Apollo and Daphne / Apollo ve Defne (Eng-Tr)

Hello! Today I am here again as I have been for 19 days. Today I would like to tell you about another sad story of Apollo, the main character I mentioned in this post where I talked about the place of hyacinth in mythology.

I have mentioned in my post about who Apollo is. You can have a look at it if you want.

Daphne is the first love of our sweet Apollo, whom we know as bisexual. Their meeting is no coincidence. It stems from an argument of Eros with Apollo.

Apollo, intoxicated by his victory over Python, began to mock Eros:

"What have you to do with weapons of war? You only play with children's toys. Don't be cheeky and give your arrow to someone who deserves it!" said Apollo.

Hearing these, Eros said;

"You can shoot everything with your arrows, Apollo, but mine will shoot you!" He went to the top of the Parnassus mountain and took out two arrows, one red and one black, made with special workmanship from his quiver, and then threw the red arrow used to ignite love to Apollo and the black arrow to escape from love to Daphne.

As soon as the arrow pierced his heart, Apollo began to burn with the love of the beautiful maiden, while Daphne began to hate even the idea of love.

Daphne begged her father with tears in her eyes that she did not want to marry, and her wish was fulfilled by her father. And her father added:

"This beautiful face of yours will not allow it, even if I do."

Apollo, who was trying to get the woman he was in love with, was too distracted to see his own fortune, even though he was the god of prophecy. Looking at Daphne, her hair loose, waving in the wind:

"If they are so enchanting when they are dishevelled, how beautiful are they when they are gathered?" While admiring all the places that her dress could not cover, he was burning with the imagination of the places that her dress covered. While Apollo was chasing the beautiful Daphne, the beautiful Daphne was running away, but Apollo, whose greatest pleasures were forest sports and chase, enjoyed this chase.

While Daphne was running away, Apollo was trying to talk to her at the same time:

"Wait, daughter of Penesus! Wait! I am not your enemy. Don't run away from me like the lamb from the wolf and the dove from the hawk..." he was calling out. "My father is Zeus and I am the lord of Delos and Teledos where I was born. I am neither a peasant nor a jester. I am the god of song and the lyre, I know all things present and future. My arrows hit their target, BUT an arrow more deadly than mine pierced my heart. I am the god of medicine, but sadly I have not found a cure. I couldn't show my talents. I have fallen into a problem that no ointment can cure."

The beautiful Daphne continued to run away without listening to his pleas, without waiting for it to end. The more she ran, the more Apollo was fascinated, the more eagerly he chased Daphne. However, the chasing Apollo was faster and caught up with the beautiful Daphne. When Daphne was exhausted, she called out to her father, the river god, with a last hope:

"Help me, Peneus! Let the earth split open and take me in, or change me so that he cannot touch me!"

Daphne, whose arms and legs suddenly began to stiffen, could hardly finish her plea to her father. Daphne's chest had turned into bark, her hair into leaves, her feet into the roots of the tree and her face into the top of the tree. Apollo was astonished. He hugged the branches and kissed and kissed the tree. His kisses never stopped.

"If you will not be my wife," he said, "then be my tree. I will make thee a crown upon my head, I will furnish my lyre and quiver with thee, I will honour and adorn their foreheads with thee in honour of thy victories, and thou shalt be evergreen, as eternal youth is mine. Your leaves will not know what to fade." He accepted Daphne's passing in his own way.

You can also find another version of this story here.

Merhabaa! Bugün 19 gündür olduğu gibi yine buradayım. Bugün size daha önce sümbülün mitolojideki yerinden bahsettiğim bu postumda baş karakter olan Apollo'nun başka bir acıklı hikâyesinden bahsetmek istiyorum.

Apollo'nun kim olduğu hakkında linkini postumda bahsetmiştim. Ona bir göz atabilirsiniz isterseniz.

Daphne, bizim biseksüel olarak bildiğimiz tatlı Apollo'muzun ilk aşkıdır. Tanışmaları ise tesadüf değildir. Eros'un Apollo ile olan bir tartışmasından kaynaklanır.

Apollo, Python'a karşı kazandığı zaferin sarhoşluğuyla Eros'la dalga geçmeye başlamıştı:

"Senin savaş silahlarıyla ne işin olur? Sen ancak çocukların oyuncaklarıyla oynarsın. Arsızlık yapma ve okunu hak eden birisine ver!" demişti Apollo.

