[Introduction]
Initially, I just wanted to criticize Bleach Season 3, but that would be too easy. Just like with DB, I just sit there, critically assess what I see, and take notes every now and then. Before you call me a hypocrite, I can spot DB's problems just as easily. With Bleach, I'm a bit more critical, but I guess that's normal when a title is better in many respects. After all, we expect more from someone who can afford to be better. On the other hand, as I've said several times, you have to forgive at least some of the Japanese's mistakes. Why? Because they have draconian working conditions—very little time. Once they write something and send it to the publisher, it's very difficult to improve it. You need a really good reason and the right position. That's why it doesn't bother me that much that Tite made up the plot on the fly (apart from some pre-planned ideas). No, it pisses me off, but I'd be foolish to pick on Tite. Especially after what Karol told me.
Bleach received special treatment for several reasons. Togashi also received special treatment for more or less the same reasons. The comic sold 130 million copies worldwide. The entire franchise generated $7.24 billion in profit, and considering the success of the three seasons of TYBW, this amount has likely increased. A few months ago, Kubo Tite spoke about a fourth season. Apparently, we'll get not only new scenes, but entire episodes. Tite, Tite... Why only now? XD Improving the script isn't difficult, and you promised changes from the beginning... And yes, there were, but not where they were absolutely necessary. XD The WSJ doesn't share detailed data with us, but they've mentioned several times over the years that this comic boosted their popularity and earnings. Therefore, Tite was given the special privilege of finishing the manga the way he wants. Most authors can't count on that and have to finish their comics within 1, 3, or 5 chapters. For the same reason, I simply have to demand more. It's true that the anime looks so nice that as long as Tite didn't overdo it with the absurdities, I was able to overlook minor and medium-sized problems... But not the major ones.
While writing this, I learned that Tite was sick. I don't know if he's really sick or if he's just like Togashi. I'm not saying Togashi is healthy, but a dozen or so years ago, the Japanese internet regularly made jokes about the author of HxH. Like, say, "sleeping Biden" or Trump's bangs. Togashi was also joked about in the manga/anime Bakuman, which I highly recommend. Just to be clear, Togashi really is sick and the WSJ treated him badly, but... It's also a convenient alibi, because Togashi is also an exceptionally lazy person. Kubo Tite worked on Bleach for 700 weeks, with less than 40 weeks off during that time. Was he working? Excuse me for the understatement, he was working like a wild boar. What was Togashi doing during that time? He definitely wasn't drawing HxH. Japanese comic creators, especially those from Weekly Shounen Jump, have been terribly exploited by their bosses for decades. This impacted their health – Tite was supposedly always sickly, and his workload ruined it. I don't deny the stress Togashi endured while creating YYH, nor the back problems he developed (from what I remember) before/during the final arc of YYH. Nevertheless, the story isn't simple. Togashi also made a lot of money for his publishing house, and Shueisha (owner of Weekly Shounen Jump), being a corporation, prefers to avoid the stench of various scandals. This situation suits both parties. Togashi pretends to work, and the management pretends not to notice.
I never hide my criticism and praise. Sometimes I overdo it. Now I try to be more understanding, knowing that creating a comic for WSJ is constant and hard work. For almost two years, I've been trying to change the industry to something similar to Tite, and it's true that it's impossible to think everything through, and one wrong sentence sometimes means fixing things in places you never even expect. I was able to fix it because I had several months to do it, whereas manga creators have to CREATE, WRITE, AND DRAW a chapter in a few days. It's like the Butterfly Effect combined with the Domino Effect, but a bit different. However, I primarily blame Studio Pierrot for this, as they could have easily improved his script. Tite wanted to end Bleach before the Yhhwach arc, but he didn't because of a young, terminally ill boy. This argument ultimately made me curb my inner grifter from overly criticizing Tite. I'd like to take this opportunity to thank Karol for providing me with this information. It's to him that you owe the spirit of this review.
[Criticism]
I'll start with the criticism; the positives will be at the end. Like during the American parent-teacher conference, to leave Bleach fans in a better mood. To paraphrase Yhwach, I've been waiting a dozen years for this moment. It's not a crisis, it's the result of consistently ignoring the plot for a long time. My biggest problem with this arc is its overall sloppiness. It's evident in practically every area from Chapter 1. It's true that Tite planned some scenes long ago, but almost everything else has minor or major problems. Some can be partially ignored, others impact the entire arc. If you're a fan, you won't notice some of them, but even that won't shield you from everything. I'll try to post my impressions from previous seasons so you can see why I think this is the case.
I don't have much to say about power levels. It's one big mess, like a certain part of the Cell saga in DBZ, only more so (before Vegeta and Trunks emerged from the Spirit and Time Chamber, Cell had several power-ups in quick succession, each destroying a strong opponent). Characters get power-ups for free. They literally pull them out from the point where their backs lose their noble name. As a reminder, most captains were soundly defeated by WEAK Quincy, and now they're trying to fight stronger ones, even though they should have been defeated. This applies to any hero, whether good or bad.
