood silently as students had to study online. The rhythms of life and people’s behaviours have certainly been engineered towards more individualistic and anti/social cohesion as fear and distrust have permeated the old social fabric beyond my anticipation. Every circle of social strata has become divisive and intolerant towards different sets of narratives, opinions and facts. I never imagined ‘fear’ could eventually destroy a culture and civilisation.
I just hope for some unexpected miracle to happen soon before things couldn’t redressed. I know there are some people working behind the scene to safe the situation before the momentum made it impossible for a rescue. Positive vibes are very important in this hopeless situation. Having more negativity or fear wouldn’t help the worsening decline of a situation; positive and compassionate vibes have the power to silently influence the maddening chaos in people’s mind. We really need more people doing meditation and contemplation to nurture the goodness vibes who are working hard to heal the whole world.
เราคิดว่าเดือนนี้เป็นการส่งสัญญาณว่า ทุกอย่างจะเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไปเร็วมากขึ้นไปอีก เราเริ่มสังเกตว่าสิ่งที่อยู่รอบๆตัวเราเริ่มมีผลต่อเรามากขึ้นทุกที เหมือนเป็นการเตือนว่าเราต้องรีบจัดการทำตามแผนที่วางไว้โดยด่วน เวลาไม่เคยคอยใครเลย. เราแปลกใจที่ทางการประกาศล็อกดาวน์กรุงเทพอย่างหนาแน่นสองสัปดาห์ วัวหายแล้วล้อมคอกนั้นแทบไม่มีประโยชน์เลย ควรใช้วิธีการอื่นมากกว่า นี่ก็ทำให้ตลาดทุนทรุดทันที เราคิดว่าคราวนี้ธุรกิจท่องเที่ยวที่หวังว่าจะเปิดได้ ก็คงต้องพับฐานไปทันที. เราเริ่มกลัวว่าปลายปีนี้ กรุงเทพคงจะมีแต่ความยุ่งยากโกลาหล ร้านค้าจะต้องปิดกันหมดเพราะมันอันตรายเกินไป
ตอนนี้ในสังคมมีความแตกแยกในทุกสาขาและวงการ เราสังเกตเห็นว่าคนในกลุ่มต่างๆออกมาทะเลาะกันเอง และทะเลาะกับกลุ่มอื่นๆมากขึ้น. ขนาดพวกแพทย์ยังออกมาทะเลาะกัน อาจารย์ก็ทะเลาะกันเอง ข้าราชการทะเลาะกับนักกฎหมาย นักการเมืองทะเลาะกันแรงมาก เพื่อนฝูงก็แตกแยกเพราะเรื่องยาฉีด ญาติพี่น้องก็แตกคอกันเพราะเรื่องยาฉีด ความเอื้ออาทรและความเมตตาเริ่มหดหายไป ทั้งนี้เพราะ ความกลัว คนถูกมอมเมาโดยสื่อและนักการเมือง นักวิชาชีพที่ทำงานใกล้ชิดกับธุรกิจ ที่มีวาระซ่อนเร้นมากมาย คนธรรมดาไม่มีทางตามทันหรือเข้าใจว่า คนบางกลุ่มจะวางแผนที่ซับซ้อนมาเป็นเวลาหลายสิบปี เราเริ่มเข้าใจแล้ว ว่าทำไมคนบางคนที่รู้เรื่องนี้ดี จึงเงียบเฉยและระวังความปลอดภัยของตนเอง เราคิดว่าตัวเองต้องอยู่เงียบๆและดูแลตนเองก่อนดีกว่า มันถึงคราวกรุงศรีอยุธยาจะต้องแตกเป็นรอบที่สาม ตามเวรตามกรรมของคนส่วนรวม
สมัยก่อนถนนเจริญกรุงมีร้านขายพลอยและหินสวยๆ กลายสิบร้าน ตอนนี้เหลืออยู่ไม่ถึงสิบร้าน และยังเคยมีร้านขายของเก่าของจีน และไทยหลายร้าน นักท่องเที่ยวมีสะสมของเก่าจึงชอบมาเดินแถวนี้มาก เราจำได้ว่าเคยมีห้องแสดงภาพเขียนสีน้ำมันหลายแห่งด้วย ตอนนี้เราเห็นเหลืออยู่แห่งเดียว ความเจริญรุ่งเรืองในอดีตกลายเป็นเพียงความทรงจำ ถนนที่เงียบเหงา และประตูร้านที่ปิดในวันธรรมดา ถนนที่ร้างผู้คน เป็นภาพที่เราไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นได้ในถนนแห่งนี้ มันเป็นเหมือนการเตือนเราให้ ตระหนักถึงสิ่งที่เลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต เราก็ได้แต่หวัง และสวดมนต์ภาวนา ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยดูแล และคุ้มครองให้ประเทศชาติผ่านพ้นวิกฤตในครั้งนี้ด้วยการผ่อนหนักเป็นเบาด้วยเถิด
Wishing you peace, good health and prosperity.
Stay strong and cheerful.