Choir of Colours, Art Exhibit. / Renkler Korosu, Resim Sergisi. (Eng-Tr)

Today I would like to tell you about an art exhibit that I went to with a very dear friend of mine. I will talk about a place where Silivri Municipality used to hold its own wedding ceremonies, right next to the building that has now been converted into a theatre hall and where we used to perform with the orchestra of which I was a member before.

Although Silivri is normally the largest district of Istanbul in terms of surface area, it would probably be the smallest district if it were not for its villages and agricultural areas.

Translate; (Headline) Choir of Colours, Art Exhibition.
Participants; Abdullah TEZEMİR, Ceyda ÖZDEMİR, Güler ÇELİK, Günseli PARTANAZ, Hülya GÖREN, Kaan KARAHAN, Mustafa Devran TOSUN, Ömer Faruk KÜÇÜKKAYA, Sezgin DİNÇAY, Şükran GÜVENİLİR.
(Following headline) Welcome. Date; June 20-25, 2023 between 10 am - 8 pm.

Yes, I admit it's been a while since I went to this exhibit. But my plans were slightly disrupted due to my being affected by the sacrifice feast. The person who supervised the exhibit on the day we went was Kaan Karahan, one of the participants.

We had a chance to chat with him for a while. Understanding the mentality of an artist, or rather trying to understand their thinking system has always fascinated me and even though Mr Kaan will not be able to read this, I would like to thank him again.

Since I am also a person who is trying to paint at the same time, I can't lie, I was even more impressed by each work. Some of them will be side by side, and that's because I don't want to make this post too long.

I was very interested in a piece at the beginning of the exhibition. Because the more you studied it, the more details you realised. In fact, my friend and I spent a lot of time studying this piece.

Which, if you notice, she's also looking at this work.

The figures of hands, women and especially women waiting to be recognised were incredible. Although the name is not written under all the works, the name written under this work was Ömer Faruk KÜÇÜKKAYA. Even while preparing this post, I was mesmerised again and stared for a while.

Again, the owner of the work on the left was Mr Ömer Faruk, while the one on the right did not have any name, but when I thought about the order, it made sense that the owner was Mr Ömer Faruk again.

On the left, again like the blue piece above, there was a painting that you fall into as you study its details. But this time, instead of a woman, there were details that we can call "rune" belonging to ancient times. On the right is literally Silivri. It was a work that wonderfully harbours all the values of Silivri.

Obviously, with so many details that caught my eye, it is almost impossible to write about them all, but I would like to thank again my friend with whom we were able to do a reading together.

Especially my favourite feature of Silivri is that they do not miss Atatürk from anything. They reflected both our pawed friends and Atatürk to us in a wonderful way. Of course, I liked it even more that there are artefacts like the one on the right and the one below.

Of course, it would be impossible not to mention the painter who is both a participant of this exhibit and the painter to whom it is dedicated.

Şükran GÜVENİLİR
Born in 1957 in Adapazarı, I lived in this ancient city where I sowed the seeds of my passion for nature until I got married and moved to Istanbul in 1974.
In the early 2010s, I wrote poetry, philosophy, sociology, food and various other articles on Milliyet blog (which is a paper). One of my greatest pleasures is to concretise my abstract thoughts with oil paint and charcoal.
Whether it is Sapanca in Adapazarı or Richmond Park in London, loving greenery, travelling and touching history makes me very happy.

You can find a little information about herself with my tranlation right above this. She is a person who has the qualities and experiences that I would like to see in myself. As she herself says in the article above:

"Whether it is Sapanca in Adapazarı or Richmond Park in London, loving greenery, travelling and touching history makes me very happy." I cannot even try to tell you how happy it makes me.

Can you guess which of these two is my favourite? When you look at the work on the left from the corner of your eye, it may not make much sense. Maybe it is because of my shooting angle or maybe it is because of Şükran GÜVENİLİR's style. There is a wonderful woman profile.

For the painting on the right, I don't even want to open my mouth, or rather my keyboard 😂. The traces of experience have always been attractive. And I think it can be seen quite clearly here.

That was it for this exhibit. After chatting with Mr Kaan for a while, we went to a great cafe with my friend. But I think that's a topic for another time.

Take care of yourself and please don't forget;

You are the only one of you.

Bu gün size çok sevdiğim bir arkadaşımla gittiğim bir resim sergisinden bahsetmek istiyorum. Silivri Belediyesi'nin şimdiki kendi bünyesine ait nikah törenlerini yaptığı, şimdilerde tiyatro salonuna dönüştürülmüş binanın hemen yanı olan ve daha öncesinde de üyesi olduğum orkestranın gösterilerini yaptığımız bir yerden bahsedeceğim.

