This is my late entry to #wednesdaywalk hosted by 
. The other day I was quite sick of this new lockdown and curfew so I decided to just take a bus towards the old part of Bangkok. As I thought, the bus had three passengers and the roads were very sparse of traffic. The journey which would normally took almost forty minutes only took me fifteen minutes. The bus driver drive like a galloping horse as he could go as fast as he could with hardly any traffic. This made it very difficult for me to take decent photos of the old buildings along the way.
The ‘hot’ bus and the old Chinese newspaper building. No one reads Chinese newspaper any more.
The bus swung around New Road towards Chinatown by passing through small streets to emerge at the Chinese Gate at the beginning of Chinatown or Yaowarad Road. The driver was having a lively chat with the ticket vendor. We still have the old buses with a ticket vendor selling tickets on the bus. These ticket vendors are a source of information on where to get off the bus for specific destination. Some ticket vendor was very kind to me and told the bus driver to stop outside the bus stop so that I would have a shorter walk to my destination. I really like this kind of social flexibility instead of rigid rule-based social system. I don’t think I could ever ask a bus driver in London to stop further along the bus stop so that I could have a shorter walk with all my heavy shopping bags!
An old Chinese shrine around Chinatown.
The bus flew past very quiet Chinatown with very few food stalls opening for businesses; most restaurants were still under the new lockdown. My heart sunk at the sufferings these vendors and small businesses must be going through. Those politicians on the ivory tower could never see the reality at ground level. I wished I had the telephone number of the top guy so that I could complain about his unrealistic decisions and to sack all his advisory committees. To my horror, a car salesman has just told my friend that medical doctors have been new cars from his company; so we had the confirmation that there’s a correlation between the increasing number of Covid cases and the growing wealth among drug and medical circles. We ought to have transparency and accountability among the professional and technocrats with respect to the emergency COVID expenditure.
This is the famous Kwan Yin shrine in Chinatown.
The bus ticket-vendor made sure that the driver stopped the bus for me at the nearest stop to my destination. The bus was left with two passengers! I wonder how he could make any income these days. It took me two minutes to reach Phahurat Area which was the second oldest area after the construction of New Road. Phahurat is known as the oldest and biggest market for cloth and all things to do with dress making and tailoring. This market is over two hundred years old.
Empty street towards the oldest shopping district in Bangkok.
Luckily the old shop-houses along Phahurat road have been renovated although there are some tall buildings scattered among the old listed row of buildings. This area was originally considered a suburb area of the old capital city of Thonburi during the reign of King Taksin, whose Old Palace was built on Thonburi side of the river. Almost three hundred years ago, the civil war in Vietnam drove many Vietnamese fleeing to Siam. King Taksin gave these Vietnamese refugees this area across the river for their settlement.
The big fire in this area during the reign of King Rama V had given the opportunity to build a very wide road to connect with New Road. New shop-houses were built so that some elementary city planning could lay the foundation for the process of modernisation of Siam. I could never stopped being amazed by King Rama V’s vision and effort in trying to modernise the old agricultural society into more Westernised social outlook.
Old houses with solid teak wood panel-doors.
So, I always think of this amazing King whenever I saw all the old buildings and roads around Bangkok. He had all the best European architect and engineers working on building projects in Siam almost two hundred years ago. This Phahurat market has thousands of small shops selling imported cotton, laces, linen, synthetic fabrics, buttons, sewing materials and traditional Thai woven cloth including small food stalls hidden in narrow walkways.
Narrow alley with hundreds of small shops with old roof. Most of the shops along the main road were closed.
My mother used to take me along her shopping spree in Phahurat area when I was about ten years old. I was always afraid of getting lost as there were crowd everywhere and my mother always walked super fast. These days the empty street seemed so surreal to me as if we were under some baddie witches’ spell which would be broken only by a most virtuous and pure hearted person. This person would open the portal in the sky and a column of magnetised light would spread around sucking all the pandemic materials up into the black hole in the Eleventh’s dimension! Then people would live healthier forever.
I spotted the Indian mosque from the walkway above the intersection. A huge community of Indian people is tucked away behind narrow streets.