Bunları duyan Eros ise;

"Sen okların ile her şeyi vurabilirsin, Apollon ama benimkiler seni vuracak!" diyerek Parnassus dağının zirvesine çıkıp sadağından özel işçilikle yapılmış biri kırmızı diğeri siyah iki ok çıkarmış ardından aşkı alevlendirmek için kullanılan kırmızı oku Apollo'na, aşktan kaçmak için olan siyah oku ise Daphne'ye atmıştı.

Apollo, ona atılan ok kalbine saplanır saplanmaz güzel bakirenin aşkı ile yanıp tutuşmaya başlarken Daphne ise aşkın fikrinden bile nefret etmeye başlamıştı.

Babasına gözlerinden yaşlar akarken yalvararak evlenmek istemediğini anlatan Daphne'nin dileği yerine getirilmişti babası tarafından. Ve babası eklemişti:

"Bu güzel yüzün buna izin vermeyecektir ben izin versem bile."

Aşık olduğu kadını elde etmeye çalışan Apollo'nun aklı kehanet tanrısı olmasına rağmen kendi talihini göremeyecek kadar başından gitmişti. Saçları açık, rüzgarda dalganan Daphne'ye bakarak:

"Dağınıkken böylesine büyüleyici ise toplandıklarında nasıl da güzellerdir?" diyordu. Elbisesinin kapatamadığı her yere hayran kalarak bakarken elbisesinin kapadığı yerlerin hayaliyle kavruluyordu. Apollo, güzel Daphne'yi kovalarken güzel Daphne ise kaçıyordu fakat en büyük zevkleri orman sporları ve kovalamaca olan Apollo bu kovalamacadan zevk alıyordu.

Daphne kaçarken aynı zamanda onunla konuşmaya çalışan Apollo:

"Bekle Penesus'un kızı! Bekle! Ben düşmanın değilim. Kuzunun kurttan, güvercinin ise şahinden kaçtığı gibi kaçma benden..." diyerek sesleniyordu. "Babam Zeus, ben ise doğduğum Delos ve Teledos'un efendisiyim. Ne köylüyüm ne de soytarı. Şarkıların ve lirin tanrısıyım. Bugün ve gelecekte olan her şeyi bilirim. Oklarım hedefine gider, AMA benimkilerden daha ölümcül bir ok deldi geçti yüreğimi. Tıp tanrısıyım ama ne acı ki bunun çaresini bulabilmiş değilim. Gösteremedim maharetlerimi. Hiçbir merhemin derman olamadığı bir derde düştüm." diyordu.

Güzel Daphne onun yakarışlarını dinlemeden, bitmesini beklemeden kaçmaya devam ediyordu. O kaçtıkça Apollo daha çok büyüleniyordu, daha hevesli kovalıyordu Daphne'yi. Ne var ki kovalayan Apollo daha hızlıydı ve güzel Daphne'ye yetişti. Daphne'nin takati tükenmişken son bir umutla nehir tanrısı olan babasına seslendi:

"Yardım et Peneus! Toprak yarılsın, içine alsın beni ya da değiştir şu hâlimi ki dokunamasın bana!"

Birden kol ve bacakları sertleşmeye başlayan Daphne babasına yakarışını zor bitirebilmişti. Göğsü ağaç kabuğuna, saçları yapraklara, ayakları ağacın köklerine ve yüzü ağacın tepesine dönüşmüştü Daphne'nin. Apollo hayretler içerisinde kalakalmıştı. Dallara sarıldı ve ağacı öptükçe öptü. Öpücükleri hiç kesilmedi.

"Madem karım olmayacaksın," dedi, "Ağacım ol o zaman. Seni başıma taç yapacağım, lirimi ve sadağımı seninle donatacağım. Zaferlerinin şerefine alınlarını seninle şereflendireceğim ve süsleyeceğim. Ve nasıl sonsuz gençlik benimse, sende öyle daima yeşil kalacaksın. Yaprakların solmak nedir bilmeyecek." diyerek kendi yoluyla Daphne'nin gidişini kabullenmişti.

Ayrıca bu hikâyenin başka bir anlatımına buradan ulaşabilirsiniz.