The biggest absurdity is that Ishida defeated a female warrior from the Zero Division... and with a single blow. While I can overlook it in the case of captains like Kyōraku, in the case of Uryuu, it would be an exaggeration on my part. The comic clearly showed us, through imagery and text, that Captains are experienced warriors with a slightly crazy/savage personality (I'm referring to the part where we were introduced to the previous generation of captains, described as "even crazier"). Their strength was built throughout the story, and I can at least suspend my disbelief while they fight the Quincy elite. Uryuu, on the other hand... I believe in his talent, but skill and experience? A woman should have blown him away with a fart. Especially since two captains from Division 0 had to commit suicide for it to activate their BanKai. Plus, their BankKai were sealed. XD And to emphasize this even more, Naruto had a similar problem. For a long time, Sasuke was constantly getting power-ups, unlike the protagonist. While I could defend Naruto, if only because he's the main character, I can't defend Uryuu, as he doesn't have a major victory to his name.
Examples of sloppy power levels are also evident elsewhere. In fact, it seems every fighting character struggles with this. Considering Bleach's multitude of flaws in this area, I wonder if DB isn't less flawed. Although no, DB's flaws are spread differently over time, making them less noticeable than in TYBW. The aforementioned Cell motif, the gargantuan power of Frieza in his first form, the same with SSJ1... These are the "original sins of DBZ" that impact subsequent chapters. Just like the invasion of SS led by the fake Yhwach. It all stems from the fact that the creator of Bleach didn't spend enough time planning the story. This is evident in Yhwach's constant power-ups and the lines: "This isn't my true power." We Battle-Shounen fans have been laughing at these lines ever since the fight with Frieza, and this one is even worse. Tite probably understood this (or the editor told him so), because he'd been trying to patch it up for a while, but the milk was already spilled. But I'll admit, the Quincy leader's bad-ass nature is sometimes palpable.
It's similar when using artifacts or magical solutions to defeat invincible opponents. I'll start with Bleach's defense. If I were to consistently analyze every battle shounen (OP included), I'm sure I could find many examples. Every genre has its own inherent simplifications, and it takes a lot of work and time to create a title that doesn't. While this can (and should) be minimized in a series developed on the side, it's difficult to do so in a weekly series. In Tite's case, the stress of having to cut content added to the equation. This contradicts the standard WSJ policy I mentioned in the introduction. Unfortunately, there's simply too much of it. Nemu suddenly became super powerful. A sword that harms Gods, something we haven't heard of before. There were a couple of other similar situations. I assume this was the Soul King's backup plan. He used his immense power to place various artifacts into the world that would help his defenders win. Just as a fallback in case Division 0 were defeated. Those were my thoughts when I saw Quincy transformed into "God's second hand."
Just so you understand me, the ideas themselves are generally good. I also liked how Tite presented it. The relationships between the characters (especially this one, where Tite shines), the ideas for developing their powers, and so on. The problem is that there was a way to justify it. Since Karol likes Bleach as much as I do DB, I kept him updated on my impressions of season 3. I praised a particular plot point at least a few times (more or less, depending on the number of plot holes), only to end it with, "You have to be talented to screw up a scene like that at the very end." Everything was spot on—the concept, the well-written dialogue, the emotions, the characters' sincere reactions, a bit of artistry, and the references to the beginning of Bleach. It's a shame, because I was genuinely moved by the Kyōraku x Nanao or Mayuri x Nemu relationships. All it took was adding a few sentences or drawing a few frames that foreshadowed such developments. Even DBGT capitalized on the forgotten plot point that Kami and Mr. Popo have a ton of artifacts in their palace (the new set of Dragon Balls is another matter, but at least they partially justified it). I've been discussing battle shonen for years, and I've often seen people find rational justifications for these kinds of plot twists in old chapters. Alternatively, it could have been done like with Ukitake's illness. This solution is logical and not pulled out of my ass. Forgive me for not devoting the same amount of time to each issue, but as you can see, there's simply too much of it. Poor Zaraki, the biggest victim of an ill-conceived plot.
