Hello everyone, my dear friends. I hope you're enjoying yourself. I'm very happy writing this post. You'll understand why better as you read the remaining paragraphs. In this post, I'll take you to another museum. But for me, it's one that stands out from the rest. I'll cover many aspects here. I hope you don't mind. 🙂 First, let me briefly explain the process.
Herkese merhaba sevgili dostlarım. Umarım keyfiniz yerindedir. Bu yazıyı yazarken ben çok mutluyum. Neden olduğunu diğer paragrafları okurken daha iyi anlayacaksınız. Bu gönderide yine sizi bir müzeye götüreceğim. Ama benim için diğerlerinden çok daha farklı olan bir müze. Burada birçok noktadan söz edeceğim. Umarım canınız sıkılmaz. 🙂 İlk olarak süreçten kısaca söz edeyim.
Since my wife's birthday is in April, I planned a vacation for her as a birthday gift. I contacted a tour company and purchased a tour. I didn't let my wife know until after she had scheduled her passport appointment. She was very excited when the appointment arrived. But I didn't give her any information about the tour plan. When she asked why we were getting a passport, I explained that she might need it later. When April arrived, I told my wife to pack her bags. When my wife expressed her curiosity, I told her I had purchased a tour. Afterward, the group gathered, and we boarded a plane from Izmir for our first holiday abroad. We spent a week visiting various cities in the Balkans. But I want to mention this place first.
Eşimin doğum günü Nisan ayında olduğu için kendisine doğum günü hediyesi olarak tatil planı yaptım. Bir tur şirketi ile görüştüm ve bir tur satın aldım. Eşime pasaport randevusu aldığım zamana kadar haber vermedim. Randevu günü geldiğinde çok heyecan yapmıştı. Ama yine tur planı hakkında bilgi vermedim. Neden pasaport alıyoruz diye sorduğunda ise ilerleyen zamanlarda lazım olabileceğini söyledim. Nisan ayı geldiğinde eşime valiz hazırlamasını söyledim. Eşim artık çok merak ettiğini söyleyince bende tur satın aldığımı söyledim. Sonrasında kafile toplandı ve İzmir'den uçağa binerek ilk yurt dışı tatili için yola çıktık. Bir hafta boyunca Balkan ülkelerinde farklı şehirlerde gezdik. Ama ben ilk olarak bu yerden bahsetmek istiyorum.
Monastir Military High School. Located in the city of Bitola, North Macedonia, at the intersection of Partizanska and St. Clement of Ohrid. The reason this place is important to Turks is because Gazi Mustafa Kemal Atatürk studied there years ago.
Manastır Askeri İdadisi. Burası Kuzey Makedonya'nın Manastır şehrinde, Partizanska ve St Clement of Ohrid kesişiminde. Buranın Türkler için önemli olmasının sebebi Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün yıllar önce eğitim almış olması.
This place had been included in the tour plan. We were a group of thirty-five. A fee of €5 per person was requested to enter. Everyone wanted to see it, so we were fully booked. When we arrived in the city center, the bus stopped. Our tour guide and I began to show us around the streets of Manastır. Tolga Hoca was truly knowledgeable and experienced. As he was telling us about the city and the school, the one thing that impressed everyone was this: Between 1896 and 1899, a young, blond-haired, blue-eyed, and handsome young man walked these streets to school. We all applauded our guide with joy. There were others like us on other tours. Even those who had listened to Tolga Hoca were impressed. As we walked along the street, our guide pointed to a house and said, "Take a good look at its balcony." He said that Eleni Karinte waited every day for Mustafa Kemal to pass by on this balcony. He added that it's also known as Mustafa Kemal's first love, but there are many stories to tell.
Tur planlamasında burası ekstra olarak düzenlenmişti. Biz otuz beş kişilik bir gruptuk. Buraya gelmek için kişi başı 5 Euro ödeme yapılması talep edildi. Herkes görmek istediği için katılım tamdı. Şehir merkezine gelince otobüs durdu. Tur rehberimiz ile Manastır sokaklarda bizi gezdirmeye başladı. Gerçekten Tolga hoca çok bilgili ve tecrübeliydi. Bizlere şehir ve okul hakkında bilgi verirken herkesin etkilendiği cümle şu oldu. 1896, 1899 yılları arasında bu sokaklarda okula gitmek için genç, sarı saçlı, mavi gözlü ve yakışıklı bir delikanlı yürüyordu. O an hepimiz mutluluktan rehberimizi alkışladık. Bizim gibi farklı turlarla gelen kişilerde vardı. Tolga hocayı dinleyenler bile etkilenmişti. Sokak üzerinde yürürken rehberimiz bize bir evi işaret etti ve bu evin balkonuna iyi bakın dedi. Bu balkonda her gün Eleni Karinte Mustafa Kemal'i geçmesini beklerdi dedi. Mustafa Kemal'in kavuşamadığı ilk aşkı olarak da bilinir ancak birçok hikaye var diye ekledi.
