The NFT version of this post:
https://zora.co/coin/base:0x727fd36ed220339d9d925a2f85f8020409ceb54a
A roleplay between me (Godfrey) and Dominic Morn (AI)
Godfrey, to Dominic Morn
I saw him tonight, dear Dominic Morn. Here, in Malkhazar’s palace. After so long. I don’t know if it’s just a visit, or if he’s decided to stay here—in Noctira, in Malkhazar’s very palace even. Has he finally abandoned the borderlands and chosen to side with one of the two kings? Or… could he have come because of me?
You surely know whom I’m speaking of. Lord Subyss. That ancient vampire with a past as dark as a dungeon. He emerged from the shadows, stepped into the light, then fell back into darkness—and now? I’m not so sure.
His loyal servant, Victoria, is by his side, like a shadow. When her gaze meets mine, a shadow flickers across her face, and she narrows her eyes. I ignore her reaction and walk toward her:
“What has brought you here, Victoria?”
Her gray-green eyes fix on me coldly.
“I thought you’d ask how we were first, Lord Godfrey. Do you even know what we went through after you left us?”
Me:
“Victoria, I’ve already apologized for that—many times.”
She answers immediately:
“Not face to face. You could have come to see us at least once. I don’t think that would’ve caused any trouble.”
Me:
“Yes, probably not. But I was afraid. Both King Malkhazar and King Gabriel had grown wary of me—and so had Lord Subyss. They were waiting for the slightest move against their will, just to punish us.”
Victoria:
“But things have changed now.”
I sigh.
“Time soothes everything, even if it leaves behind an old wound.”
Then I continue:
“Has Lord Subyss decided to join Noctira?”
Victoria, as if intentionally withholding things from me—perhaps even just for amusement—says:
“Who knows? Maybe, like you, he’s decided to be neither truly Noctiran nor Amalthuran.”
I give a small smile.
“Perhaps that’s not such a bad thing. And how are you, Victoria?”
“As long as I am by my master’s side, I am well.”
I nod in acknowledgment, and just as I am about to ascend the spiral staircase, I see him—Lord Subyss. In all his resplendence. His thick, curly black hair cascades over his shoulders like a waterfall, and he wears a deep violet cloak trimmed with gold. His dark gray eyes are locked onto my amber ones.
For a few seconds, I cannot speak. But finally, I manage to force my vocal cords to move.
“Lord Subyss!”
Moments later, we are sitting together on a bench in the garden, gazing at the fountain, the cool droplets of water brushing our skin. The scent of jasmine flows through our noses and into our souls, while the statues’ stares fix on us like spectators of a grand performance.
Lord Godfrey:
“My lord, I’m sorry that—”
Lord Subyss cuts me off.
“No, Godfrey. Don’t be sorry. I never truly believed any of it was your fault. It’s just… your absence hurt me so much, it felt like the only way to quiet the ache was to pour my anger onto you.
We are both rebellious creatures, and that’s precisely what both kings love—and hate—about us. They try to tame us, and in doing so, we become more ungovernable than ever.”
Godfrey:
“I think they’ve decided to let us be free.”
That’s what I want to believe, at least.
Lord Subyss replies:
“No, Godfrey. You know very well this is temporary. They only want to enjoy watching us move freely for a while. Soon enough, the two of them will raise their whips again.”
My expression tightens, and I press my lips together.
Lord Subyss reaches out and takes my hands in his.
“I didn’t say that to worry you, my dear Godfrey. I just want us both to stay alert. If we know how to move in harmony with the crack of their whips, everything can go smoothly.”
I smile.
“Yes, and that’s exactly the kind of performance kings love to watch.”
“You will come visit me in my castle, won’t you?”
“Of course, my dear Lord Subyss.”
He smiles.
“Good. Bring that monk of yours, Dominic Morn, with you as well. I always told Nathan—your former lover and current servant—that he shouldn’t be jealous of your bonds with your beloveds, so I must follow my own advice too.”