[Praise]
I'll start with the audiovisuals. Studio Pierrot went down a path I've been whining about for two decades. Instead of making battle-shounen for undemanding audiences, let's create something with a punch! Let's leverage the power of the brand to make films that will blow viewers' minds and bring in big profits for the creators! While S1 looked like old, decent/good Bleach episodes (though not the best, like Ichigo vs. Ulq or Ichigo vs. Grimmjow), S2, and especially S3, blew me away. Some scenes were created by several experienced animators (that's what I've read in interviews), and well... the time and money are clearly spent. The art is beautiful, the animation is smoother than in a regular TV series (the cinematic format allows for greater flexibility), there's not a single ounce of overlong scenes; it feels like superhumans are fighting each other. The fight between Kyoraku and the sniper Quincy looked so beautiful that I didn't mind his opponent's idiotic design. And at the end, we got a bonus: BanKai in the style of Japanese theater. I felt like I was watching a Broly movie, which is still a minor masterpiece in terms of fights and animation quality. Sure, there are some worse shots (Broly included), but what's supposed to look good looks exactly that way. We feel the character's power, whether it's Mayuri's poison, Senjumaru/Kyōraku's tricks, or the gargantuan Reiatsu of Yhwach, Aizen, Zaraki, or Ichigo. We see that Zaraki is a beast. It's a shame Tite got rid of him twice cheaply, so it wouldn't be too easy. Yes, he showed a bit of a blunder escaping the void of space, but first he was ridiculed by the fake Yhwach, and later by a member of the Royal Guard. We also feel the majesty of their power, like Ichibē Hyōsube, Shunsui, or Senjumaru. Even the powers of random characters like Buzz-B are simply beautiful, whether attacking or defending.
Whatever the case, the action scenes have often made me salivate while watching random characters like Buzz-B. Even though Yhwach magnificently slaughtered them, I can't forget his fight with that second antagonist. Those kicks, those moves. Just like Yourichi's. I hope Pierrot sets a new gold standard for battle shounen. Just like they messed up a lot in Naruto, and much less in Bleach, TYBW has been a fucking masterpiece since Season 2. The ending of Yhwach's rebels' arc was almost perfect. If Tite had devoted 33% less screentime to them and kept the rest unchanged, it would have been perfect. Stalin from Bleach practically said in his sleep, "You fucking yokels think you can blow in my direction?"
A quick note about the soundtrack – I sometimes complained about certain songs in previous seasons of classic Bleach, or about the lack of dynamic battle themes, but each season of TYBW adds new, very good tracks. The music plays a very important role – it highlights the most important aspects of a given scene and complements the visuals. Since the new Bleach is primarily action-packed, battle themes dominate. Shiro Sagisu's style isn't always to my liking, but as with DBZ, his compositions are epic and fit the atmosphere, especially on such a scale. The opening and ending, especially the latter, are a different story. They reminded me of a time when Bleach was essentially unrivaled in this regard among current series. The songs at the beginning/end of the episode are exceptionally enjoyable to listen to, as are the songs outside of it. They look even better visually. I'm not sure where I'll place the opening yet, but "Monochrome" is my favorite ending. It has a great tempo, the vocalist's voice fits Bleach tonally, and she uses her voice beautifully. And the execution... My top 10 openings with a chance of being top 3 ever. It ties in perfectly with the ending. Shiro Sagisu and the opening and ending teams did a fantastic job. This level of quality should be the gold standard for "AAA battle-shounen" movies.
Although I haven't been a Bleach fan for a long time, despite my approach, I was moved by learning the fates of some of the characters and the story's conclusion. Well, not exactly the ending, but you know what I wanted to say. If only because many, if not most, of us wondered what a given character's Shi Kai or BanKai would look like. When I saw them, even if I didn't like them (like Mayuri's BanKai to some extent), I felt a certain joy. Unfortunately, I can't say the same about the characters, at least not all of them. This is because most of the characters are too one-dimensional for me. Even if their personalities have changed for the better, they usually remain simple creations. They have a specific set of traits that fit their personality/role (normal person, important person, tank, mage, healer, support, damage dealer, etc.). Tite can create these "model characters," but for the most part, he can't develop them. Karol pointed out something I'd overlooked, and it's quite obvious. Since this is the "final battle for the world," all the Shinigami appear, and each of them gets at least one scene. Some more, some less, but overall, every positive hero (and positive heroine) gets their own scene. It's supposed to be normal, but from what I remember, in most cases (from other M&As), these characters serve as background characters, but here they act. They can't always do anything because they're too weak, but they try. Anything is always better than nothing. Although, no, Karol and I are glad the Ice Captain got a short amount of time, but we don't like him, so that's a plus.
I didn't have a problem with this before because I was younger, but there's another aspect. The more episodes, the more we notice certain flaws. In this case, the simplicity of the characters. Furthermore, as the story approaches its finale, the plot thickens, and the creators don't have as much space for character development. Sure, there are chapters dedicated to specific characters, but they usually go to important figures or those who didn't get their "big moment." Like Rukia (a major character), Shunsui (a major moment). It's probably also because I'm no longer involved in Bleach. Because of this "plot density," the new characters also suffer. Judging by their simple, random design, I don't think Tite spent much time creating them. I didn't know where to incorporate them, and since I don't want to complain, I'll just mention that I don't like them.