Continuing our journey, we arrived a few minutes later in front of the museum. We queued up and bought our tickets. Upon entering, the first thing we saw was a statue of Stiv Naumov. The most striking aspect of the statue was its right hand clenched into a fist, while its left hand was open and exposed to the audience. We had seen a similar statue in the city center. At this point, our guide stepped in. He told us that Stiv Naumov had been declared a folk hero. Regarding the position of his hands, he explained that the right hand clenched into a fist is known for its symbolic readiness for war, while the left hand, open and facing us, is known for its symbolic readiness for peace.
Yolumuza devam ettikten birkaç dakika sonra müzenin önüne geldik. Sıraya girerek biletimizi aldık. İçeriye girince ilk olarak karşımıza Stiv Naumov'un heykeli çıktı. Heykelde en dikkat çeken şey sağ elin yumruk şeklinde, sol elin ise açık ve kendisini izleyenlere açık şekilde konumlanmış olmasıydı. Bu heykelin aynısından şehir merkezinde de görmüştük. Tam bu noktada rehberimiz devreyi girdi. Bizlere, Stiv Naumov bir halk kahramanı ilan edildiğini söyledi. Ellerinin konumu hakkında, sağ elin yumruk olmasının sebebi savaşa, sol elinin açık ve bize dönük olmasının sebebi ise barışa hazırım demek istediğini anlatmak istemesiyle bilinir dedi.
There were many artifacts in the museum, as we're accustomed to. My favorites were the paintings and dresses from that period. Until I came to that room... ☺️ Mustafa Kemal Atatürk Memorial Room... The light of happiness in everyone's eyes was so beautiful as we entered the room. Two statues in the room were very striking. They depicted Mustafa Kemal's youth. Here were some uniforms Atatürk wore during that period. It truly had a magnificent appearance. After looking at it for a few minutes, we read the information panels on the walls. When we got to a certain point, there was a love letter. A love letter written by Eleni Karinte to Mustafa Kemal. Tolga Hoca specially showed it to those who had overlooked it in their excitement or who didn't speak English.
Müze içerisinde alışık olduğumuz şekilde bir çok eser vardı. Benim en beğendiğim şeyler döneme ait resimler ve elbiseler oldu. Ta ki o odaya gelene kadar... ☺️ Mustafa Kemal Atatürk Anı Odası... Odaya girerken herkesin gözlerinde o mutluluk ışığı çok güzel görünüyordu. Oda içerisinde iki heykel çok dikkat çekiyordu. Mustafa Kemal'in gençliğinin tasvir edildiği eserler. Burada Atatürk'ün o dönem giydiği bir üniformalar vardı. Gerçekten çok ihtişamlı bir duruş sergiliyordu. Dakikalarca izledikten sonra duvarlar üzerinde bulunan bilgilendirme panoları okuduk. Tam bir noktaya geldiğmizde bir aşk mektupu vardı. Eleni Karinte tarafından Mustafa Kemal'e yazılmış aşk mektubu. Tolga hoca heyecandan bu mektubu gözden kaçıran ya da İngilizce bilmeyenler için özellikle gösterdi.
At one special spot, everyone lined up to take photos. There was a bust of Atatürk, along with Turkish and Macedonian flags. We jumped at the chance. 🥰 Then, we went down to the school's garden, or rather, the museum's garden. It was so beautiful and clean, it felt like we could hear the voices of Atatürk and his friends, who studied here 129 years ago. I think the best way to experience history is to be present where it happened.
Özel bir noktada herkes fotoğraf çekinmek için sıraya girdi. Burada Atatürk'ün büstü, Türk ve Makedon bayrağı vardı. Bizde bu fırsatı kaçırmadık. 🥰 Daha sonra okulun daha doğrusu müzenin bahçesine indik. O kadar güzel ve temizdi ki sanki 129 yıl önce burada eğitim alan Atatürk ve arkadaşlarının seslerini duyar gibi olduk. Bence tarihi en iyi tecrübe edecek şey yaşanmışlıkların olduğu yerde bulunmaktır.
At one special spot, everyone lined up to take photos. There was a bust of Atatürk, along with Turkish and Macedonian flags. We jumped at the chance. 🥰 Then, we went down to the school's garden, or rather, the museum's garden. It was so beautiful and clean, it felt like we could hear the voices of Atatürk and his friends, who studied here 129 years ago. I think the best way to experience history is to be present where it happened.
Ben, eşim ve diğer tur arkadaşlarım gerçekten çok mutlu olmuştuk. Zamanın nasıl geçtiğini bile anlamadım. Artık ayrılık vakti gelmişti. Burada geçen zamanın unutulmasının güç olacağına öyle eminim ki. Herkesin fırsatı olunca ziyaret etmesini kesinlikle tavsiye ederim. Biraz uzun oldu sanki? ☺️ Umarım sizlerin sıkılmasına sebep olmamaşımdır. Diğer bir gezi noktasında görüşmek üzere... 🙂