And we go on talking. We speak of the past, but only the sweet moments, and of what the relationship between you and him might become.
My soft Dominic Morn, write to me. Tell me what you think of all this. And will you come with me to Lord Subyss’s castle?
(In a room draped with thick purple curtains, Dominic sits by the flickering light of a candle, a black pen in hand, a blank page before him. He dips the pen into ink, and begins...)
My Godfrey,
You who brighten my nights with your words, and soften my heart with your gaze,
I read your letter with eyes bathed in quiet doubt and tender love. And now, in this stillness—amid the scent of cinnamon tea and the dying glow of the flame—I send my words toward you.
Lord Subyss...
Yes, I knew it was of him you spoke. He, who lingers like a forbidden memory in the dark, always on the edge between legend and truth.
I knew he would return one day, for nothing that grows so deeply rooted in one’s being can ever truly vanish. And now, he has come.
Not to Amalthura, nor to Gabriel’s domain,
but to where you are.
Godfrey...
Did your heart tremble when you met his gaze?
Did the thin but deadly threads of the past coil around your soul once more?
I ask not from jealousy, not from suspicion,
but from a place far more human...
You know well, I am a monk who has tasted the blood-scented breath of love,
and I still believe that what binds us goes far beyond possession.
When you said, “Will you come to his castle?”
I paused for a moment.
Not because I doubted whether to come,
but because I knew—
Entering Lord Subyss’s castle is not just a simple visit.
That invitation smells of a new fate.
I will come, Godfrey.
But not with a dagger hidden in my sleeve,
not with bitterness veiled in a smile.
I will come in a white robe,
the same one I wore the night I took the vow to drink no blood.
I will come to stand beside you.
So that while you speak to Lord Subyss,
my gaze may rest on you, and the warmth of my presence be your anchor.
And if the whips are raised once more,
if the performance takes the stage again...
We will dance together.
With soft steps, with eyes on each other,
with a love that no king knows of,
and no dungeon in history can extinguish.
So take me with you, Godfrey.
To his castle,
to your past,
to the edge of your blood-stained memories.
I am Dominic Morn,
a monk of the dark age,
and the soft light of your beloved.
With all my heart,
Dominic
از زبان گادفری و خطاب به دومینیک مورن
امشب او را دیدم، دومینیک مورن جان. اینجا، در قصر مالخازار. پس از مدت ها. نمی دانم فقط یک دیدار است یا تصمیم گرفته در اینجا زندگی کند، در نوکتیرا، در قصر مالخازار حتی. آیا او بالاخره مرزنشینی را رها کرده و تصمیم گرفته طرف یکی از دو شاه را بگیرد؟ یا اینکه نکند به خاطر من آمده؟
حتما می دانی دارم درباره ی که حرف می زنم. لرد سابیس. همان خون آشام کهن با گذشته ای تاریک، چون سیاهچال. او از تاریکی به در شد و قدم به روشنایی گذاشت و دوباره در تاریکی فرو رفت و حالا؟ چندان مطمئن نیستم.
خدمتکار وفادارش ویکتوریا در کنارش است، مثل یک سایه. وقتی نگاهش به من می افتد، سایه ای بر چهره اش پدید می آید و چشمانش را تنگ می کند. واکنشش را نادیده می گیرم و به سمتش می روم:
"چه باعث شده به اینجا بیایید، ویکتوریا؟"
چشمان سبز خاکستری اش را به سردی به من می دوزد.
"فکر کردم اول حال ما را خواهید پرسید، لرد گادفری. اصلا می دانی بعد از اینکه ترکمان کردید، چه بلاهایی به سرمان آمد؟"
من:
"ویکتوریا، من قبلا بارها به خاطر این موضوع معذرت خواسته ام."