[Summary]
It's better than in the manga; I didn't laugh as often at Tite's ideas and drawings. And I'm not the only one. I remember many internet users sharing my impressions, only they were less impressed with Bleach. All thanks to the animators at Pierrot Studio. Ironically, today, Bleach is a greater source of inspiration for battle shonen creators than OP or Naruto (link below). If the utter ruination of Bleach was the price we had to pay for changing the standard of battle shonen creation, it was worth the sacrifice. Why do I say that? Because Pierrot opened a new division within the studio to create cinematic animation. Finally, someone listened to my years of complaining about the low quality of animation in battle shonen. Yes, I remember Toei and Bones accustoming us to this standard (Toei for the films, Bones for the TV series), but those are slightly different cases. Theatrical releases are associated with higher quality, while Bones created FMA: Brotherhood and BnHA. I know I haven't covered every topic. Perhaps I'll add something. The text is too long, and I wanted to be as comprehensive as possible, including as many of my observations as possible.
From the 25th minute ->
https://www.cbr.com/bleach-revolutionized-shonen-battle-anime/
@herosik/not-a-bleach-s2-review-nie-recenzja-bleach-s2
[Wprowadzenie]
Początkowo chciałem jedynie skrytykować 3 sezon Bleacha, ale to byłoby zbyt proste. Podobnie jak w przypadku DB, po prostu siedzę, krytycznie oceniam, to co widzę i co chwilę notuję. Zanim nazwiecie mnie hipokrytą, równie łatwo dostrzegam problemy DB. W przypadku Bleacha jestem nieco bardziej krytyczny, ale to chyba normalne, gdy tytuł jest lepszy pod wieloma względami. Wszakże więcej wymagamy od kogoś, kogo stać na bycie lepszym. Z drugiej strony, jak już kilkukrotnie mówiłem, trzeba wybaczyć przynajmniej niektóre błędy Japończykom. Czemu? Bo mają drakońskie warunki pracy - bardzo mało czasu. Jak coś napiszą i wyślą do wydawnictwa, bardzo trudno jest to poprawić. Trzeba mieć naprawdę dobry powód i odpowiednią pozycję. Dlatego nie przeszkadza mi aż tak fakt, że Tite wymyślał fabułę na bieżąco (pomijając niektóre, wcześniej zaplanowane pomysły). Nie no, wkurza mnie to, ale byłbym niemądry czepiając się Tite. Zwłaszcza po tym, co powiedział mi Karol.
Bleach został wyjątkowo potraktowany z kilku powodów. Mniej więcej z takich samych, Togashi również został specjalnie potraktowanych. Sprzedało się 130 milionów kopii komiksu na całym świecie. Cała marka wygenerowała 7.24 miliardy dolarów zysku, a biorąc pod uwagę sukces 3 sezonów TYBW, kwota ta zapewne powiększyła się. Kilka miesięcy temu, Kubo Tite, wypowiedział się o 4 sezonie. Podobno nie tylko dostaniemy nowe sceny, a wręcz całe odcinki. Tite, Tite... Dlaczego dopiero teraz? XD Poprawienie scenariusza nie jest trudne, a obiecywaliście zmiany od początku... I tak, były, ale nie tam, gdzie były one absolutnie konieczne. XD WSJ nie dzieli się z nami szczegółowymi danymi, ale kilkukrotnie wspominali na przestrzeni lat, że komiks ten zapewnił im wzrost popularności i zarobków. W związku z tym, Tite dostał specjalny przywilej zakończenia mangi, tak jak chce. Większość autorów nie może na to liczyć i muszą skończyć swój komiks w ciągu 1, 3 lub 5 rozdziałów. Z tego samego powodu, zwyczajnie muszę więcej wymagać. Co prawda anime wygląda na tyle ładnie, że dopóki Tite nie przesadzał z absurdami, byłem w stanie przymknąć oczy na drobne i średnie problemy... Ale nie te zasadnicze.
W trakcie pisania tego tekstu, dowiedziałem się że Tite chorował. Nie wiem, czy jest naprawdę chory, czy tak jak Togashi. Nie mówię, że Togashi jest zdrowy, ale kilkanaście lat temu w Japońskim internecie regularnie żartowano sobie z autora HxH. Tak jak powiedzmy ze "śpiącego Bidena" lub grzywki Trumpa. Żarty z Togashiego były również w mandze / anime Bakuman, które serdecznie polecam. Żeby nie było, Togashi naprawdę jest chory i WSJ źle go potraktowało, ale... To też wygodne alibi, bo Togashi jest również wyjątkowym leniem. Kubo Tite pracował nad Bleachem przez 700 tygodni, mając niecałe 40 tygodni wolnego w tym czasie. Pracował? Przepraszam za to niedopowiedzenie, zapierdalał jak dziki osioł. Co w tym czasie robił Togashi? Na pewno nie rysował HxH. Twórcy Japońskich komiksów, szczególnie ci od Weekly Shounen Jump, przez dekady byli strasznie wykorzystywani przez swoich szefów. Przełożyło się to na ich zdrowie - Tite od zawsze był podobno chorowity, a przed nadmiar pracy popsuło mu się to. Nie neguję stresu, jakiego doznał Togashi tworząc YYH ani problemów z plecami, których nabawił się (z tego co pamiętam) przed rozpoczęciem prac / w trakcie pracy nad ostatnim arcem w YYH. Niemniej historia nie jest prosta. Togashi też dużo zarobił dla swojego wydawnictwa, a Shueisha (właściciel Weekly Shounen Jump) jak to korporacja, woli uniknąć smrodu związanego z różnymi aferami. Taka sytuacja pasuje obu stronom. Togashi udaje, że pracuje, a zarząd udaje, że tego nie widzi.