Normalde Silivri İstanbul'un yüz ölçümü bakımında en büyük ilçesi olsa da aslında köyleri ve tarım alanlarını olmasa büyük ihtimalle en küçük ilçesi olabilir.

Evet, kabul ediyorum bu sergiye gideli biraz zaman oldu. Ama kurban bayrımı ile birlikte benim etkilenmem planlarımı biraz aksattı. Bizim gittiğimiz gün serginin gözetmenliğini yapan kişi katılımcılardan biri olan Kaan Karahan idi.

Kendisiyle biraz sohbet etme şansımız oldu. Bir sanatçının zihniyetini anlamak, daha doğrusu düşünme sistemini anlamaya çalışmak beni her zaman cezbetmiştir ve Kaan bey bunu okuyamayacak olsa da ona tekrar bir teşekkür etmek istiyorum.

Aynı zamanda çizmeye de çalışan birisi olduğum için daha da etkilendim her bir eserde ne yalan söyleyeyim. Ve sergi sırasıyla ilerlemek istiyorum. Bazıları yan yana olacaktır bu da postu çok uzun tutmak istemediğim için.

Serginin başlangıç kısmında bulunan bir parça çok ilgilimi çekti. Çünkü ne kadar incelerseniz o kadar çok detay fark ediyordunuz. Hatta arkadaşım ile bu eseri inceleyerek bayağı bir zaman geçirdik.

Ki fark ederseniz kendisi de bu esere bakıyor.

Fark edilmeyi bekleyen el, kadın hatta özellikle kadın figürleri inanılmazdı. Bütün eserlerin altında isim yazmasa da bu eserin altında yazan isim Ömer Faruk KÜÇÜKKAYA idi. Hatta bu postu hazırlarken bile tekrar büyülenip bakakaldım bir süre.

Yine soldaki eserin de sahibi Ömer Faruk beyken sağdakinde herhangi bir isim yazmıyordu fakat sıralamayı düşününce sahibinin yine Ömer Faruk bey olması oldukça mantıklı geldi.

Solda yine yukarıdaki masmavi parça gibi detaylarını inceledikçe içine düştüğünüz bir tablo vardı. Ama bu seferki kadın yerine antik çağlara ait "rune" diyebileceğimiz detaylar vardı. Sağda ise tam anlamıyla bir Silivri. Silivri'nin bütün değerlerini harika bir şekilde barındıran bir eser olmuş.

Gözüme çarpan bu kadar detay varken açıkçası hepsi hakkında yazmam neredeyse imkânsız ama birlikte okuma yapabildiğimiz arkadaşıma da tekrar teşekkür etmek isterim.

Özellikle Silivri'nin en sevdiğim özelliği Atatürk'ü hiçbir şeyden eksik etmemeleri. Hem patili dostlarımızı hem de Atatürk'ümüzü harika bir şekilde bize yansıtmışlar. Tabii bir de hem sağdaki hem de aşağıdaki gibi eserlerin olması daha da bir hoşuma gitti.

Tabii bununla birlikte bu serginin hem katılımcısı olan hem de adandığı ressamdan ufacık da olsa bahsetmezsem olmaz gibi.

Kendisi ile ilgili minik bir bilgiye resmi yakınlaştırarak ulaşabilirsiniz. Kendisi şahsen kendimde görmek istediğim özelliklere ve yaşanmışlıklara sahip birisi. Kendisinin de yukarıdaki yazıda dediği gibi:

"Adapazarı'nın Sapanca'sı ya da Londra'nın Richmond Parkı fark etmeksizin; yeşili sevmek, gezmek ve tarihe dokunmak beni çok mutlu ediyor." Hem de nasıl mutlu ediyor size anlatmaya bile çalışamam.

Bu ikisi arasında hangisi favorim oldu tahmin edebilir misiniz? Soldaki esere göz ucu ile baktığınızda çok bir anlam vermeyebilirsiniz belki. Belki benim çekim açımdan kaynaklıdır belki de Şükran GÜVENİLİR'in tarzında dolayıdır. Harika bir kadın profili bulunuyor.

Sağdaki tablo için ise ağzımı, daha doğrusu klavyemi 😂 bile açmak istemiyorum. Yaşanmışlığın izleri her zaman çekici gelmiştir. Ve burada da oldukça net görülebileceğini düşüyorum.

Bu sergi bu kadardı. Biraz daha Kaan bey ile sohbet ettikten sonra arkadaşımla harika bir kafeye gittik. Ama sanırım orası başka zamanın konusu.

Kendinize çok dikkat edin ve lütfen unutmayın;

Bu dünyada sizden başka bir tane yok.