Nowadays Phahurat has three zones of market place; the old Indian clothing market, the Chinese clothing community and the old Thai shops selling woven cloth and silk. Most of the shops were closed during the lockdown as there wouldn’t be any customers any way. I was the only person walking along these quiet streets taking pictures of buildings. Most of the sweet shops were also closed. After a long walk in hot weather, I was hopi f to have some Thai sweets, but I had to go into the air-conditioned shop for an ice cream instead.
วันก่อนเราเบื่อการถูกล็อกดาวน์มาก เราจึงตัดสินในไปนั่งรถเมล์เล่นรอบเมือง แล้วค่อยเลือกลงไปเดินเที่ยวตามทางที่รถเมล์ผ่าน ตามคาดเลย รถเมล์มีคนอยู่เพียงสามคน เรานั่งรถเมล์ร้อน เพราะ ชอบอากาศถ่ายเท และคงจะได้ถ่ายรูปบ้าง ผิดคาด เพราะคนขับรถเมล์เหมือนกับรถเหาะได้ มันสวิงซ้ายขวาตามโค้งถนน เราแทบไม่ได้ถ่ายรูปเลย ได้รูปเบลอๆ มาสองรูป รถวิ่งทะลุซอยแคบๆมาโผล่ที่ ถนนเยาวราช หรือไชน่าทาวน์.
รถเมล์เหาะพาเราผ่านถนนเยาวราช ไปจนถึงวังบูรพา เราบอกเขาว่าอยากไปพาหุรัด คนขายตั๋วและคนขับก็บอกให้เราลงตรงทางแยกเลย เพราะจะได้ไม่ต้องเดินไกล. เราก็หยุดถ่ายรูปตรงนั้น เพราะ ถนนโล่งมากเราสามรถยืนกลางถนนเพื่อถ่ายรูปสบายๆ พอไปถึงแยกพาหุรัด เราก็ใจหายมาก ถนนเงียบเหงา ร้านส่วนใหญ่ปิดกันหมด เราก็ได้ถ่ายรูปตึกแถวโบราณที่ สร้างในสมัยรัชกาลที่5 จากบนสะพานลอย และเก็บภาพตามมุมถนน
พาหุรัดเป็นถิ่นที่เก่าแก่เป็นที่2 รองจากถนนเจริญกรุง ในหลวงรัชกาลที่5 โปรดให้สร้างถนนเจริญกรุงก่อน แล้วจึงสร้างถนนพาหุรัดเชื่อมต่อกับถนนเจริญกรุง สมัยก่อนพื้นที่แถวนี้เป็นที่อยู่ของคนญวนที่หนีภัยสงครามกลางเมือง มาพึ่งสนามในสมัยของพระเจ้ากรุงธนบุรี ในสมัยรัชกาลที่5 มีการปรับปรุงพื้นที่และสร้างถนนใหม่ พาหุรัดจึงกลายเป็นตลาดที่เก่าแก่ที่สุดในพระนคร และกลายเป็นตลาดขายผ้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ โดยมีโซนขายผ้าของชาวอินเดียที่มีผ้านำเข้าหลากหลายมาก และมีแหล่งขายผ้าของคนจีนอีกร้อยกว่าร้าน ส่วนโซนร้านขายผ้าของคนไทยนั้น จะเป็นผ้าทอ ผ้าลายไทย และร้านขายของชำร่วย
เราได้เดินดูแต่ร้านของคนไทยที่เปิดอยู่สองสามร้าน และถ่ายรูปตึกเก่า ถนนหนทาง และห้างสรรพสินค้าที่เราพึ่งสังเกตเห็น. พาหุรัดเปลี่ยนแปลงไปมาก เราเคยมาตอนเป็นเด็กๆ สมัยนั้นเราตัวนิดเดียว ขาก็สั้น แล้วกลัวหลงทางมาก เพราะ มีคนเดินเบียดเสียดกัน จนเราเดินตามแม่เราแทบไม่ทัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างสงบเงียบจนไม่น่าเชื่อ ร้านขายขนมไทยที่เราชอบก็หายเรียบ เราคิดว่าจะมานั่งกินขนมหวาน และน้ำแข็งไสให้สะใจ แต่ที่ไหนได้ เราต้องไปกินไอศกรีมในร้านสะดวกซื้อแทน แอร์เย็นดีและเขายอมให้เรายืนกินไอศกรีมจนหมด เราจึงออกจากร้านเพื่อเดินทางต่อไป
Wishing you peace, good health and prosperity.
Stay strong and cheerful.