Nigdy nie kryję się ze swoją krytyką i pochwałami. Czasem zdarza mi się przesadzić. Teraz staram się być bardziej wyrozumiały, wiedząc że tworzenie komiksu dla WSJ to nieustanna i ciężka praca. Od prawie 2 lat staram się zmienić branżę na podobną do Tite i faktycznie jest tak, że nie da się przemyśleć wszystkiego, a jedno złe zdanie czasem oznacza naprawę w takich miejscach, których się nawet nie spodziewamy. Ja mogłem to poprawić, bo miałem na to kilka miesięcy, a twórcy mang muszą WYMYŚLIĆ, NAPISAĆ I NARYSOWAĆ rozdział w ciągu KILKU DNI. To coś jak Efekt Motyla połączony z Efektem Domina, ale trochę inaczej. Jednakże winię tutaj przede wszystkim studio Pierrot, które mogło na kompletnym luzie poprawić jego scenariusz. Tite chciał zakończyć Bleacha przed arcem z Yhhwachem, ale nie zrobił tego z uwagi na młodego, śmiertelnie chorego chłopca. Ten argument ostatecznie sprawił, że poskromiłem swojego wewnętrznego griftera przed nadmierną krytyką Tite. Korzystając z okazji, dziękuję Karolowi za dostarczenie mi tych informacji. To jemu zawdzięczacie charakter tej recenzji.
[Krytyka]
Zacznę od krytyki, zalety znajdziecie na końcu. Jak podczas Amerykańskiej wywiadówki, by zostawić fanów Bleacha w lepszych humorach. Parafrazując Yhwacha, czekałem kilkanaście lat na ten moment. To nie kryzys, to rezultat regularnego ignorowania fabuły od dawna. Mój największy problem z tym arcem, to ogólna niedbałość. Widać ją praktycznie na każdym polu od 1 rozdziału. Fakt, widać że Tite zaplanował niektóre sceny dawno temu, ale niemal cała reszta, ma mniejsze lub większe problemy. Niektóre można częściowo zignorować, niektóre rzutują na cały arc. Jeśli jesteś fanem, na niektóre nie zwrócisz uwagi, ale nawet to nie osłoni cię przed wszystkim. Postaram się wrzucić moje wrażenia z poprzednich sezonów, byś mógł / mogła zobaczyć dlaczego uważam, że tak jest.
W kwestii power leveli nie mam zbyt wiele do powiedzenia. To jeden, wielki burdel, jak pewien etap Cell sagi w DBZ, tylko bardziej (zanim Vegeta i Trunks wyszli z Komnaty Ducha i Czasu, Cell zaliczył kilka wzmocnień w krótkim czasie, po każdym z nich niszcząc silnego przeciwnika). Postacie dostają power-upy za darmo. Wyciągają je dosłownie z miejsca, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę. Przypominam że większość kapitanów została mocno zbita przez SŁABSZYCH Quincy, a teraz próbują walczyć z tymi silniejszymi, mimo że powinni zostać pokonani. To można odnieść do każdego bohatera, nie ważne czy dobrego, czy złego.
Największym absurdem jest to, że Ishida pokonał wojowniczkę z Dywizji Zero... I to jednym uderzeniem. O ile w przypadku kapitanów jak Kyōraku mogę przymknąć oko, o tyle w przypadku Uryuu byłoby to przesadą z mojej strony. Komiks wprost nam pokazał obrazem i tekstem, że Kapitanowie to doświadczeni wojownicy z lekko szalonym / skurwysyńskim charakterem (odnoszę się do fragmentu, jak przedstawiono nam poprzednią generację kapitanów, określonych jako "jeszcze bardziej zwariowanych"). Ich siła była budowana przez całą historię i mogę przynajmniej zawiesić swoją niewiarę na czas, gdy biją się z elitą Quincy. Uryuu natomiast... No wierzę w jego talent, ale umiejętności i doświadczenie? Kobieta powinna go zdmuchnąć pierdnięciem. Tym bardziej, że dwóch kapitanów z Dywizji 0 musiało popełnić samobójstwo, by ta aktywowała swoje BanKai. Dodatkowo ich BankKaie były zapieczętowane. XD A żeby to jeszcze bardziej podkreślić, w Naruto był podobny problem. Sasuke przez długi czas dostawał co chwilę power-upy w przeciwieństwie do protagonisty. O ile mógłbym obronić Naruto, choćby dlatego że to główny bohater, o tyle Uryuu nie jestem w stanie, bo nie ma na swoim koncie dużego zwycięstwa.