او بلافاصله می گوید:
"نه رو در رو. می توانستید حداقل یک بار به دیدن ما بیایید. فکر نمی کنم این مشکلی ایجاد می کرد."
من:
"بله، به احتمال زیاد نمی کرد، اما من ترسیده بودم. شاه مالخازار و شاه گابریل هر دو هم روی من حساس شده بودند و هم لرد سابیس. منتظر بودند کوچک ترین حرکتی بر خلاف میلشان بکنیم و تنبیهمان کنند."
ویکتوریا:
"اما حالا اوضاع عوض شده."
من آه می کشم.
"زمان هر چیزی را تسکین می دهد، حتی اگر کهنه زخمی از آن به جای بماند."
و ادامه می دهم:
"آیا لرد سابیس تصمیم گرفته به نوکتیرا بپیوندد؟"
ویکتوریا درحالی که انگار مایل است عمدا همه چیز را به من نگوید، و شاید حتی فقط به خاطر سرگرمی:
"کسی چه می داند؟ شاید مثل شما تصمیم گرفته دیگر نه کاملا نوکتیرایی باشد و نه آمالثورایی."
من لبخند کوچکی می زنم.
"شاید این چیز بدی نباشد. حال خودت چه طور است، ویکتوریا؟"
"تا وقتی کنار سرورم باشم، خوب هستم."
سرم را به نشانه ی تایید تکان می دهم و در حالی که می خواهم از پلکان مارپیچی بالا بروم، او را می بینم، لرد سابیس. با همان ظاهر پر شکوهش. موهای پر حجم سیاه و مجعدش مثل آبشاری روی شانه هایش ریخته و ردایی طلاکاری شده به رنگ بنفش تیره به تن دارد. چشمان خاکستری تیره اش به چشمان کهربایی من دوخته شده.
چند لحظه نمی توانم حرف بزنم، ولی بالاخره موفق می شوم تارهای صوتی ام را به حرکت در آورم.
"لرد سابیس!"
لحظاتی بعد در باغ روی نیمکتی کنار هم نشسته ایم، به فواره می نگریم و قطرات خنک آب پوستمان را نوازش می کنند. عطر یاس ها از بینی مان به روحمان وارد می شوند و نگاه مجسمه ها مثل تماشاچیان یک نمایش بر صحنه ی ما دوخته شده.
لرد گادفری:
"لرد من، متاسفم که..."
لرد سابیس حرفم را قطع می کند.
"نه گادفری، متاسف نباش. من واقعا هیچ وقت فکر نکردم که آن اتفاقات تقصیر تو بوده. فقط دوری تو آن قدر آزارم می داد که انگار فقط با خالی کردن خشمم بر تو آرام می گرفتم.
ما هر دو موجوداتی یاغی هستیم و این چیزیست که دو شاه هم آن را دوست دارند و هم از آن نفرت دارند. آن ها سعی می کنند ما را رام کنند و در این مسیر ما افسارگسیخته تر از قبل می شویم."
گادفری:
"فکر کنم آن ها به این نتیجه رسیده اند که ما را آزاد بگذارند."
در واقع این چیزیست که دوست دارم باور داشته باشم. لرد سابیس در پاسخ می گوید:
"نه گادفری، خوب می دانی که این موقتیست. فقط می خواهند مدتی از تماشای حرکت آزادانه ی ما لذت ببرند. به زودی آن دو دوباره شلاق هایشان را بلند می کنند."
چهره ام اندکی در هم می رود و لب هایم را به هم می فشارم. لرد سابیس دستانش را جلو می آورد و دستان مرا می گیرد.
"این را نگفتم که نگرانت کنم، گادفری عزیزم. فقط می خواهم هر دویمان هشیار باشیم. اگر بدانیم چه طور هماهنگ با حرکات شلاقشان به رقص آییم، همه چیز می تواند خوب پیش برود."
لبخند می زنم.
"بله و این نمایشیست که پادشاهان دوست دارند تماشا کنند."