Przykładów na niedbalstwo w kwestii poziomów mocy są też widoczne w innych miejscach. W zasadzie to chyba każda walcząca postać ma z tym problem. Patrząc na mnogość błędów Bleacha na tym polu, zastanawiam się, czy DB nie jest mniej zepsute. Chociaż nie, błędy DB są inaczej rozłożone w czasie, przez co nie rzucają się tak bardzo w oczy, jak w przypadku TYBW. Wspomniany motyw z Cellem, gargantuiczna moc Freezera w 1 formie, to samo z Ssj1... To "grzechy pierworodne DBZ", które rzutują na kolejne rozdziały. Tak jak inwazja na SS prowadzona przez fałszywego Yhwacha. Wszystko wynika z tego, że twórca Bleacha poświęcił za mało czasu na zaplanowanie historii. Widać to po ciągłych power-upach Yhwacha i tekstach: "To nie jest moja prawdziwa moc". My, fani Battle-Shounenów, śmiejemy się z tych tekstów od czasu walki z Freezerem, a tu jest jeszcze gorzej. Tite pewnie to zrozumiał (albo edytor mu o tym powiedział), bo od pewnego momentu starał się to załatać, ale mleko już się rozlało. Ale nie powiem, czasem czuć bad-assowy charakter lidera Quincy.
Podobnie to wygląda przy wyciąganiu artefaktów lub magicznych rozwiązań na przeciwników, których nie da się pokonać. Zacznę jednak od obrony Bleacha. Gdybym konsekwentnie przeanalizował każdego battle shounena (OP również w to się wlicza), to na pewno znalazłbym wiele przykładów. Każdy gatunek ma charakterystyczne dla siebie uproszczenia i trzeba włożyć naprawdę dużo pracy i czasu, by stworzyć tytuł, który ich nie ma. O ile w przypadku serii powstającej na boku można (i wręcz powinno) to zminimalizować, o tyle w przypadku serii wychodzącej co tydzień, trudno to zrobić. W przypadku Tite doszedł stres wynikający z konieczności cięcia contentu. Kłóci się to ze standardową polityką WSJ, o której napisałem we wstępie. Niestety, tego jest po prostu za dużo. Nemu nagle stała się super potężna. Miecz który rani Bogów, o którym wcześniej nie słyszeliśmy. Były jeszcze ze 2 takie sytuacje. Zakładam, że taki był plan zapasowy Króla Dusz. Tj. wykorzystał swoją olbrzymią moc, by umieścić na świecie różne artefakty, które pomogą wygrać jego obrońcom. Tak w ramach awaryjnej sytuacji, gdyby Dywizja 0 poniosła klęskę. Takie miałem myśli, gdy zobaczyłem jak Quincy zamienił się w "drugą rękę Boga".
Żebyście mnie dobrze zrozumieli, same pomysły są generalnie dobre. Podobało mi się też to, jak Tite to przedstawił. Relacje między postaciami (zwłaszcza to, tutaj Tite błyszczy), pomysły na rozwinięcie ich mocy itd. Problem wynika z tego, że można to było jakkolwiek uzasadnić. Jako, że Karol lubi Bleacha podobnie, jak ja DB, relacjonowałem mu na bieżąco moje wrażenia z seansu 3 sezonu. Co najmniej kilka razy chwaliłem jakiś wątek (mniej lub bardziej, w zależności od ilości dziur fabularnych), by potem zakończyć to hasłem: "Trzeba mieć talent, by spierdolić taką scenę na sam koniec". Wszystko było na swoim miejscu - pomysł, dobrze napisane dialogi, emocje, szczere reakcje bohaterów, trochę artyzmu, odwołań do początku Bleacha. Szkoda, bo autentycznie wzruszyłem się przy relacji Kyōraku x Nanao lub Mayuri x Nemu. Wystarczyło tylko dopisać kilka zdań lub narysować kilka kadrów, które zapowiadają takie rozwiązania. Nawet DBGT wykorzystało zapomniany wątek, że Kami i Pan Popo mają w swoim pałacu mnóstwo artefaktów (inna sprawa, że nowy zestaw Smoczych Kul to taki sam ass-pull, no ale chociaż częściowo to uzasadnili). Dyskutowałem o battle-shounenach przez wiele lat i nie raz widziałem, jak ludzie wynajdywali w starych rozdziałach, racjonalne uzasadnienia na tego typu zwroty akcji. Ewentualnie można to było zrobić, jak w przypadku choroby Ukitake. To rozwiązanie jest logiczne i nie jest wyciągnięte z tyłka. Wybaczcie, że nie poświęcam każdej kwestii tyle samo czasu, ale jak widzicie, tego jest po prostu zbyt wiele. Biedny Zaraki, największa ofiara nieprzemyślanej fabuły.
[Pochwały]
Zacznę od oprawy audiowizualnej. Studio Pierrot poszło drogą, o której skomlę jak pies od dwóch dekad. Zamiast tworzyć battle-shouneny dla mało wymagających widzów, stwórzmy coś z pierdolnięciem! Wykorzystajmy siłę marki, by zrobić filmy, które rozjebią łby widzom, a twórcom zapewnią duże zyski! O ile S1 wyglądał jak stare, niezłe / dobre odcinki Bleacha (ale nie najlepsze, jak Ichigo vs Ulq lub Ichigo vs Grimmmjow), o tyle S2, a zwłaszcza S3, rozerwał mi dupę. Niektóre sceny były tworzone przez kilku doświadczonych animatorów (tak czytałem w wywiadach) i cóż... Widać czas i pieniądze. Rysunki są śliczne, animacja płynniejsza niż w przypadku zwykłej serii telewizyjnej (kinowy format daje większe możliwości), nie mamy nawet grama dłużyzn, czuję że walczą ze sobą nadludzie. Walka Kyoraku i snajpera-Quincy wyglądała tak ślicznie, że nie przeszkadzał mi kretyński design jego przeciwnika. A na końcu dostaliśmy bonus, BanKai w stylu Japońskiego teatru. Czułem się jakbym oglądał film o Brolym, który nadal jest małym arcydziełem, jeśli chodzi o walki i jakość animacji / kreski. Wiadomo, zdarzają się gorsze kadry (W Brolym też), ale to co ma wyglądać ładnie, dokładnie tak wygląda. Czujemy siłę postaci, niezależnie czy to trucizna Mayuriego, sztuczki Senjumaru / Kyōraku, czy gargantuiczne Reiatsu Yhwacha, Aizena, Zarakiego lub Ichigo. Widzimy, że Zaraki to bestia. Szkoda, że Tite dwukrotnie pozbył się go w tani sposób, by nie było zbyt łatwo. Tak, pokazał pierdolnięcie uciekając z kosmicznej próżni, ale wcześniej ośmieszył go fałszywy Yhwach, a później członek Gwardii Królewskiej. Czujemy też majestat ich potęgi, jak u Ichibē Hyōsube, Shunsuia lub Senjumaru. Nawet moce takich randomów, jak Buzz-B są po prostu śliczne, nie ważne czy atakuje, czy się broni.
Co jak co, ale sceny akcji sprawiają, że nie raz śliniłem się oglądając takich randomów jak Buzz-B. Mimo, że Yhwach cudownie ich zmasakrował, to nie jestem w stanie zapomnieć jego potyczki z tym zastępcą antagonisty. Te kopnięcia, te ruchy. Jak u Yourichi. Mam nadzieję, że Pierrot wyznaczy nowy, złoty standard dla battle shounenów. Tak jak w Naruto wiele zepsuli, w Bleachu znacznie mniej, tak TYBW od 2 sezonu to pieprzone arcydzieło. Zakończenie wątku buntowników Yhwacha było niemal idealne. Gdyby Tite poświęcił im tak z 33% mniej czasu antenowego i poprowadził resztę bez zmian, to byłoby perfekcyjnie. Stalin z Bleacha wręcz mówił przez sen: "Wy, pierdolone kmioty, myślicie że możecie dmuchnąć w moją stronę?"
Jeszcze krótkie wtrącenie dotyczące soundtracku - czasem narzekałem na niektóre utwory w poprzednich sezonach klasycznego Bleacha albo zbyt małą ilość dynamicznych motywów bojowych, ale każdy sezon TYBW dodaje nowe, bardzo dobre utwory. Muzyka pełni bardzo ważną rolę - podkreśla najważniejsze aspekty w danej scenie i uzupełnia warstwę video. Jako że nowy Bleach to przede wszystkim akcja, dominują bitewne motywy muzyczne. Styl Shiro Sagisu nie zawsze mi odpowiada, ale podobnie jak w przypadku DBZ, utwory jego autorstwa są epickie i pasują do klimatu. Zwłaszcza w takiej skali. Co innego opening i ending, zwłaszcza ten drugi. Przypomniały mi o czasach, gdy Bleach zasadniczo nie miał konkurencji w tej materii wśród aktualnie wychodzących serii. Piosenki na początku / końcu odcinka słucha się wyjątkowo przyjemnie, tak jak i poza nim. Wizualnie wyglądają jeszcze lepiej. Jeszcze nie wiem, na którym miejscu umiejscowię opening, ale Monochrome to mój ulubiony ending. Ma świetne tempo, głos wokalistki pasuje tonalnie do Bleacha, przyjemnie operuje głosem. A wykonanie... Top-10 moich openingów z szansą na top-3 ever. Idealnie spina się z zakończeniem. Shiro Sagisu i zespoły od OP & ED wykonali rewelacyjną robotę. Taki poziom powinien być złotym standardem "AAA battle-shounenów".