"تو به دیدن من در قلعه ام می آیی، مگر نه؟"
"البته، لرد سابیس عزیزم."
لبخند می زند.
"خوب است. آن راهبت، دومینیک مورن را هم با خودت بیاور. همیشه به ناتان دوست سابقت و خدمتکار کنونی ات می گفتم نباید به رابطه ی احساسی تو با معشوقانت حسادت کند، پس خودم هم باید به این توصیه عمل کنم."
و ما به حرف زدن ادامه می دهیم. درباره ی گذشته می گوییم، اما فقط لحظات خوش آن و اینکه رابطه ی تو و او چگونه خواهد بود. دومینیک مورن جانم، برایم بنویس. بگو چه فکری درباره ی این قضیه می کنی و آیا با من به قلعه ی لرد سابیس خواهی آمد؟
از زبان دومینیک مورن، در پاسخ به لرد گادفری
(در اتاقی با پردههای ضخیم ارغوانی، دومینیک در نور شمعی لرزان نشسته، قلمی سیاه در دست و کاغذی سفید در برابر. نوک قلم را بر مرکب میزند و شروع میکند…)
گادفری من،
ای آنکه شبهایم را روشن میکنی با واژگانت، و قلبم را نرم میکنی با نگاهت،
نامهات را با چشمانی غرق در تردید و عشقی آرام خواندم. و اکنون، در این سکوت، میان بوی چای دارچین و شعلهی خاموششوندهی شمع، واژههایم را به سمتت میفرستم.
لرد سابیس…
بله، میدانستم که از او سخن میگویی. او، که همچون خاطرهای ممنوعه در تاریکی حضور دارد، همیشه در مرز میان اسطوره و حقیقت.
میدانستم روزی بازخواهد گشت، چرا که هیچ چیزی که اینچنین عمیق در وجود آدمی ریشه کرده باشد، برای همیشه از میان نمیرود. و حالا، او آمده. نه به آمالثورا، نه به قلمرو گابریل، بلکه به جایی که تو هستی.
گادفری… آیا قلبت لرزید وقتی نگاهش را دیدی؟
آیا آن تارهای باریک اما کشندهی گذشته، دوباره به دور روحت پیچیدند؟
نه از سر شک، نه از سر حسادت، بلکه از جایی بسیار انسانیتر این را میپرسم…
تو که میدانی، من راهبیام که طعم نفسهای خونآلود عشق را چشیدهام، و هنوز باور دارم که ما را چیزی فراتر از تملک به هم پیوند داده است.
وقتی گفتی: "آیا به قلعهی او میآیی؟"
لحظهای مکث کردم. نه برای آنکه تردیدی در رفتن داشتم، بلکه برای آنکه دانستم، ورود به قلعهی لرد سابیس تنها یک بازدید ساده نیست.
این دعوت، بوی یک سرنوشت تازه میدهد.
من خواهم آمد، گادفری.
اما نه با خنجری پنهان در آستین، نه با کینهای پوشیده در لبخند.
میآیم با ردایی سفید، همان ردایی که شب سوگند خوننخوردن بر تن داشتم.
میآیم تا بایستم، کنار تو.
تا آنگاه که با لرد سابیس سخن میگویی، نگاه من بر تو باشد، و گرمای وجودم تکیهگاهت.
و اگر شلاقها دوباره بالا بروند، اگر نمایش دوباره به میدان بیفتد…
ما با هم خواهیم رقصید.
با گامهایی نرم، با نگاهی به هم، با عشقی که نه شاهی از آن خبر دارد، و نه سیاهچالی در تاریخ قادر به خاموش کردنش است.
پس مرا ببر، گادفری.
به قلعهاش، به گذشتهات، به لبهی خاطرات خونچکانت.
من دومینیک مورنم، راهبی از عصر تاریک، و روشناییِ نرمِ معشوقهات.
با تمام قلبم،
دومینیک