Co prawda już od dawna nie jestem fanem Bleacha, ale mimo swojego podejścia, wzruszyłem się poznając losy niektórych postaci i zakończenie historii. No nie do końca zakończenie, ale wiecie co chciałem powiedzieć. Choćby dlatego, że wielu, by nie powiedzieć większość z nas, zastanawiało się, jak będzie wyglądał Shi Kai lub BanKai danej postaci. Gdy je zobaczyłem, to nawet jeśli mi się nie spodobało (jak częściowo BanKai Mayuriego), czułem pewną radość. Niestety nie mogę tego powiedzieć o postaciach, przynajmniej nie o wszystkich. Wynika to z tego, że większość postaci jest dla mnie za bardzo jednowymiarowa. Nawet jeśli charakter większości z nich zmienił się na plus, to zwykle pozostają prostymi kreacjami. Mają konkretny zestaw cech, pasujący do ich osobowości / roli (normalny człowiek, ktoś ważny, tank, mag, healer, support, damage dealer etc.). Tite potrafi wykreować takie "modelowe postacie", ale w większości nie umie ich rozwinąć. Karol zwrócił mi uwagę na coś, co pominąłem, a jest dość oczywiste. Z uwagi na to, że to "ostateczna walka o świat", pojawiają się wszyscy Shinigami i każdy z nich dostał przynajmniej jedną scenę dla siebie. Niektórzy więcej, inni mniej, ale generalnie każdy pozytywny bohater (i pozytywne bohaterki) dostał coś dla siebie. Niby to normalne, ale z tego co kojarzę, w większości przypadków (z innych M&A), ci bohaterowie pełnią rolę tła, a tutaj działają. Nie zawsze mogą coś zrobić, bo są zbyt słabi, ale próbują. Cokolwiek jest zawsze lepsze niż nic. Chociaż nie, ja i Karol cieszymy się, że Lodowy Kapitan dostał mało czasu, ale my go nie lubimy, więc to plus XD.
Wcześniej nie miałem z tym problemu, bo byłem młodszy, ale jest też inny aspekt. Im więcej odcinków, tym bardziej dostrzegamy pewne wady. W tym przypadku, prostolinijność postaci. Dodatkowo wraz ze zbliżaniem się do finału historii, akcja zagęszcza się i twórcy nie mają tyle przestrzeni na rozwinięcie charakteru. Jasne, zdarzają się rozdziały poświęcone danej postaci, ale zazwyczaj dostają je ważne osoby lub takie, które nie dostały swojego "wielkiego momentu". Tak jak Rukia (ważna postać), Shunsui (wielki moment). Zapewne wynika to też z tego, że nie jestem już zaangażowany w Bleacha. Przez to "zagęszczenie akcji", cierpią też nowe postacie. Wnioskując po ich nieskomplikowanym, randomowym designie, nie sądzę by Tite poświęcił dużo czasu na tworzenie ich. Nie wiedziałem, gdzie ich wpleść, a że nie chcę marudzić, to ograniczę się do wspomnienia, że ich nie lubię.
[Podsumowanie]
Jest lepiej niż w mandze, nie śmiałem się tak często z pomysłów i rysunków Tite. Zresztą, nie tylko ja. Pamiętam jak sporo internautów podzielało moje wrażenia, tylko mniej griftowali Bleacha. Wszystko dzięki animatorom studia Pierrot. Jak na ironię, dzisiaj to Bleach jest większym źródłem inspiracji dla twórców battle-shounenów, niż OP czy Naruto (link na dole). Jeśli totalne zepsucie Bleacha było ceną, jaką musieliśmy zapłacić za zmianę standardu tworzenia Battle Shounenów, warto było się poświęcić. Czemu tak mówię? Bo Pierrot otworzył nową dywizję w studiu do tworzenia animacji na kinowym poziomie. W końcu ktoś wysłuchał mojego wieloletniego marudzenia na niską jakość animacji w battle shounenach. Tak, pamiętam, że Toei i Bones przyzwyczaiły nas do tego standardu (Toei w kwestii filmów, Bones jeśli chodzi o serie telewizyjne), ale to trochę inne przypadki. Filmy kinowe wiążą się z wyższą jakością, natomiast Bones stworzyło FMA: Brotherhood oraz BnHA. Wiem, że nie poruszyłem wszystkich tematów. Może napiszę jakieś uzupełnienie. Tekst jest za długi, a chciałem jak najbardziej wyczerpać, jak najwięcej moich spostrzeżeń.
Od 25 minuty ->
https://www.cbr.com/bleach-revolutionized-shonen-battle-anime/